20.07.2024, 22:22 ✶
Oglądałem sobie salon, za bardzo obawiając się tego spojrzenia Victorii. Wpatrywała się we mnie, obserwowała moje zachowanie, co jeszcze bardziej wprawiało mnie w dyskomfort. Oceniała? Czy tylko obserwowała...? Właściwie, to powinienem wyluzować, nie popadać w jakąś paranoję. Jakby nie patrzeć, od tego tu była, a ja po to tu się zjawiłem, żeby na mnie patrzeć, mnie tycać kijkiem i sprawdzać jak zareaguję, a potem... potem robić to coś mi, kto tam wiedział co dokładnie...
Wziąłem głęboki wdech i zadałem to pytanie, po którym zaczęła mówić. Zrobiło się mniej drętwo.
- Tak-tak. Możesz nawet skrócić do Asa albo Aska... Jak ci będzie wygodniej - zaproponowałem, bo też nie miałem jakiegoś typowego imienia. Rodzice dorwali je z głębin jakichś ksiąg po nie wiadomo czym. Czasami sprawiało ludziom trudność, ale głównie poza granicami kraju, ale tam to w sumie każdego imienia mogliby się przyczepić. Chociaż imię Victoria było chyba ponad tym, tak myślę.
Nie ukrywałem również, że ulżyło mi, kiedy skrzatka pojawiła się obok. Zauważalnie mi ulżyło i nawet pozwoliłem sobie na bardziej beztroski uśmiech, szczególnie że Victoria również potrafiła się uśmiechnąć i nie zbeształa mnie za uwagę o mojej czarującej osobie.
Fakt, mogłem się domyślić i pocieszyć faktem, że skoro obrała taką drogę, to nie była jej pierwsza taka znajomość. W sensie, że z wampirem.
Pokiwałem głową. Właściwie co chwila nią kiwałem, przyjmując kolejne informacje od niej. Potwierdzałem, że słucham...? Chyba tak.
- Myślę, że podczas naszych spotkań padnie o wiele więcej niedyskretnych pytań... Nie ma co się bawić w takt - zauważyłem z lekkim uśmiechem. Zabrzmiało to niczym stwierdzenie, ale bardziej pytałem może, bo jednak Victoria była ode mnie starsza, była kobietą i tu rządziła, byliśmy na jej terenie, więc raczej powinienem się dostosować. Cóż, mimo wszystko chciałem tej współpracy, bo nie podobała mi się moja nowa natura.
Stresowało mnie to, ale też nie chciałem się na domiar złego stresować faktem, że mogę walnąć jakieś faux pas. Powinienem się chyba... bardziej otworzyć przed Victorią, przede wszystkich nie stresować, najlepiej potraktować jako bliższą koleżankę, której mogę powiedzieć wszystko...? Spróbować chociaż. Kto by pomyślał, że Astaroth Yaxley będzie się obawiał rozmowy z kobietą, a jednak... Śmierć serio wywróciła wszystko do góry nogami. Może uda nam się to odwrócić...? To wszystko? A może nawet samą śmierć? Ciekawe, czy to byłoby możliwe, biorąc poprawkę na to, że jednak umarłem. Czy gdybyśmy to odwrócili, to byłbym martwy? Definitywnie?
- Zostałem przemieniony przez innego wampira... Ale nie mam z nim kontaktu, jeśli chciałabyś poznać podobieństwa między nami czy go tu ściągnąć. Uciekł... - podjąłem ponownie, chcąc odpowiedzieć na jej pytanie. Niechętnie o nim mówiłem, bo był obrazą mojej męskiej i łowieckiej dumy, ale też obawiałem się, że może po mnie wrócić i mnie w jakiś sposób wykorzystać. - I nawet jeśli by ponownie powrócił, to myślę, że nie zechciałby nam pomóc. Konflikt interesów... Możliwe, że zrobił to na złość naszej rodzinie, bo chcieliśmy go dorwać - dodałem, żeby nie miała wątpliwości. Wpatrywałem się w nią badawczo. Ciekawy byłem jak na to zareaguje.
- Ten drugi wampir też będzie brał udział w badaniach...? I od jak dawna jest wampirem? Panuje nad sobą? Od samego początku czy od jakiegoś czasu? - zapytałem ją, właściwie zalałem ją gradem pytań. Czytałem pełno ksiąg o wampirach, ale wszędzie było coś innego i nie poruszali ważnych dla mnie kwestii, tylko jakieś ogólnikowe informacje, że piły krew. Geniusze. A tu? Miałem dostęp do informacji niemalże z pierwszej ręki. Może nie będę sam? Jak obsypiemy się w futrze, to będzie nas dwóch?
