15.07.2024, 11:20 ✶
- Doskonale, zasługuję na uwielbienie - oświadczyła Charlotte, niedorzecznie zadowolona, mimo całej tej sytuacji. A może właśnie przez nią, bo panna Kelly naprawdę nie znosiła jednego: nudy. I chyba właśnie to (oraz wysoka pensja, oczywiście) zaprowadziło ją do Departamentu Tajemnic.
Dorzuciła jeszcze jeden drobiazg: tam gdzie padały już kolejne iskry stworzyła coś na kształt manekina. Może chociaż na moment szanowny pan Massimo (nie dałaby się przekonać, że szalony Włoch może mieć na imię inaczej, wszyscy szaleni, włoscy mafiozo na pewno mieli na imię Massimo) zamiast rzucić się w pogoń uwierzy, że Jonathan właśnie sobie płonie. Nie wątpiła, że w innym wypadku zaraz puści za nimi w pogoń bardzo wielu ludzi z bronią.
- Bardzo ładne zaklęcie - pochwaliła Selwyna, ruszając za nim do tunelu na tyle szybko, na ile pozwalały jej obcasy. Głównie dlatego, że inaczej pewnie by na nią czekał, bo same płomienie nie były przecież dla Charlotte większym problemem. - Naprawdę, wzbudzasz w ludziach najgorsze instynkty - dorzuciła, zamykając przejście i zostawiając za sobą ogień i ucinając wrzaski ogarniętego obsesją mężczyzny.
Charlotte nie obraziłaby się, gdyby to wszystko spłonęło. I gdyby służby, które dotrą na miejsce, zdołały znaleźć coś ciekawego. Ale nawet jeśli nie one, być może uda się zainteresować kogoś śmiercią pana Gallo.
- Prowadż tam, gdzie stały te auta - zażądała. Ned kiedyś pokazywał jej jak prowadzić. Dwadzieścia lat temu i po jednej lekcji zbuntowała się, że woli teleportację. Ale Charlotte uważała, że to nie może być trudne, skoro robią to mugole. - Co stało się z twoim ciałem?
- Leży w jego krypcie rodowej... pochował je tam po kryjomu...
- Jak miło, anonimowe doniesienie i będzie musiał odpowiedzieć na parę pytań - powiedziała Charlotte, wyczarowując tarczę, gdy dotarli do wyjścia - chyba nie tego, którym weszli, a prowadzącego na parking lub do garażu. Wolała ich osłonić na wszelki wypadek, bo kule były równie szybkie jak zaklęcia...