[12/13.07.1972] Wise enough

Crawley chętnie pogłaskała Gałgana, drapiąc go za uszami, ale nie zrobiła tego tak długo, jak zazwyczaj, przez co pies wydawał się zwyczajnie zawiedziony. Kiedy natomiast napotkała spojrzenie Brenny i ta się odezwała, przez moment pomyślała o tym jak bardzo chciałaby, żeby była to właśnie pouczająca rozmowa na temat tego jak wychodzi z domu.
W pośpiesznych krokach była niemal ulga, ale dziewczyna zanim usiadła, objęła Brennę mocno, na moment zwyczajnie ciesząc się jej obecnością. Mimo tego jak ich życie było zwyczajne chore, możliwość znalezienia w kimś oparcia tak wiele zmieniała. Jej ojciec był dobrym i poczciwym człowiekiem, jednak nie było w nim magii, a to natomiast zmieniało wszystko. Nie mógł nic poradzić na Borginów, ich zaklęcia i klątwy. Tak samo nie był w stanie poradzić sobie z takimi wampirami, czy podlać ogródka, bo jeszcze któraś z magicznych roślin zrobiłaby mu krzywdę. A Menodora tak bardzo nie chciała, żeby czuł się bezradny - może dlatego z większością problemów przychodziła do Longbottomów, a do ojca uśmiechała się wesoło, nie dając mu poznać że coś jest źle.

- Nic mi nie jest - zapewniła wreszcie, siadając na kuchennym krześle. - Mój kolega nazywa się Jasper Kelly. Byliśmy razem w kawiarni, nazywała się chyba "Zaklęta Filiżanka"? Tak. Taka mała, niedaleko Esów i Floresów. Poszliśmy w dół ulicy i w bocznej alejce kogoś zobaczyliśmy. W sumie on bardziej zwrócił uwagę, bo powiedział że coś widzi i powiedział żebym poczekała i chciał się przyjrzeć. Ale poszłam za nim i zobaczyliśmy tam jak... Jak jakiś mężczyzna trzyma kobietę, ale jak się temu przyjrzeliśmy to... to było widać krew. Szczególnie jak podniósł twarz - spojrzenie miała nieobecne, utkwione w kubku z kakao, który wcześniej podsunęła jej Brenna. Spojrzenie kogoś, kto w tym momencie bardziej przyglądał się swoim spojrzeniom, chcąc wyłapać jak najwięcej detali... Ale w pewnym momencie potrząsnęła głową, zdawszy sobie sprawę, że Longbottom nie pytała dokładnie o to. Pytała tylko o Jessiego. Uśmiechnęła się lekko, może nieco niezręcznie, bo zrozumiała dlaczego w pierwszej kolejności przyjaciółka sięgała właśnie w tę stronę. Ale Dora zwyczajnie, słusznie czy nie, ufała Kelly'emu. A może zwyczajnie, jak zwykle, nie pomyślała aż tak bardzo o tym, że to co chłopak może wiedzieć może mieć dla niego nieprzyjemne skutki. - Ten wampir go ugryzł. Potem zabrałam i jego i tę dziewczynę do szpitala. Do Munga. Zostawiłam ich tam, jemu mówiąc że sama to głoszę i teleportowałam się do domu. Nie wiem ile będą go trzymać, ale dziewczyna była słaba i ledwo przytomna, pewnie ją zostawią na obserwacji przynajmniej do jutra, póki eliksiry uzupełniające krew nie doprowadzą jej do odpowiedniego stanu. - tak jak wcześniej opisywała zdarzenie raczej niechętnie, nerwowo bawiąc się trzymanym w dłoniach kubkiem, tak kiedy przeszła do tematu samego szpitala i stanu zdrowia obydwojga osób, jej ton przeskoczył lekko, przybierając nieco bardziej rzeczowy ton.