[20 czerwca 1972] Dlatego rudych nie zabiera się na wycieczki | Penny & Terry

Nie to, żeby jakoś bardzo mocno wątpił w ewentualne – najpewniej bardzo głęboko ukryte – zdolności kulinarne Penny. Fakt, zmontowanie zwykłych kanapek pewnie rzeczywiście jej nie przerastało, ale… pewnie można byłoby się zastanowić, czy aby na pewno całkowicie wykluczone były ich potencjalnie halucynogenne właściwości. Bo przecież każdemu w chwili roztargnienia mogły tak po porostu pomylić się składniki. Na pewno każdemu przynajmniej raz zamiast sałaty zdarzyło się dodać do kanapek… no właśnie – czegoś, po czym efekty były zdecydowanie bardziej interesujące niż po tej pospolitej, nudnej sałacie. Lepsze to niż przypadkiem zapodziana pomiędzy plasterkami pomidora trucizna.
Chociaż… nigdy nic nie wiadomo, może te zwidy były ledwie wstępem do kolejnych, niewątpliwie bardziej interesujących objawów.
– Czyli jednak to faktycznie przez kanapki… – westchnął przeciągle, pamiętając o tym, by w swoją wypowiedź włożyć odpowiednią ilość dramatyzmu. Bez tego efekt byłby niepełny. Jednocześnie jednak nie zamierzał nawet dociekać, czego tak właściwie Penny do nich dodawała. Po prostu zanotował w pamięci, żeby przypadkiem ich nie jeść – nawet, jeśli pusty żołądek miałby usiłować przekonać go, że wcale nie był to taki najgorszy pomysł.
Zamiast tego czekał ich spacer po Little Hangleton. Bez jakiegoś większego planu, bo… w gruncie rzeczy i tak nie było czego planować. Mieścina naprawdę była żałośnie mała, a większość tych rzekomo interesujących miejsc w rzeczywistości nie oferowała nic ponad powtarzane na ich temat, coraz to mniej prawdopodobne historie.
– No to zapowiada się porywający spacer. Mam nadzieję, że nie planowałaś niczego konkretnego na najbliższe kilkanaście minut – gdzieś pomiędzy słowami zawieruszyła się cierpka ironiczna nuta, jasno – po raz kolejny – sugerująca, że zdaniem Terry’ego niewiele było tutaj miejsc wartych większej uwagi.
Kolejne słowa Penny zmusiły go jednak do tego, żeby zatrzymał się i zerknął ze zmarszczonymi brwiami w jej kierunku. Zimno…? Dla pewności krótkie spojrzenie posłał też w górę, gdzie nieliczne chmury nawet nie usiłowały zakrywać słońca, które – nawet mimo dość wczesnej pory – grzało naprawdę nieźle. Na pewno na tyle, by niemożliwym było to, by komukolwiek w podobnych warunkach było jakkolwiek zimno. A już na pewno nie strasznie zimno.
– Poza kanapkami jadłaś coś jeszcze? – zanim mogłaby mu odpowiedzieć, machnął lekceważąco ręką dając jej tym samym znać, że mogła to pytanie po prostu zignorować. Nadmiernie przeciągany żart nie miał już prawa nikogo bawić. – Jest tu co prawda pub, ale jakoś nie wydaje mi się, żeby ktokolwiek w nim zaproponował ci herbatę. I, swoją drogą, piknik na cmentarzu mógłby okazać się jednak przyjemniejszym doświadczeniem.
Tak, to zdecydowanie nie było miejsce, w którym mogliby jakkolwiek przyjemnie spędzić choćby kilka chwil. Jeśli nie przez wzgląd na stałych bywalców, którym pora dnia i nocy najpewniej nie robiła żadnej różnicy, to… po prostu przez warunki panujące wewnątrz. Powiedzmy, że zagrożenie ze strony podejrzanych kanapek Penny było niczym w porównaniu z tym, co mogłoby znaleźć się na stołowych blatach.
– No i może lepszą opcją byłoby własne łóżko i koc? Jesteś pewna, że niczego nie złapałaś? – to mówiąc, dla pewności odsunął się nawet od niej o krok, może dwa. Jak przystało na troskliwego przyjaciela. – Cokolwiek by to miało być, naprawdę nie musisz się tym ze mną dzielić. Ale może lepiej będzie po prostu wrócić?