- W jaki sposób widzisz... te spotkania? Przyznam szczerze, że nawet nie rozmyślałem o czymś podobnym, szczególnie o karierze badawczej i to natury istot magicznych, ale... Wow. Może babcia będzie dumna - zaśmiałem się, choć gdzieś z tyłu głowy miałem wciąż te obcinanie kończyn.
Wziąłem głęboki wdech i zadałem to pytanie, po którym zaczęła mówić. Zrobiło się mniej drętwo.
- Tak-tak. Możesz nawet skrócić do Asa albo Aska... Jak ci będzie wygodniej - zaproponowałem, bo też nie miałem jakiegoś typowego imienia. Rodzice dorwali je z głębin jakichś ksiąg po nie wiadomo czym. Czasami sprawiało ludziom trudność, ale głównie poza granicami kraju, ale tam to w sumie każdego imienia mogliby się przyczepić. Chociaż imię Victoria było chyba ponad tym, tak myślę.
Nie ukrywałem również, że ulżyło mi, kiedy skrzatka pojawiła się obok. Zauważalnie mi ulżyło i nawet pozwoliłem sobie na bardziej beztroski uśmiech, szczególnie że Victoria również potrafiła się uśmiechnąć i nie zbeształa mnie za uwagę o mojej czarującej osobie.
Fakt, mogłem się domyślić i pocieszyć faktem, że skoro obrała taką drogę, to nie była jej pierwsza taka znajomość. W sensie, że z wampirem.
Pokiwałem głową. Właściwie co chwila nią kiwałem, przyjmując kolejne informacje od niej. Potwierdzałem, że słucham...? Chyba tak.
- Myślę, że podczas naszych spotkań padnie o wiele więcej niedyskretnych pytań... Nie ma co się bawić w takt - zauważyłem z lekkim uśmiechem. Zabrzmiało to niczym stwierdzenie, ale bardziej pytałem może, bo jednak Victoria była ode mnie starsza, była kobietą i tu rządziła, byliśmy na jej terenie, więc raczej powinienem się dostosować. Cóż, mimo wszystko chciałem tej współpracy, bo nie podobała mi się moja nowa natura.
Stresowało mnie to, ale też nie chciałem się na domiar złego stresować faktem, że mogę walnąć jakieś faux pas. Powinienem się chyba... bardziej otworzyć przed Victorią, przede wszystkich nie stresować, najlepiej potraktować jako bliższą koleżankę, której mogę powiedzieć wszystko...? Spróbować chociaż. Kto by pomyślał, że Astaroth Yaxley będzie się obawiał rozmowy z kobietą, a jednak... Śmierć serio wywróciła wszystko do góry nogami. Może uda nam się to odwrócić...? To wszystko? A może nawet samą śmierć? Ciekawe, czy to byłoby możliwe, biorąc poprawkę na to, że jednak umarłem. Czy gdybyśmy to odwrócili, to byłbym martwy? Definitywnie?
- Zostałem przemieniony przez innego wampira... Ale nie mam z nim kontaktu, jeśli chciałabyś poznać podobieństwa między nami czy go tu ściągnąć. Uciekł... - podjąłem ponownie, chcąc odpowiedzieć na jej pytanie. Niechętnie o nim mówiłem, bo był obrazą mojej męskiej i łowieckiej dumy, ale też obawiałem się, że może po mnie wrócić i mnie w jakiś sposób wykorzystać. - I nawet jeśli by ponownie powrócił, to myślę, że nie zechciałby nam pomóc. Konflikt interesów... Możliwe, że zrobił to na złość naszej rodzinie, bo chcieliśmy go dorwać - dodałem, żeby nie miała wątpliwości. Wpatrywałem się w nią badawczo. Ciekawy byłem jak na to zareaguje.
- Ten drugi wampir też będzie brał udział w badaniach...? I od jak dawna jest wampirem? Panuje nad sobą? Od samego początku czy od jakiegoś czasu? - zapytałem ją, właściwie zalałem ją gradem pytań. Czytałem pełno ksiąg o wampirach, ale wszędzie było coś innego i nie poruszali ważnych dla mnie kwestii, tylko jakieś ogólnikowe informacje, że piły krew. Geniusze. A tu? Miałem dostęp do informacji niemalże z pierwszej ręki. Może nie będę sam? Jak obsypiemy się w futrze, to będzie nas dwóch?
- W jaki sposób widzisz... te spotkania? Przyznam szczerze, że nawet nie rozmyślałem o czymś podobnym, szczególnie o karierze badawczej i to natury istot magicznych, ale... Wow. Może babcia będzie dumna - zaśmiałem się, choć gdzieś z tyłu głowy miałem wciąż te obcinanie kończyn.