10.01.2023, 00:23 ✶
Patrick odepchnął się odruchowo od ściany na korytarzu, gdy dostrzegł wychodzącą z Pokoju Wspólnego Clare. Uśmiech, jeszcze nie sięgający kącików ust, ale już malujący się w oczach, rozświetlił jego twarz. Cieszył się na jej widok. I ani nie chciał, ani nie umiał tego ukryć.
- Hej – odpowiedział, nadstawiając policzek. – Ślicznie wyglądasz – zauważył, a potem jakoś tak przypadkiem, ale tak naprawdę to wcale nie przypadkiem, raczej odruchowo, sięgnął po rękę dziewczyny i splótł razem ich palce. – Mam dla ciebie małą niespodziankę – dodał miękko.
I w tym momencie Patrick wcale nie myślał o tkwiącym w kieszeni jego spodni puzderku z naszyjnikiem. Chciał zaciągnąć Clare do Pokoju Życzeń. Odkrył to miejsce dopiero niedawno. Trochę czasu (bo okupione metodą prób i błędów) zajęło mu zrozumienie, w jaki sposób właściwie funkcjonowało. Pewnie najrozsądniej byłoby wyjść tego popołudnia na błonia i pospacerować nad jeziorem. Ale to wydawało mu się takie błahe, nudne i oklepane. Byli już przecież wiele razy na błoniach i nad jeziorem. Czasem nawet zwijali podczas obiadu kawałki chleba by karmić nimi Wielką Kałamarnicę. Dzisiaj chciał, żeby Clare przeżyła z nim coś wyjątkowego.
Puzderko z wisiorkiem ciążyło mu w kieszeni, gdy szli korytarzem. Ciągle nie mógł się oswoić z myślą, że lada moment jego dziewczyna ukończy Hogwart a jemu zostanie jeszcze cały rok. Teraz, kiedy byli razem, nie potrafił sobie wyobrazić jak to właściwie będzie tu bez niej. Clare zbyt łatwo stała się trwałą częścią jego życia. W przyszłym roku stanie się częstym gościem sowiarni.
- Jak minął ci dzień? Pewnie uczyłaś się do owutemów. Flitwick gadał nam o nich dzisiaj przez połowę zajęć. Jest przekonany, że będziecie musieli zaprezentować trzy rodzaje zaklęć otwierających i zamykających – przewrócił oczami, co miało pokazać, jak bardzo wierzył we wróżby nauczyciela zaklęć. – Oczywiście przez resztę lekcji, zmuszał nas do otwierania i zamykania czarami kłódek.
Patrick zwolnił, słysząc jakieś hałasy dochodzące zza zakrętu. Odruchowo też ścisnął mocniej rękę Clare, jakby upewniał się, że dziewczyna również się zatrzyma. Do ich uszu dolatywały coraz wyraźniejsze dźwięki nucenia, warczenia i rozrywania czegoś na strzępy. Brwi Patricka powędrowały do góry. Zapatrzył się na śliczną twarz Clare, zastanawiając się, czy właśnie dochodziła do tych samych wniosków co on. A te formułowały się w jego głowie tylko w jedno słowo: „Irytek”.
Poltergeister najwyraźniej znowu coś kombinował.
- No nie dzisiaj – wyszeptał, prawie bezgłośnie Patrick.
A na pewno nie wtedy, gdy Steward planował właśnie najlepszą (w swoim mniemaniu) randkę na świecie. Zmarszczył brwi, zastanawiając się, co właściwie powinni teraz zrobić. Niby mogli przeczekać Irytka, a potem przemknąć korytarzem (ale nie wiedział ani ile czasu zajmą poltergeistowi knowania, ani czy korytarz po nich będzie w ogóle zdatny do użytku), niby mógł też wyskoczyć i postawić się złośliwemu duchowi… Zanim udało mu się wymyśleć jakiekolwiek rozwiązanie zza zakrętu dobiegł ich świst wystrzeliwanych sztucznych ogni. Poltergeist przefrunął obok nich, nawet nie omiatając ich jednym spojrzeniem. Rechotał ubawiony, ale jego rechot cichł w natłoku wybuchów, które rozbrzmiewały coraz głośniej i znajdowały się coraz bliżej nich.
- Zaraz albo pojawi się tu Filch, albo zginiemy przez Irytka – wymamrotał, a potem pociągnął za sobą Clare i ruszył razem z nią biegiem przez korytarz.
Z boku to może nawet wyglądało widowiskowo, choć w tamtej chwili Patrick nie miał czasu, by docenić majestatyczność rozbłyskających wszystkimi kolorami fajerwerków. Bardziej obawiał się, że któryś z nich może w niego albo (co dużo gorsze) w Clare trafić. Nie chciał ryzykować szarpania za klamkę zamkniętych drzwi, więc wciągnął swoją dziewczynę do pierwszego miejsca, o którym wiedział, że będzie otwarte. Tym miejscem była Łazienka Jęczącej Marty.
