Były takie chwile, w których człowiek wątpił w słuszność podejmowanych akcji. Wiele chwil. Cain miał dużo empatii dla tego świata i nieustannie spoglądał w twarz problemowi, jakie stanowiło poświęcenie. Nie możesz przejść obojętnie obok cierpiącego, ale czym jest jeden cierpiący w skali pięciu? Dziesięciu? Setek? Skala zawsze rosła i zawsze przerastała ludzkość. Przeciętnego człowieka nie rozumiejącego, że jego życie należało do niego i tylko do niego samego wyłącznie w chwili, w której nie kolidowało z losami tysięcy innych istnień. Świat już udowodnił nie raz, że byle machnięcie motylich skrzydeł na drugim końcu planety może spowodować huragan w miejscu, w którym stoimy. To nie miało być logiczne. To nie miało być sprawiedliwe. Kosmos nie pojmował sprawiedliwości - miał swoje plany, które zapisywał w gwiazdach i pewnie sama Matka wiedziała, jakie mogą być. Albo nawet i nie wiedziała ona. Gdzieś w tym tkwiła wolność człowieka. Jego decyzyjność i decyzje ludzi wokół podejmowane za ciebie. Skala, którą rozgrywali tutaj - czy na pewno była taka mała? Zgodnie ze swoim przeświadczeniem zabicie smoka powinno być lepsze niż narażenie na śmierć żołnierzy, którzy się tu stawią... prawda? Tylko wtedy, jeśli tą większą wartość widziałeś właśnie w nich - ludziach. Moralność i jej kolory - Cain powiedziałby kiedyś, że miała barwy przeróżne, ale rzadko kiedy wyraziste. Dzisiaj powiedziałby, że to tylko szarość, szarość i jeszcze więcej szarości.
- Polimorfia. - Poprawił smoczątko, jakby to było najbardziej istotne w całej tej sytuacji. Zdawało się być. Przynajmniej dla tej dwójki, chociaż Cain dobrze wiedział, że to nie to było sednem tutejszej sprawy. Ingerować? Ha... Oczywiście, że by mógł. Przede wszystkim bronić Flynna, tylko przed czym? Dzieckiem? Były takie chwile, w których ingerencja zdawała się być niepożądana... niewłaściwa.
Były więc takie chwile, w których wątpiłeś w słuszność akcji i wątpiłeś, że warto jakąkolwiek podejmować. Kłótnia dzieci - tak to dokładnie widział i nie potrafił nie myśleć o tym, że to "urocze". Nieodpowiednie w tej chwili? Owszem. Nie wpychał się między nich, dopóki sytuacja nie stawała się prawdziwie burzliwa i była dziwaczną przepychanką. Dopóki nie rozciągała się jak guma, póki spoglądał czujnie, z lekkim niepokojem, po okolicy i nie dostrzegał zagrożenia. Tak, wtedy nie musiał wkraczać między nich. Drugi smok przez moment skakał parę metrów od kłócących się i próbował ich namówić, żeby przestali, żeby powiedzieli w końcu, o co chodzi, ale wciąż nie był na tyle ufny, żeby podejść. Cain widział jego wahanie, kiedy napotykał te piękne ślepia. Szmaragdowe? Ha... szare. Wahanie, czy lecieć (być może po matkę), czy może jednak dalej walczyć o brata. Ale skoro Fleamont zajmował jego... to Cain delikatnie nawiązał rozmowę ze smoczęciem. Żeby kupić jego zaufanie - chociaż wcale nie uważał, że te smoki powinny ufać komukolwiek. To po prostu oni nieśli dobrą intencję.
Jazgot dobiegł końca w momencie, jak Cain już chciał ich rozdzielić. Uspokoić, przywołać do porządku, bo czas za bardzo zaczynał przeciekać przez palce. I chociaż Cain już zrobił parę kroków to zatrzymał się. Bo oto zamiast smoka był jasnowłosy chłopak - istny aniołek - który odebrał z dłoni Fleamonta jego piękny wisiorek z szerokim uśmiechem. Szczęśliwy. Wyglądał na przeszczęśliwego.
- Czas. - Przypomniał, kucając obok Flynna, żeby zgarnąć włosy z jego twarzy, żeby pomóc mu się podnieść, żeby ucałować jego policzek i otrzepać delikatnie jego czarne szaty. Seksowne szaty, pod które najchętniej wsunąłby dłonie, ale teraz mu to po głowie nie chodziło. - Zaczyna nam się kurczyć czas, ludzie, którzy chcą skrzywdzić waszą matkę mogą być blisko. - I was. Tak jak pewnie zechcą skrzywdzić NAS. Tego jednak nie dopowiedział na głos. - Co się stało? - Zapytał z troską, przyglądając się reakcji Flynna na tę przemianę.
- Chyba... chyba możemy was zabrać..? - Zgodził się w końcu drugi smok, spoglądając na przemienionego brata niepewnie.
- Jak mi człowiek powie, czemu tak chciał. - Zgodził się blondynek, wstając w końcu. - Zapnieesz? - Poleciał ze swoją zdobyczą do brata. Brata, który też się przemienił. Nie był identyczny - miał dłuższe, jeszcze jaśniejsze włosy, jaśniejsze oczy, był bardziej smukły, mniejszy, ale jakoś nie dało się nie pomyśleć, że to rodzeństwo, może nawet bliźniacy.
- Pomożemy wam... - Wśród gór rozległ się głośny ryk, który zerwał do lotu wszystkie ptaki z okolicy.