09.01.2023, 18:39 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 09.01.2023, 18:44 przez Brenna Longbottom.)
Brenna z prawdziwą ulgą przyjęła, że reakcja była w miarę przytomna. Gdyby Regina była w takim stanie, jak chłopak, który minął ją i drugiego Brygadzistę, mógłby pojawić się problem. Magia nie zawsze działała dobrze na potomków olbrzymów, a o ile Longbottom była pewna, że potrafi bez problemu obezwładnić przeciętnego czarodzieja, o tyle Rowle ze swoim wzrostem do przeciętnych nie należała. Podeszła bliżej, wolną ręką wygrzebując z kieszeni czystą chusteczkę i wyciągając ją w stronę kobiety.
- Lepiej nie wstawaj jeszcze przez chwilę, mogłaś paść ofiarą jakichś środków halucynogennych albo zaklęcia – wyjaśniła, uważnie lustrując patrząc na Reginę w poszukiwaniu jakichś obrażeń, ale wyglądało na to, że jeżeli jakiekolwiek były, to raczej z gatunku tych uderzających w psychikę, nie ciało. Opowieści Rowle wysłuchała ze zmarszczonym czołem. Gdyby natknęła się na pojedynczą osobę w takim stanie, pewnie zakładałaby, że ktoś miał jakiś… epizod albo dopiero co przyjął narkotyki. Ale Regina nie była jedyna. – Ból głowy? Zawroty głowy? Bóle żołądka? Nieostre widzenie? – dopytała na wszelki wypadek. Nic nie mogła na takie dolegliwości oczywiście zaradzić, pytania miały więc na celu tylko jedno: określenie, czy powinna natychmiast wzywać uzdrowiciela.
- Jeżeli chodzi o mnie, jestem na patrolu – wyjaśniła, odpowiadając na wcześniej zadane pytanie, dotyczące tego, co tutaj robi. – Natknęliśmy się już na parę osób… które dość dziwnie się zachowywały. Dziesięć minut temu doprowadziłam pod dom kobietę, która nie potrafiła trafić pod swój adres, a przed chwilą minął mnie młody chłopak krzycząc, że ściany na niego napierają. To całkiem pasuje do tego, co mówisz.
Może nie powinna zarzucać olbrzymki nadmiarem informacji, ale ta wydawała się już kontaktować na tyle, by ją zrozumieć. A Brenna miała wrażenie, że sama w takiej sytuacji bardzo chciałaby dostać informację, że to nie tak, że właśnie oszalała, ale raczej mógł istnieć jakiś zewnętrzny powód.
- Czy zanim poszłaś do banku, zjadłaś coś gdzieś w okolicy? Poczułaś jakiś dziwny zapach? A może byłaś w pobliżu Nokturna? – dopytała. Wprawdzie wątpiła, by zdołali namierzyć powody tego, co działo się dziś na Pokątnej, ale Brenna musiała przynajmniej spróbować dowiedzieć, co się stało. W końcu to była jej praca. A jakieś alchemiczne opary, zaprawione jedzenie albo dowcipniś bardzo wprawiony w magii, dyskretnie rzucający czary – co na samej Pokątnej byłoby jednak trudne – wydawali się kobiecie w tej chwili najbardziej prawdopodobnymi opcjami.
- Lepiej nie wstawaj jeszcze przez chwilę, mogłaś paść ofiarą jakichś środków halucynogennych albo zaklęcia – wyjaśniła, uważnie lustrując patrząc na Reginę w poszukiwaniu jakichś obrażeń, ale wyglądało na to, że jeżeli jakiekolwiek były, to raczej z gatunku tych uderzających w psychikę, nie ciało. Opowieści Rowle wysłuchała ze zmarszczonym czołem. Gdyby natknęła się na pojedynczą osobę w takim stanie, pewnie zakładałaby, że ktoś miał jakiś… epizod albo dopiero co przyjął narkotyki. Ale Regina nie była jedyna. – Ból głowy? Zawroty głowy? Bóle żołądka? Nieostre widzenie? – dopytała na wszelki wypadek. Nic nie mogła na takie dolegliwości oczywiście zaradzić, pytania miały więc na celu tylko jedno: określenie, czy powinna natychmiast wzywać uzdrowiciela.
- Jeżeli chodzi o mnie, jestem na patrolu – wyjaśniła, odpowiadając na wcześniej zadane pytanie, dotyczące tego, co tutaj robi. – Natknęliśmy się już na parę osób… które dość dziwnie się zachowywały. Dziesięć minut temu doprowadziłam pod dom kobietę, która nie potrafiła trafić pod swój adres, a przed chwilą minął mnie młody chłopak krzycząc, że ściany na niego napierają. To całkiem pasuje do tego, co mówisz.
Może nie powinna zarzucać olbrzymki nadmiarem informacji, ale ta wydawała się już kontaktować na tyle, by ją zrozumieć. A Brenna miała wrażenie, że sama w takiej sytuacji bardzo chciałaby dostać informację, że to nie tak, że właśnie oszalała, ale raczej mógł istnieć jakiś zewnętrzny powód.
- Czy zanim poszłaś do banku, zjadłaś coś gdzieś w okolicy? Poczułaś jakiś dziwny zapach? A może byłaś w pobliżu Nokturna? – dopytała. Wprawdzie wątpiła, by zdołali namierzyć powody tego, co działo się dziś na Pokątnej, ale Brenna musiała przynajmniej spróbować dowiedzieć, co się stało. W końcu to była jej praca. A jakieś alchemiczne opary, zaprawione jedzenie albo dowcipniś bardzo wprawiony w magii, dyskretnie rzucający czary – co na samej Pokątnej byłoby jednak trudne – wydawali się kobiecie w tej chwili najbardziej prawdopodobnymi opcjami.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.