13.07.2024, 20:24 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 13.07.2024, 21:53 przez Jonathan Selwyn.)
Czasami magiczne artefakty należało traktować z należytymi ostrożnością i szacunkiem, tak by albo ich nie uszkodzić, jeśli były warte dalszego zbadania, albo nie uszkodzić siebie, jeśli artefakty uznały, że twoja duszą była warta dalszego zbadania. Czasem jednak trzeba było działać szybko i nie myśleć za bardzo o konsekwencjach. To był właśnie taki moment. Aby jednak nie było, były zdecydowanie bardziej problemogenne rzeczy, które można było robić na randce z przyjaciółką po winie i bez myślenia o konsekwencjach, więc chyba rozbijanie zaklętych luster nie było znowu jakąś strasznie głupią decyzją.
Lustro pękło i już mieli uciekać, już mieli zostawić ich "gospodarza" z niemiła niespodzianka, kiedy do pomieszczenia wszedł mężczyzna.
– To prawda. Lustra tak przy mnie robią, nie przywykły do widoku kogoś tak czarującego – odpowiedział błyskając białymi zębami, jedynie cudem nie tracąc kontroli nad narastającą w nim paniką. Mężczyzna jedynie obrzucił go spojrzeniem ciemnych oczu, a potem przeniósł wzrok na Charlotte. No naprawdę! Jeśli miał już mieć na jego punkcie obsesję, to chociaż mógłby okazać mu nieco więcej pochwał! Na przykład zgodzić się z nim, że był czarujący.
365 dni...
No na pewno nie! Już pomijając oczywiste rzeczy, jak to że to było porwanie, a nikt nie porywał jego, ani jego przyjaciół i istniała duża szansa, że tego by nie przeżyli, to nie byli zupełnie przygotowani na rok we Włoszech. Żadnych odpowiednich specyfików, które zadbałyby o jego skórę i włosy w tym klimacie i jeszcze pewnie musieliby nosić jakieś szmaty, bo nawet stąd widział, że koszula mężczyzny, chociaż niewątpliwie droga, była beznadziejna jakościowo. Poza tym nie wybaczyłby sobie, gdyby Charlotte coś się stało z winy obsesji na jego punkcie, a najwyraźniej to się znowu działo.
Złapał mocniej swoją różdżkę, słuchając tego, co mówiła Lottie i... I musiał przyznać, że kiedy tak patrzył, jak czarownica stawia się ich potencjalnemu mordercy, to aż sam chciał ją zaprosić na kolejną randkę.
Mężczyzna jedynie pokręcił głową i zacmokał niezadowolony.
– Możecie sobie nazywać to, jak tylko chcecie, ale to nic nie...
– Wyjdź stąd – przerwał mu Jonathan, próbując zmusić go zauroczeniem do wyjścia z pomieszczenia.
Rzut na zauroczenie
Lustro pękło i już mieli uciekać, już mieli zostawić ich "gospodarza" z niemiła niespodzianka, kiedy do pomieszczenia wszedł mężczyzna.
– To prawda. Lustra tak przy mnie robią, nie przywykły do widoku kogoś tak czarującego – odpowiedział błyskając białymi zębami, jedynie cudem nie tracąc kontroli nad narastającą w nim paniką. Mężczyzna jedynie obrzucił go spojrzeniem ciemnych oczu, a potem przeniósł wzrok na Charlotte. No naprawdę! Jeśli miał już mieć na jego punkcie obsesję, to chociaż mógłby okazać mu nieco więcej pochwał! Na przykład zgodzić się z nim, że był czarujący.
365 dni...
No na pewno nie! Już pomijając oczywiste rzeczy, jak to że to było porwanie, a nikt nie porywał jego, ani jego przyjaciół i istniała duża szansa, że tego by nie przeżyli, to nie byli zupełnie przygotowani na rok we Włoszech. Żadnych odpowiednich specyfików, które zadbałyby o jego skórę i włosy w tym klimacie i jeszcze pewnie musieliby nosić jakieś szmaty, bo nawet stąd widział, że koszula mężczyzny, chociaż niewątpliwie droga, była beznadziejna jakościowo. Poza tym nie wybaczyłby sobie, gdyby Charlotte coś się stało z winy obsesji na jego punkcie, a najwyraźniej to się znowu działo.
Złapał mocniej swoją różdżkę, słuchając tego, co mówiła Lottie i... I musiał przyznać, że kiedy tak patrzył, jak czarownica stawia się ich potencjalnemu mordercy, to aż sam chciał ją zaprosić na kolejną randkę.
Mężczyzna jedynie pokręcił głową i zacmokał niezadowolony.
– Możecie sobie nazywać to, jak tylko chcecie, ale to nic nie...
– Wyjdź stąd – przerwał mu Jonathan, próbując zmusić go zauroczeniem do wyjścia z pomieszczenia.
Rzut na zauroczenie
Rzut N 1d100 - 23
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Rzut N 1d100 - 73
Sukces!
Sukces!