09.01.2023, 23:52 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 09.01.2023, 23:56 przez Nicholas Figg.)
Siedząc przy stole w części kuchennej wertował pożyczoną od zaprzyjaźnionego czarodzieja księgę traktującą o bardziej skomplikowanych klątwach, metodach ich tworzenia i podtrzymywania magii przy pomocy odpowiednich starożytnych run. Dla wielu byłaby to dość nudna lektura, a nawet sam Nicholas momentami przysypiał nad księgą kiedy umysł przestawał przyswajać informacje - co zważywszy na jego zawód jest trochę zastanawiające. Stary, obdarty wolumin z ciemną oprawą zaczynał podsmierdywać pleśnią, leżąc uprzednio na strychu pod dziurawym dachem właściciela. Podręczników traktujących o klątwołamaniu było jak na lekarstwo, w końcu sama idea stworzenia klątwy zakłada taki efekt, którego zdjęcie będzie jak najbardziej utrudnione. Nic więc dziwnego że przez wieki czarodzieje i czarownice wypracowali tysiące paskudnych klątw, jedna wcale nie gorsza od drugiej, a żaden podręcznik wszystkich ich nie ujął. Było to zwyczajnie niemożliwe, a nawet w wielu względach niebezpieczne, w końcu zrozumienie natury magii pozwalało zadziałać w odpowiednio odwrotny sposób. Powszechność wiedzy klątwołamaczy sprawiłaby, że powstałyby nowe klątwy, o wiele groźniejsze i bardziej skomplikowane od swoich poprzedniczek.
Kolejna godzina spędzona nad rozdziałem dotyczącym wpływu run na moc klątwy wyciągnęła z niego całą energię, która pojawiła się na nowo jedynie za sprawą dźwięków wybuchów i śmiechów z ulicy. Poderwał się szybko z krzesła do okna i przysunął swój nochal do szyby, uśmiechając się wesoło na widok żartownisiów z wybuchającymi kryształami. Rozpromienił się od razu i wyprostował, a w łepetynie zakiełkował mu świetny pomysł - przejdzie się po okolicy i zakupi coś, czym będzie mógł zrobić psikusa Norze i małej Mabel, a może nawet obudzi przy tym leniucha Salema! Podszedł niemal podskokiem do wieszaka, z którego zamierzał ściągnąć długi, ciemny płaszcz, ale naraz w połowie zatrzymało go pukanie do drzwi. Młodzieniec podszedł do nich i śmiało uchylił je energicznym ruchem, wychylając zza nich jedynie głowę. Mógł się spodziewać wszystkich, ale Fergusa... spodziewał się nawet bardziej. Nie był przy tym specjalnie zadowolony.
- ...Nie wiem? Może? - rzucił do chłopaka tonem jakby wolał, żeby jej teraz nie było, mierząc go przy tym wzrokiem od góry do dołu i z powrotem. Nie czuł że kontakty z Fergusem mogą jej się w jakikolwiek sposób przysłużyć, a kiedy Fergus zaczął zaglądać mu przez ramię do wnętrza mieszkania, zirytował się jeszcze bardziej.
- Nora jest zajęta. Czegoś potrzebujesz? - zaproponował bynajmniej nie z chęci pomocy, ale z troski o siostrę. Oczywiście Nora takiej formy troski najprawdopodobniej nie potrzebowała, ale w głowie Nicholasa wyglądało to zupełnie inaczej. Oparł się przy tym o framugę drzwi, zasłaniając swoją osobą wnętrze mieszkania tak, aby Fergus nie mógł zajrzeć do środka. Jego pytanie o pomoc było idealnym momentem, w którym mógł uchronić Norę przed genialnym pomysłem Ollivandera, a przy tym Nicholas mógł się trochę rozerwać. Nie omieszkał jednak być przy tym odrobinkę uszczypliwy.
- Właściwie to miałem bardzo ważne sprawy do załatwienia w okolicy i właśnie wychodziłem, ale mogę zmienić plany. Wchodź, tylko buty wytrzyj, podłoga była niedawno myta. - otworzył drzwi szerzej i sam wszedł do środka. Podłoga była taka sama jak zawsze, jedynie podejrzany zapach wilgotnych i spleśniałych kartek z woluminu mógł jakkolwiek przypominać myte deski, i to w bardzo naciągany sposób. - Kawy? Herbaty? Czegoś mocniejszego?
Kolejna godzina spędzona nad rozdziałem dotyczącym wpływu run na moc klątwy wyciągnęła z niego całą energię, która pojawiła się na nowo jedynie za sprawą dźwięków wybuchów i śmiechów z ulicy. Poderwał się szybko z krzesła do okna i przysunął swój nochal do szyby, uśmiechając się wesoło na widok żartownisiów z wybuchającymi kryształami. Rozpromienił się od razu i wyprostował, a w łepetynie zakiełkował mu świetny pomysł - przejdzie się po okolicy i zakupi coś, czym będzie mógł zrobić psikusa Norze i małej Mabel, a może nawet obudzi przy tym leniucha Salema! Podszedł niemal podskokiem do wieszaka, z którego zamierzał ściągnąć długi, ciemny płaszcz, ale naraz w połowie zatrzymało go pukanie do drzwi. Młodzieniec podszedł do nich i śmiało uchylił je energicznym ruchem, wychylając zza nich jedynie głowę. Mógł się spodziewać wszystkich, ale Fergusa... spodziewał się nawet bardziej. Nie był przy tym specjalnie zadowolony.
- ...Nie wiem? Może? - rzucił do chłopaka tonem jakby wolał, żeby jej teraz nie było, mierząc go przy tym wzrokiem od góry do dołu i z powrotem. Nie czuł że kontakty z Fergusem mogą jej się w jakikolwiek sposób przysłużyć, a kiedy Fergus zaczął zaglądać mu przez ramię do wnętrza mieszkania, zirytował się jeszcze bardziej.
- Nora jest zajęta. Czegoś potrzebujesz? - zaproponował bynajmniej nie z chęci pomocy, ale z troski o siostrę. Oczywiście Nora takiej formy troski najprawdopodobniej nie potrzebowała, ale w głowie Nicholasa wyglądało to zupełnie inaczej. Oparł się przy tym o framugę drzwi, zasłaniając swoją osobą wnętrze mieszkania tak, aby Fergus nie mógł zajrzeć do środka. Jego pytanie o pomoc było idealnym momentem, w którym mógł uchronić Norę przed genialnym pomysłem Ollivandera, a przy tym Nicholas mógł się trochę rozerwać. Nie omieszkał jednak być przy tym odrobinkę uszczypliwy.
- Właściwie to miałem bardzo ważne sprawy do załatwienia w okolicy i właśnie wychodziłem, ale mogę zmienić plany. Wchodź, tylko buty wytrzyj, podłoga była niedawno myta. - otworzył drzwi szerzej i sam wszedł do środka. Podłoga była taka sama jak zawsze, jedynie podejrzany zapach wilgotnych i spleśniałych kartek z woluminu mógł jakkolwiek przypominać myte deski, i to w bardzo naciągany sposób. - Kawy? Herbaty? Czegoś mocniejszego?