Kłopotów miał po pachy i wcale nie potrzebował ich więcej. Po pachy... on przecież w nich tonął. W negatywach, nawet mimo tego, jak wiele osób gotowych było mu pomóc, ilu chciało go chronić. Ile osób życzyło mu dobrze. Te kłopoty - szukał ich sam, bo przecież pakował się w sytuacje, w które wchodzić nie powinien. Jeśli się w nie nie pakował - znajdowały go same. Toczona kula porażek była spuszczona z górki - nie dziwiło, że nabierała rozpędu i stawała się coraz większa. Dziwiło prędzej to, że tak długo udawało się utrzymać pomimo tego, jaka duża i ciężka się stawała.
Te kłopoty zazwyczaj miały ludzkie oblicze. Fatum. Florence nazwała to Fatum i Laurenta aż dziwiło, że nie dojrzał jeszcze Omena - czarnego psa, który zwiastował śmierć. Może ta zwyczajnie nie była mu pisana..? Niektórzy w ramionach kostuchny dopatrywali się sprawiedliwości i ukojenia, ale Laurent chciał żyć. Mógł oddychać ciężko, ale nie chciał zostawiać za sobą tego, co ma do zaoferowania ten świat. Swojej rodziny i swoich przyjaciół. Chciał co najwyżej zostawić takich ludzi, jak ci zebrani na Pokątnej - dysputanci na temat tego, jak jest i jak powinno być. Jak jest w ich własnym świecie i jak mogłoby być, gdyby tylko ich wspaniałe dewizy i prawdy życiowe weszły w rachunek tego świata. Dodaliby kolejną jedynkę do 1 + 1 i nadal mówiliby, że wychodzi z tego dwa. Laurent nie był specjalistą od matematyki, mimo to na liczbach się znał. Rozumiał więc też doskonale, że takich jak oni się omijało. Chciał się prześlizgnąć, skoro już blokowali drogę swoją żarliwą dyskusją. Doskonałe porównanie - emocje czerwone jak ogień, ogień jak ten duch, który płonął ich żarliwymi wyznaniami. Wystarczy kropla oliwy i gotowi byli buchnąć, poparzyć swoim żarem. Laurent się do tego nie nadawał - związany był w końcu z morzem, a według pewnego mądrego astrologa jego żywiołem było powietrze. To, co potrafiło zasilać ogień. I to, co mogłoby go gasić... ach, więc czy na pewno się nie nadawał?
Sęk w tym, że nie chciał. Zgrywać znów tego mediatora, żeby innym było lepiej i żeby siłą przyjaźni i miłości zmienić ten świat! Marzyć sobie mógł, czasami te marzenia za mocno go ponosiły. Czasem w nich błądził - to nie było to "czasem". To nie był dzień błądzenia. To był dzień, w którym głowa mówiła, żeby kłopotów unikać. I unikać ich chciał. Chciał się przesunąć tak, żeby nie wejść im w drogę, ale myśl o przeciskanie się... myśl o przeciskaniu się została przerwana przez znajomy głos. Z zaskoczeniem odwrócił się w stronę Basiliusa.
- Dzień dobry... - Niby nie powinno być takie szokujące, że na siebie wpadli, szczególnie w obliczu tego, że ta zbieranina zwracała na siebie uwagę. A jednak go zaskoczył. Uśmiechnął się delikatnie do kuzyna. - Nie, nie, nic mi się nie... - stało. Dokładnie to chciał powiedzieć, kiedy jeden z mężczyzn na nich wpadł - siła, z jaką został popchnięty została przeniesiona na nich. Laurent upadł, odruchowo podpierając się rękoma o chodnik
- Co się kurwa gapicie?! Co, pewnie też myślisz, że Jenkins to szlama?! - Laurent nawet nie bardzo wiedział, czy ten krzyczący mówi teraz do niego, do Basiliusa, czy może do kogoś, kto stał obok. Nie chciał zadzierać głowy do góry i czuć się gorszy - w pierwszej chwili i tak był za bardzo zajęty użalaniem się nad swoją obolałą miednicą i piekącą skórą dłoni.