15.07.2024, 16:24 ✶
Thomas mógł się wydawać kimś kto nie miał problemu ze zbliżaniem się do ludzi. Był niezwykle towarzyski, uwielbiał przebywać z innymi, kochał się śmiać i rozmawiać. Wiele osób znało go jako optymistę i kogoś, kto zapewne trzymał wszystkich blisko siebie. I może i tak było. Potrafił wysłuchać, pocieszyć i poradzić, sam jednak miał mały problem z tym, by wyciągnąć do kogoś rękę samemu.
Niezwykle często zdarzało mu się maskować swoje niekoniecznie radosne myśli uśmiechem, wielokrotnie zdarzało mu się ukrywać swoje rozterki i niepokoje. Nie lubił obarczać innych swoimi problemami, które zwykle wydawały mu się albo zbyt mało ważne, albo zbyt skomplikowane. Długo w swoim życiu musiał znosić brak zrozumienia dla gnębiących go spraw. Zbyt często jego narzekania na świat czarodziejski czy mugolski były pozostawione bez odpowiedzi, gdy druga strona nie potrafiła pojąć jego rozdarcia.
Nauczył się nie zawracać innym głowy, samemu często pakując się w problemy innych, nie potrafiąc stać z boku, gdy to ktoś inny cierpiał.
A jeśli jeszcze chodziło o kogoś, na kim mu zależało, był gotów zrobić wszystko by pomóc, albo chociaż ulżyć w tym, co ich dręczyło.
Po wczorajszym dniu czuł, że Gerry dołączyła do tej grupy. Trochę się tego bał, szczególnie tego, że sam może ją skrzywdzić, co nie było dla niego normalne, ale już przecież raz to zrobił. Chciał też po trochu jej to wszystko wynagrodzić. Był jednak w kropce jak tego ma dokonać, dziś zaś, gdy przyszła do niego w tym stanie...
Jedynie wracający do jej oczu blask sprawiał, że nie zaczął jeszcze panikować.
Cokolwiek robił, działało, miał więc zamiar kontynuować.
Przesunął kubek z psem, który zaczął biegać wokół naczynia próbując złapać swój ogon i uśmiechnął się na ten widok. Był to jeden z jego ulubionych i na samą myśl, że Gerry miała go teraz używać sprawił, że zrobiło mu się jakoś miło. Poczuł ciepło gdzieś w środku i chyba rozumiał, a jakim zimnie, kompletnym przeciwieństwie tego uczucia, mówiła kobieta.
Miał nadzieję, że to już do niej nie wróci.
- Też zwykle wolę kawę, pije jej w pracy tyle, że pewnie powinienem dostać już reprymendę od swojego lekarza, ale nie musi też o wszystkim wiedzieć, prawda? - Uniósł kąciki ust wsypując im do kubków czarny proszek. Może i nie była to najlepsza metoda parzenia tego napoju, musieli się jednak zadowolić tym co mieli.
Po chwili po pomieszczeniu rozniósł się przyjemny zapach, który Thomas wciągnął w płuca, pozwalając sobie na nacieszenie się nim przez chwilę.
A potem uważnie wsłuchał się w to, co tak cicho mówiła Gerry.
- Hej, nie ważne co się stało, a jedynie to, że jakoś sobie z tym radzimy. Jak chcesz o czymś pogadać, to jestem gotowy posłuchać. Ewentualnie mogę opowiedzieć ci o moim dzisiejszym patrolu, który co prawda był do bólu zwyczajny, no, może poza jednym wezwaniem do skradzionej różdżki. - Uśmiechał się, dając jej możliwość wyboru. Mogli po prostu pogadać o głupotach, mogli też zejść na te poważniejsze tematy, choć nie naciskał. Mogli nawet pomilczeć, choć Thomas bał się, że zacznie czuć się w tej chwili nieswojo. A i czas mógł wtedy trochę wolniej lecieć, a miało trochę minąć zanim mogli zawinąć się z tego cichego pokoju.
Niezwykle często zdarzało mu się maskować swoje niekoniecznie radosne myśli uśmiechem, wielokrotnie zdarzało mu się ukrywać swoje rozterki i niepokoje. Nie lubił obarczać innych swoimi problemami, które zwykle wydawały mu się albo zbyt mało ważne, albo zbyt skomplikowane. Długo w swoim życiu musiał znosić brak zrozumienia dla gnębiących go spraw. Zbyt często jego narzekania na świat czarodziejski czy mugolski były pozostawione bez odpowiedzi, gdy druga strona nie potrafiła pojąć jego rozdarcia.
Nauczył się nie zawracać innym głowy, samemu często pakując się w problemy innych, nie potrafiąc stać z boku, gdy to ktoś inny cierpiał.
A jeśli jeszcze chodziło o kogoś, na kim mu zależało, był gotów zrobić wszystko by pomóc, albo chociaż ulżyć w tym, co ich dręczyło.
Po wczorajszym dniu czuł, że Gerry dołączyła do tej grupy. Trochę się tego bał, szczególnie tego, że sam może ją skrzywdzić, co nie było dla niego normalne, ale już przecież raz to zrobił. Chciał też po trochu jej to wszystko wynagrodzić. Był jednak w kropce jak tego ma dokonać, dziś zaś, gdy przyszła do niego w tym stanie...
Jedynie wracający do jej oczu blask sprawiał, że nie zaczął jeszcze panikować.
Cokolwiek robił, działało, miał więc zamiar kontynuować.
Przesunął kubek z psem, który zaczął biegać wokół naczynia próbując złapać swój ogon i uśmiechnął się na ten widok. Był to jeden z jego ulubionych i na samą myśl, że Gerry miała go teraz używać sprawił, że zrobiło mu się jakoś miło. Poczuł ciepło gdzieś w środku i chyba rozumiał, a jakim zimnie, kompletnym przeciwieństwie tego uczucia, mówiła kobieta.
Miał nadzieję, że to już do niej nie wróci.
- Też zwykle wolę kawę, pije jej w pracy tyle, że pewnie powinienem dostać już reprymendę od swojego lekarza, ale nie musi też o wszystkim wiedzieć, prawda? - Uniósł kąciki ust wsypując im do kubków czarny proszek. Może i nie była to najlepsza metoda parzenia tego napoju, musieli się jednak zadowolić tym co mieli.
Po chwili po pomieszczeniu rozniósł się przyjemny zapach, który Thomas wciągnął w płuca, pozwalając sobie na nacieszenie się nim przez chwilę.
A potem uważnie wsłuchał się w to, co tak cicho mówiła Gerry.
- Hej, nie ważne co się stało, a jedynie to, że jakoś sobie z tym radzimy. Jak chcesz o czymś pogadać, to jestem gotowy posłuchać. Ewentualnie mogę opowiedzieć ci o moim dzisiejszym patrolu, który co prawda był do bólu zwyczajny, no, może poza jednym wezwaniem do skradzionej różdżki. - Uśmiechał się, dając jej możliwość wyboru. Mogli po prostu pogadać o głupotach, mogli też zejść na te poważniejsze tematy, choć nie naciskał. Mogli nawet pomilczeć, choć Thomas bał się, że zacznie czuć się w tej chwili nieswojo. A i czas mógł wtedy trochę wolniej lecieć, a miało trochę minąć zanim mogli zawinąć się z tego cichego pokoju.