22.07.2024, 16:15 ✶
Nie miał zbyt wielu planów na jutro, wiedział jednak, że nie pozwoliłby Dorze dziś gonić z tymi wszystkimi obowiązkami samej, dlatego nie widział powodu, by nie pomóc jej skończyć wszytkiego dziś, a jutro po prostu cieszyć się wolnym świętem. Czasami miło było popatrzeć na kogoś, kto szczerze przejmował się wszystkimi tradycjami, które wcale nie były dla niego aż takie oczywiste. Chłonął tę ekscytację, która wywoływała na jego twarzy uśmiech.
A im większa ilość osób, od których mógł się czegoś o Lammas nauczyć, tym w sumie ciekawiej.
Uniósł brwi na wybełkotane słowa, których nie do końca zrozumiał, nie skomentował ich jednak w żaden sposób. Zamiast tego, gdy tylko Malwa przyniosła pierwszy z koszy z praniem poprosił ją o kolejne piwo, samemu nie chcąc przerywać rozmowy. Nadal trochę dziwnie było wysługiwać mu się skrzatką, miał jednak z nią kilka rozmów dotyczących zabierania jej pracy. Starał się więc co prawda jej pomagać, ale dawał też w większości przypadków wolną rękę.
- Ścieżka od strony sadu jest o wiele przyjemniejsza. Zresztą, dobrze wiesz, że po prostu lubię tam przesiadywać. - Można było go tam w ciepłe dni spotkać częściej, niż w jego własnym pokoju, który tu otrzymał. Może dlatego, że nie do końca potrafił przyjąć gościnności Longbottomów ciągle czując się tu jak gość. Taki, który został tu na bardzo długo.
Przysłuchiwał się ich opowieściom o Lammas, samemu nie mogąc za wiele dodać. Nie mógł jednak nie zauważyć pewnych podobieństw. W końcu w kościele, do którego kiedyś ciągnęła go matka, także używano kadzidła, domy oczyszczano skrapiając je wodą święconą, a chleb był jednym z ważniejszych symboli tej wiary. Tu jednak złe duchy bywały bardziej namacalne, szczególnie, gdy tak jak Irytek wylewały ci wiadro pomyj na głowę, dosłownie.
Rzadko wspominał o podobnych sprawach swojej rodzinie.
- Malwa zapowiedziała, że upiecze chleb, ale zioła też możemy zebrać z przydomowego ogrodu, razem z kolejnymi ozdobami - wtrącił jedynie z uśmiechem.
A potem przekręcił z zaciekawieniem głowę, słuchając o przygodach Sama z ptakami. Usłyszał wyraźnie słowo łapy i jako animag dość szybko dorobił sobie do mężczyzny nową teorię, nie dopytywał jednak więcej. Nie każdy lubił chwalić się swoimi umiejętnościami. Makabryczna opowieść także nie robiła na nim wrażenia.
- Mój ojciec pewnie by się z tobą zgodził. Ganiał nie raz ptaki z widłami, narzekając, że te paskudy wyżrą mu całe zasiane ziarno z pola, rzadko jednak kiedy naprawdę podejmował środki inne niż strachy na wróble, choć widziałem w jego oczach, że żałuje braku strzelby. - Westchnął na wspomnienia. Ojciec po tym jak podupadł na zdrowiu już raczej nie miał ganiać za wronami po polach. Co najwyżej mógł obserwować ptaki z nienawiścią w oczach, zostawiając walkę z nimi młodszemu bratu Thomasa.
A potem uśmiechnął się do Dory, kiwając głową na jej pomysł.
- Myślę, że zaklęcie powinno pomóc, szczególnie jeśli zastosujemy rady o błyskotkach i tych kolorowych tkaninach. Może Malwa znajdzie nam jakieś stare szaty domowników. A teraz proponuję zabrać się za robotę. - Wskazał palcem dwa kosze pełne upranych ubrań, po znów napił się piwa na zachętę. Odstawił butelkę, po czym chwycił jeden kosz, który zaczął nieść w stronę rozciągniętych pomiędzy palami linek, na których mieli suszyć pranie.
A im większa ilość osób, od których mógł się czegoś o Lammas nauczyć, tym w sumie ciekawiej.
Uniósł brwi na wybełkotane słowa, których nie do końca zrozumiał, nie skomentował ich jednak w żaden sposób. Zamiast tego, gdy tylko Malwa przyniosła pierwszy z koszy z praniem poprosił ją o kolejne piwo, samemu nie chcąc przerywać rozmowy. Nadal trochę dziwnie było wysługiwać mu się skrzatką, miał jednak z nią kilka rozmów dotyczących zabierania jej pracy. Starał się więc co prawda jej pomagać, ale dawał też w większości przypadków wolną rękę.
- Ścieżka od strony sadu jest o wiele przyjemniejsza. Zresztą, dobrze wiesz, że po prostu lubię tam przesiadywać. - Można było go tam w ciepłe dni spotkać częściej, niż w jego własnym pokoju, który tu otrzymał. Może dlatego, że nie do końca potrafił przyjąć gościnności Longbottomów ciągle czując się tu jak gość. Taki, który został tu na bardzo długo.
Przysłuchiwał się ich opowieściom o Lammas, samemu nie mogąc za wiele dodać. Nie mógł jednak nie zauważyć pewnych podobieństw. W końcu w kościele, do którego kiedyś ciągnęła go matka, także używano kadzidła, domy oczyszczano skrapiając je wodą święconą, a chleb był jednym z ważniejszych symboli tej wiary. Tu jednak złe duchy bywały bardziej namacalne, szczególnie, gdy tak jak Irytek wylewały ci wiadro pomyj na głowę, dosłownie.
Rzadko wspominał o podobnych sprawach swojej rodzinie.
- Malwa zapowiedziała, że upiecze chleb, ale zioła też możemy zebrać z przydomowego ogrodu, razem z kolejnymi ozdobami - wtrącił jedynie z uśmiechem.
A potem przekręcił z zaciekawieniem głowę, słuchając o przygodach Sama z ptakami. Usłyszał wyraźnie słowo łapy i jako animag dość szybko dorobił sobie do mężczyzny nową teorię, nie dopytywał jednak więcej. Nie każdy lubił chwalić się swoimi umiejętnościami. Makabryczna opowieść także nie robiła na nim wrażenia.
- Mój ojciec pewnie by się z tobą zgodził. Ganiał nie raz ptaki z widłami, narzekając, że te paskudy wyżrą mu całe zasiane ziarno z pola, rzadko jednak kiedy naprawdę podejmował środki inne niż strachy na wróble, choć widziałem w jego oczach, że żałuje braku strzelby. - Westchnął na wspomnienia. Ojciec po tym jak podupadł na zdrowiu już raczej nie miał ganiać za wronami po polach. Co najwyżej mógł obserwować ptaki z nienawiścią w oczach, zostawiając walkę z nimi młodszemu bratu Thomasa.
A potem uśmiechnął się do Dory, kiwając głową na jej pomysł.
- Myślę, że zaklęcie powinno pomóc, szczególnie jeśli zastosujemy rady o błyskotkach i tych kolorowych tkaninach. Może Malwa znajdzie nam jakieś stare szaty domowników. A teraz proponuję zabrać się za robotę. - Wskazał palcem dwa kosze pełne upranych ubrań, po znów napił się piwa na zachętę. Odstawił butelkę, po czym chwycił jeden kosz, który zaczął nieść w stronę rozciągniętych pomiędzy palami linek, na których mieli suszyć pranie.