22.07.2024, 03:29 ✶
Najbardziej abstrakcyjna w tym całym tłumie, który wybuchł emocjami, folgując raczej swoim własnym zachciankom niż rozkazom królowej czy Lucjusza, była chyba siostra rycerza Oriona, Florence, która wciąż siedziała na swoim miejscu z wyrazem twarzy pełnym rozczarowania. Przynajmniej kiedy dopadł do niej rycerz Patrick, chwytając ją za dłoń i szepcząc do niej coś gorliwie. Nad gwar, rozlewający się po sali tronowej, wzniósł się w pewnym momencie nieco nerwowy okrzyk jakiegoś mężczyzny, który rozpaczliwie pytał jaka dzisiaj była data. Ze stołu też zleciał w pewnym momencie młody panicz Cameron, który najwyraźniej znalazł się na nim wiedziony jakimś odruchem serca, gotowy zaciekle bronić swojej narzeczonej. Ale ta teraz, stała nad nim, odganiając jakiegoś szlachcica nogą od krzesła.
Ale potem wszystko trafił szlag. Atreusa przeciągnęło po podłodze, chociaż wcześniejsza reakcja uchroniła go chociaż od brutalnego zwalenia z nóg i polecenia na ścianę. Jeden ze stołów zwiało tak, że ustawił się bokiem, tworząc swoistą zaporę przed latającymi bażantami i dzikami. Pan na Czwororogu zobaczył kątem oka, jak w efekcie jeden ze służących, Jim, ledwo co odzyskał stabilność, ukląkł przy ścianie, wznosząc dłonie do modlitwy, jakby ta miała teraz ułaskawić szalejące moce. Louvain i Philip potoczyli się razem, wciąż trzymając za fraki, ale kiedy obok nich wylądował zdmuchnięty ze stołu świecznik, ten pierwszy zaraz za niego złapał, okładając drugiego po głowie. Inna służąca, imieniem Maeve, wciąż jeszcze na brzuchu i pod ścianą, wykorzystywała zaistniałą sytuację, wkładając sobie rozrzucone srebrne sztućce do kieszeni. Zarówno dowódca królewskiej straży, Alastor, jak i jego podwładny Thomas, trzymali się natomiast rozwartych na oścież drzwi do sali, które poddawały się mocy z trzaskiem. Wcześniej stoicka Florence przy fali uderzeniowej została zmieciona pod ścianę, ale zaraz na ratunek przybył jej Patrick, osłaniając własnym ciałem przed chaosem.
Wszystko w ogóle trzaskało, bo cokolwiek kryło się do tej pory w Norze, wydawało się siłą wręcz pierwotną, zdolną przy odrobinie czasu roztrzaskać cały zamek. Atreus miał wrażenie, że kamień składający się na mury i podłogi wibruje niepokojąco, czy drży nawet, jakby zaraz miał się wyrwać z miejsca.
- Nora! - krzyknęła teraz królowa, ale księżniczka nie zwracała na nią uwagi, z oczami utkwionymi w Niedźwiedziu wciąż podążając w jego stronę. Sam atak magii uwolnił go od wcześniej wczepionych w niego ludzi, ale jego też odstawił pod ścianę, gdzie siedział, trzymając się za broczący krwią bok.
Atreus uniósł się na nogi, ledwo bo ledwo i wciąż niemal przy samej ziemi, odpełzając za pobliski stół, bo ostatnie czego teraz chciał, to znaleźć się na drodze dziewczyny. Rozejrzał się, spojrzeniem szukając czarodziejki, a kiedy tylko odnalazł, dopadł do niej, kryjąc się za barykadą z zablokowanych na kolumnie beczek, krzeseł czy innych elementów wystroju hali.
- Nic ci nie jest? - zapytał, łapiąc ją za ręce. Jak zwykle, jego były nienaturalnie wręcz zimne. - Możemy ją... no wiesz? Rozbroić?
Ale potem wszystko trafił szlag. Atreusa przeciągnęło po podłodze, chociaż wcześniejsza reakcja uchroniła go chociaż od brutalnego zwalenia z nóg i polecenia na ścianę. Jeden ze stołów zwiało tak, że ustawił się bokiem, tworząc swoistą zaporę przed latającymi bażantami i dzikami. Pan na Czwororogu zobaczył kątem oka, jak w efekcie jeden ze służących, Jim, ledwo co odzyskał stabilność, ukląkł przy ścianie, wznosząc dłonie do modlitwy, jakby ta miała teraz ułaskawić szalejące moce. Louvain i Philip potoczyli się razem, wciąż trzymając za fraki, ale kiedy obok nich wylądował zdmuchnięty ze stołu świecznik, ten pierwszy zaraz za niego złapał, okładając drugiego po głowie. Inna służąca, imieniem Maeve, wciąż jeszcze na brzuchu i pod ścianą, wykorzystywała zaistniałą sytuację, wkładając sobie rozrzucone srebrne sztućce do kieszeni. Zarówno dowódca królewskiej straży, Alastor, jak i jego podwładny Thomas, trzymali się natomiast rozwartych na oścież drzwi do sali, które poddawały się mocy z trzaskiem. Wcześniej stoicka Florence przy fali uderzeniowej została zmieciona pod ścianę, ale zaraz na ratunek przybył jej Patrick, osłaniając własnym ciałem przed chaosem.
Wszystko w ogóle trzaskało, bo cokolwiek kryło się do tej pory w Norze, wydawało się siłą wręcz pierwotną, zdolną przy odrobinie czasu roztrzaskać cały zamek. Atreus miał wrażenie, że kamień składający się na mury i podłogi wibruje niepokojąco, czy drży nawet, jakby zaraz miał się wyrwać z miejsca.
- Nora! - krzyknęła teraz królowa, ale księżniczka nie zwracała na nią uwagi, z oczami utkwionymi w Niedźwiedziu wciąż podążając w jego stronę. Sam atak magii uwolnił go od wcześniej wczepionych w niego ludzi, ale jego też odstawił pod ścianę, gdzie siedział, trzymając się za broczący krwią bok.
Atreus uniósł się na nogi, ledwo bo ledwo i wciąż niemal przy samej ziemi, odpełzając za pobliski stół, bo ostatnie czego teraz chciał, to znaleźć się na drodze dziewczyny. Rozejrzał się, spojrzeniem szukając czarodziejki, a kiedy tylko odnalazł, dopadł do niej, kryjąc się za barykadą z zablokowanych na kolumnie beczek, krzeseł czy innych elementów wystroju hali.
- Nic ci nie jest? - zapytał, łapiąc ją za ręce. Jak zwykle, jego były nienaturalnie wręcz zimne. - Możemy ją... no wiesz? Rozbroić?