- Może i są pyszne, ale trzeba mieć umiar, we wszystkim. - Nie, żeby nie cieszyło jej to, jak wszyscy zajadali się jej słodyczami, jednak oczywiście chodziło jej tylko i wyłącznie o dobro brata, jak zawsze.
Najwyraźniej dzisiaj była niszczycielką dobrej zabawy, zauważyła bowiem, jak Thomasowi zrzedła mina, kiedy wspomniała o tym, żeby nie zaczynać pić zbyt wcześnie. Ktoś jednak musiał być tutaj jego sumieniem, padło na nią, niby była młodsza, ale trochę bardziej roztropna.
- Myślę, że pijąc na słońcu możesz nie doczekać ogniska. - Nie przestawała sugerować, iż nie jest to specjalnie dobry pomysł, szczególnie, że trunki Woody'ego mogły powalić najlepszych.
- Możesz być pewien, że szybko nie spuszczę cię z oka. - Wolała jeszcze go o tym zapewnić, żeby nie miał zbyt wiele nadziei na to, że szybko mu odpuści. Nie ma się co oszukiwać - potrzebowała jego pomocy zważając na to, że bez Thomasa u boku była trochę jak bez ręki z tymi swoimi nie do końca najlepszymi umiejętnościami magicznymi.
Uśmiechnęła się ciepło do wujka. - Zadbam o to, żeby co jakiś czas się zabłąkała. - Lubiła rozpieszczać swoimi wypiekami swoich najbliższych, oczywiście w odpowiednich ilościach, co również już zasugerowała podczas rozmowy z bratem.
- Nie wiem, czy potrzebuje, ale wygląda jakby nie była od nas, może lepiej się tym zainteresować. - Chyba lepiej, aby w okolicy nie kręcili się obcy, szczególnie, że miała się tutaj znaleźć cała zakonowa śmietanka towarzyska.
Norka nie zamierzała ich opuścić, bo w sumie też była ciekawa kim była kobieta i co tutaj właściwie robiła. Mężczyźni jednak ruszyli nim ona zdążyła wyciągnąć różdżkę. Ruszyła więc za nimi, próbowała dorównać im tempa, jednak wcale nie było to takie proste zważając na to, że jej nóżki należały raczej do tych krótkich, oczywiście nie mogło jej to powstrzymać przed tym, aby również dołączyć do konfrontacji z kobietą.
Kobieta okazała się być czarownicą, co wywnioskowała po tym, jak wspomniała ona o przysiędze wieczystej. Norka uważała ten pomysł za głupi, sama nigdy w życiu nie wzięłaby na siebie takiej odpowiedzialności. Oczywiście wypadałoby, aby jej pomogli, szkoda, żeby się zamartwiała.
Spoglądała to na brata, to na wuja, jakby sugerując im, że mają się zgodzić jej pomóc, sama jednak nie zamierzała podjąć tej decyzji, żeby nie było na nią.