Może kiedyś mu opowie o tym, co spotkało ją pewnej czerwcowej, a może lipcowej nocy. Sama nie do końca pamiętała, kiedy nawiedził ją ten dziwny sen, tak prawdziwy, jakby był jawą. Pozostawił ślady na jej ciele, jakby faktycznie to wszystko wydarzyło się naprawdę. Miała nadzieję jednak, że nikogo więcej to już nie spotka, przecież zgłosiła sprawę odpowiednim służbom, liczyła na to, że znaleźli tego delikwenta który odwiedza innych w snach i próbuje ich zabić, na pewno lżej by się wszystkim innym spało...
- Może to i lepiej. - Wydawało jej się to nawet lepszą opcją od miewania koszmarów, z drugiej jednak strony niektóre sny były bardzo przyjemne, pozwalały odpłynąć naprawdę daleko do różnych ludzi, różnych miejsc, aby można było choć chwilę nacieszyć się ich obecnością.
- Bez sensu jest dyskutować, które z nas jest bardziej uzdolnione, bo moim zdaniem każde, tylko w czymś innym. - Nie można być przesadnie skromnym, czyż nie? Miała świadomość, że mało kto potrafi jej dorównać w tworzeniu eliksirów, ale Thomas też posiadał swoje talenty, bez sensu było ich do siebie porównywać, gdy każde z nich zajmowało się zupełnie innymi profesjami.
- Nie chodzi o ciebie, wiem, że dla niektórych się to może wydawać głupie, zresztą sama tak myślałam kilka lat temu, ale z czasem chyba zaczęłam w to wszystko wierzyć. - Musiała się najprawdopodobniej przyznać przed samą sobą, że coś się w niej zmieniło i chyba dojrzała do tego, aby się z tym pogodzić.
- Kurde, zrobił się z ciebie prawdziwy specjalista w rozpoznawaniu zapachów. - Nie ma się co dziwić, skoro dzień w dzień pomagał jej w cukierni. Nie mogło być inaczej.
Podniosła się z krzesła, aby przynieść jeden z chlebów, które upiekła rano. Nie był jakoś szczególnie ozdobiony, wykonała na nim jedynie kilka wzorów w kształcie zboża, aby był bardziej odświętny od zwyczajnego. Położyła go na stole, chyba mogli zaczynać rytuał.
- Możesz podpalić tę świeczkę, chyba nic więcej nam nie trzeba. - Usiadła ponownie na krześle. Próbowała zebrać myśli, skupić się na tym, co było dla niej ważne. Zależało jej na tym, aby Matka miała pod opieką ich dom, który był również miejscem ich pracy. Miała nadzieję, iż pomoże to im ochronić je od wszystkiego co złe. W końcu czasy były naprawdę niebezpieczne, kto wie, czy w końcu i cukiernia nie stanie się celem Śmierciożerców. Niby się nie wychylali, ale przecież zarówno ona jak i jej brat angażowali się w sprawy Zakonu Feniksa, co mogło się komuś nie spodobać.