-Jeżeli to o tym mieli rozmawiać na tym całym wiecu, to może lepiej, że ten się nie odbył - powiedział i zgniótł szanowną ulotkę w dłoni. -Błąd nazewnictwa i kategorii mógłby jedynie wszystko pogorszyć.
Swoje poglądy można było wyrażać na różny sposób, wzbudzając zainteresowanie, albo narażając się na krytykę i krzywe spojrzenia. Jeżeli umiało się swoje zdanie w odpowiedni sposób uargumentować i miało się dowody swojej racji, można było zmienić sposób myślenia niejednej osoby. Ten jednak sposób - zatapianie czyjegoś ogrodu lub domu istnym morzem ulotek - nie należał, według Jessiego, do najlepszych, bo nie wzbudzał zainteresowania ani refleksji poruszanym problemem, a jedynie irytację na widok bałaganu.
-Ten, kto tak bardzo chce "walczyć" o prawa wilkołaków, powinien pomyśleć o tym, jak bardzo szkodzi w tym momencie skrzatom domowym. Tyle pracy im dodawać.
Pokręcił głową i pocmokał, użalając się w myślach nad biednym skrzatem domowym wuja Anthony'ego, który z pewnością będzie musiał poświęcić sporo czasu, by uprzątnąć cały ogród. Treść wiadomości zapewne będzie mu się śniła po nocach. Może zacznie ją nawet nieświadomie recytować podczas sprzątania.
-Może to tylko jakiś żart jakiegoś znudzonego gówniarza, któremu rodzice pozwalali na zbyt wiele? Nawet nie poświęcili czasu, żeby sprawdzić, czy to, co piszą, jest prawdą - powiedział spokojnie. -Może nie ma powodu, żeby się wuj tym przejmował?
Do tej pory nigdy nie zastanawiał się, czy Dział Zwierząt był odpowiednim departamentem do prowadzenia Rejestru Wilkołaków, ale po przeczytaniu ten notki w jego głowie pojawiła się myśl, że może faktycznie było to trochę... niewłaściwe? Bo czy wilkołak był zwierzęciem naturalnym? Niby wilk, ale nie do końca wilk. Był to przecież człowiek, żyjący z wyjątkowo nieprzyjemną klątwą. W ty momencie Dział Istot brzmiał zdecydowanie lepiej, niż Dział Zwierząt.
-Wszystko z nim w porządku? - spytał, gdy Anthony wspomniał o Morpheusie. -Nie chcesz, żeby mnie zobaczył, bo popsułbym niespodziankę, czy przestałem dobrze wyglądać i przestraszyłby się na mój widok? Może faktycznie powinienem zmienić szampon? - zastanowił się, nawijając na palec krótki kosmyk włosów.
Oczywiście, wciąż wyglądał dobrze, więc nie mógł to być powód, ale miał tę małą nadzieję, że może dzięki temu Anthony przestanie tak mocno zaciskać szczęki. Jeszcze sobie zęby skruszy.
Korciło go, by spytać o ten "trudny czas", by zaoferować pomoc, ale nie był pewien, że w ten sposób nie rozdrażniłby wuja bardziej. Anthony z całą pewnością pamiętał, że przecież z każdym problemem mógł przyjść do swoich przyjaciół, do bliźniąt i ich młodszego brata, chociaż czasami trzeba było o tym przypominać, ale czy to był ten odpowiedni czas? A może ubrany w dres Shafiq wolał, póki co milczeć i otworzy się dopiero z czasem, gdy pierwsze, wzburzone emocje opadną i umysł rozjaśni się na tyle, by przyjąć rady bliskich?
-Co to za rozrywka?