- Hej – odpowiedział, nadstawiając policzek. – Ślicznie wyglądasz – zauważył, a potem jakoś tak przypadkiem, ale tak naprawdę to wcale nie przypadkiem, raczej odruchowo, sięgnął po rękę dziewczyny i splótł razem ich palce. – Mam dla ciebie małą niespodziankę – dodał miękko.
I w tym momencie Patrick wcale nie myślał o tkwiącym w kieszeni jego spodni puzderku z naszyjnikiem. Chciał zaciągnąć Clare do Pokoju Życzeń. Odkrył to miejsce dopiero niedawno. Trochę czasu (bo okupione metodą prób i błędów) zajęło mu zrozumienie, w jaki sposób właściwie funkcjonowało. Pewnie najrozsądniej byłoby wyjść tego popołudnia na błonia i pospacerować nad jeziorem. Ale to wydawało mu się takie błahe, nudne i oklepane. Byli już przecież wiele razy na błoniach i nad jeziorem. Czasem nawet zwijali podczas obiadu kawałki chleba by karmić nimi Wielką Kałamarnicę. Dzisiaj chciał, żeby Clare przeżyła z nim coś wyjątkowego.
Puzderko z wisiorkiem ciążyło mu w kieszeni, gdy szli korytarzem. Ciągle nie mógł się oswoić z myślą, że lada moment jego dziewczyna ukończy Hogwart a jemu zostanie jeszcze cały rok. Teraz, kiedy byli razem, nie potrafił sobie wyobrazić jak to właściwie będzie tu bez niej. Clare zbyt łatwo stała się trwałą częścią jego życia. W przyszłym roku stanie się częstym gościem sowiarni.
- Jak minął ci dzień? Pewnie uczyłaś się do owutemów. Flitwick gadał nam o nich dzisiaj przez połowę zajęć. Jest przekonany, że będziecie musieli zaprezentować trzy rodzaje zaklęć otwierających i zamykających – przewrócił oczami, co miało pokazać, jak bardzo wierzył we wróżby nauczyciela zaklęć. – Oczywiście przez resztę lekcji, zmuszał nas do otwierania i zamykania czarami kłódek.
Patrick zwolnił, słysząc jakieś hałasy dochodzące zza zakrętu. Odruchowo też ścisnął mocniej rękę Clare, jakby upewniał się, że dziewczyna również się zatrzyma. Do ich uszu dolatywały coraz wyraźniejsze dźwięki nucenia, warczenia i rozrywania czegoś na strzępy. Brwi Patricka powędrowały do góry. Zapatrzył się na śliczną twarz Clare, zastanawiając się, czy właśnie dochodziła do tych samych wniosków co on. A te formułowały się w jego głowie tylko w jedno słowo: „Irytek”.
Poltergeister najwyraźniej znowu coś kombinował.
- No nie dzisiaj – wyszeptał, prawie bezgłośnie Patrick.
A na pewno nie wtedy, gdy Steward planował właśnie najlepszą (w swoim mniemaniu) randkę na świecie. Zmarszczył brwi, zastanawiając się, co właściwie powinni teraz zrobić. Niby mogli przeczekać Irytka, a potem przemknąć korytarzem (ale nie wiedział ani ile czasu zajmą poltergeistowi knowania, ani czy korytarz po nich będzie w ogóle zdatny do użytku), niby mógł też wyskoczyć i postawić się złośliwemu duchowi… Zanim udało mu się wymyśleć jakiekolwiek rozwiązanie zza zakrętu dobiegł ich świst wystrzeliwanych sztucznych ogni. Poltergeist przefrunął obok nich, nawet nie omiatając ich jednym spojrzeniem. Rechotał ubawiony, ale jego rechot cichł w natłoku wybuchów, które rozbrzmiewały coraz głośniej i znajdowały się coraz bliżej nich.
- Zaraz albo pojawi się tu Filch, albo zginiemy przez Irytka – wymamrotał, a potem pociągnął za sobą Clare i ruszył razem z nią biegiem przez korytarz.
Z boku to może nawet wyglądało widowiskowo, choć w tamtej chwili Patrick nie miał czasu, by docenić majestatyczność rozbłyskających wszystkimi kolorami fajerwerków. Bardziej obawiał się, że któryś z nich może w niego albo (co dużo gorsze) w Clare trafić. Nie chciał ryzykować szarpania za klamkę zamkniętych drzwi, więc wciągnął swoją dziewczynę do pierwszego miejsca, o którym wiedział, że będzie otwarte. Tym miejscem była Łazienka Jęczącej Marty.