Abstrakcyjność tej sytuacji powinna go zupełnie przytłoczyć i kiedy się nad tym zastanawiał - nawet pozwalał sobie na to przytłoczenie. Tak dla zewnętrznego świata. A ten wewnętrzny? Miał się... w całkiem szerokich perspektywach. Młode pisklaki, które bawiły się tutaj z nimi w najlepsze, przynajmniej kiedy jeden zaczął się śmiać to zabawą pozostawało to nazwać, bulwersujący się już na tę sytuację Flynn, a on sam? On nie potrafił wyjść z podziwu dla tego, co widzi przed oczyma. Nie dałoby się nazwać tych istot mądrymi, wielkimi smokami, o nie! A jednak widział już smoka w swoim życiu - i choć potężne i niechętne do bezpośrednich potyczek - nadal były bestiami. To, co przed sobą widział, miało w sobie tyle... dziecięcej prostoty. Dziecięcej niewinności. Pełne emocji, myśli, które chciały przekazać, niezrozumienia i swojego strachu. Gdzieś w rogu głowy miał świadomość, że powinien odrobinę tej uwagi poświęcić Fleamontowi, ale teraz pozostawił go samego sobie - przecież był dzielnym chłopcem, da sobie radę. A jeśli nie da to wtedy zacznie się bardziej tym martwić. W końcu był tuż obok - wystarczy zrobić dokładnie to, co uczynił. Złapać go.
Ile radości potrafiła przynieść myśl, że to naprawdę były złote smoczęta? To jakaś ulga spływająca po wnętrzu. Jakieś błogosławieństwo. Jakby dojrzał prawdę objawioną, która była mu przeznaczona od początku jego istnienia. Mizerna i mała to była to prawda, żadna zażyczona niespodzianka, ale właśnie spotkał na swojej drodze istoty nieistniejące. On, osoba nie znająca się na naturze i... zaraz, co? On, wiedźmin, mistrz wiedzy o potworach oto kolejny raz mógł sobie udowodnić, że najgorszymi z potworów byli ludzie. Szczególnie ci, którzy swoje potworne czyny wycierali w ścierę podpisaną honorem.
- Polimorfia. - Posłużył uprzejmie, chociaż to chyba niekoniecznie ratowało sytuację? Spojrzał na Fleamonta zastanawiając się, czy mrugnięciami okiem da się przesłać wiadomość morsem, żeby Flynn ją odczytał bez konieczności odzywania się. Na pewno się da. Gdyby tylko zdążył się go nauczyć odpowiednio... - Po-li-morfia. - Przesylabował całkowicie spokojnie, bo przecież to nie tak, że Flynn nie lubił uczyć się nowych rzeczy. Zrobił to raczej dla niego, nie dla smocząt, chociaż jeden z nich ewidentnie próbował to powtórzyć. Ten, który nie był zajęty śmianiem się... kończeniem śmiania się. Kiedy Cain uniósł na niego spojrzenie przysiągłby, że dostrzega krystaliczne łzy w jego ślepiach. - A jesteśmy tutaj... - zwrócił się już do smoków - ponieważ waszej mamie - i wam - grozi niebezpieczeństwo. - Przynajmniej coś rozbawiło bardziej smoczątko niż niezdolność powtórzenia tego konkretnego słowa, bo na nowo zaniósł się śmiechem, przewalając na bok. Aż kilka ptaków z okolicy poderwało się do lodu od tego pacnięcia jego cielska na ziemię. - A sądziłem, że mam chujowe dowcipy. - To już mruknął do Flynna, ale wcale nie próbował ukrywać swojego nikłego uśmieszku. - One są urocze. - A nie były? Jak to dzieci! Dzieci były tak okrutne, jak i urocze - potrafiły tworzyć mieszankę obu na raz, a wszystko to przez to, że mimo okrucieństwa obwoływaliśmy je niewinnymi. Ciekawy zabieg społeczeństwa.
- Nie śmiej się! Człowieki są groźne! - Oburzyło się drugie smoczątko.
- Są bardzo groźni, dlatego chcieliśmy was ostrzec. I pomóc. - Cain zwrócił się bezpośrednio do rozsądniejszej z tej dwójki, bo z tamtym, choć był bardziej otwarty, rozmowa była dla tych, którzy mieli czas. A ten był skurczony. Przynajmniej skończył się śmiech. - Waszej mamy szukają niebezpieczni ludzie, którzy ją bardzo skrzywdzą. Ale możecie jej pomóc. Zostać jej bohaterami.