23.07.2024, 10:12 ✶
Atak minął falą, która szczęśliwie równie nagle jak się pojawiła tak zniknęła. Moody potrzebowała chwili by się zorientować, że obok niej siedzi Olivia, ale słowa docierały do niej, przylepiały się do jej głowy.
Zazdrość.
Co też Olivia Quirke wiedziała o zazdrości?
– A weź spierdalaj – burknęła w odpowiedzi, bo nie miała pojęcia czego niby można jej zazdrościć. Nie była śliczną drobną blondynką. Nie była mądra. Nie była spokojna, ani normalna. Nikt, absolutnie nikt nie mógł z nią wytrzymać na dłuższą metę choć też niewielu osobom dawała szansę spróbować. Ostatecznie też jej samej było trudno wytrzymać... z nią samą. To nie sprzyjało budowaniu jakichkolwiek relacji.
Propozycja papierosa, a może nawet bardziej przyjęcie tej propozycji, załagodziło sytuację do końca. Millie dopiero wtedy odzyskała na tyle mózgu i władzy nad ciałem, żeby ogarnąć, gdzie jest i co robi i że okna są zasłonięte, a Olivia zamiast ciskać w nią rzeczami i wyrzucać ze sklepu, to jednak... no kurwa jest tą dobrą ziomeczką z sąsiedztwa.
Zrobiło jej się głupio.
– Słuchaj no nawet na tej pieprzonej recepcie jest coś mocniejszego, ale te fajki. Fajki są super. Jest czym zająć ręce i twarz i... i w ogóle. – szkwał przyszedł, narobił bałaganu i przeminął. Teraz Millie zdawała się zawiniętą kupką zagubionego nieszczęścia, kociakiem porzuconym na śmietniku. Zaciągnęła się papierosem mocno, tak że aż zabolały ją płuca. Trzymiesięczny detoks robił jej dobrze o tyle, że fajki wchodziły ekstremalnie mocno obecnie.
– Strasznie się wkurwiłam. Wiesz. Wtedy. Jak Bagshot mnie wystawił. Ale ostatnio to ja wystawiłam jego, więc chyba... w sumie jesteśmy kwita. On i ja. Nie wiem. Trochę. Trochę sama nie wiem co zrobić z tym całym bałaganem. – Przyznała w przypływie szczerości, bo łatwiej było się zwierzać Olivii Quirke niż swoim przyjaciołom. Miała taką aurę pewnie. A może chodziło o to, że była znajomą nieznajomą, a takim ludziom łatwiej gadać, bo widzi się ich raz, a potem zapomina o ich istnieniu?
Zazdrość.
Co też Olivia Quirke wiedziała o zazdrości?
– A weź spierdalaj – burknęła w odpowiedzi, bo nie miała pojęcia czego niby można jej zazdrościć. Nie była śliczną drobną blondynką. Nie była mądra. Nie była spokojna, ani normalna. Nikt, absolutnie nikt nie mógł z nią wytrzymać na dłuższą metę choć też niewielu osobom dawała szansę spróbować. Ostatecznie też jej samej było trudno wytrzymać... z nią samą. To nie sprzyjało budowaniu jakichkolwiek relacji.
Propozycja papierosa, a może nawet bardziej przyjęcie tej propozycji, załagodziło sytuację do końca. Millie dopiero wtedy odzyskała na tyle mózgu i władzy nad ciałem, żeby ogarnąć, gdzie jest i co robi i że okna są zasłonięte, a Olivia zamiast ciskać w nią rzeczami i wyrzucać ze sklepu, to jednak... no kurwa jest tą dobrą ziomeczką z sąsiedztwa.
Zrobiło jej się głupio.
– Słuchaj no nawet na tej pieprzonej recepcie jest coś mocniejszego, ale te fajki. Fajki są super. Jest czym zająć ręce i twarz i... i w ogóle. – szkwał przyszedł, narobił bałaganu i przeminął. Teraz Millie zdawała się zawiniętą kupką zagubionego nieszczęścia, kociakiem porzuconym na śmietniku. Zaciągnęła się papierosem mocno, tak że aż zabolały ją płuca. Trzymiesięczny detoks robił jej dobrze o tyle, że fajki wchodziły ekstremalnie mocno obecnie.
– Strasznie się wkurwiłam. Wiesz. Wtedy. Jak Bagshot mnie wystawił. Ale ostatnio to ja wystawiłam jego, więc chyba... w sumie jesteśmy kwita. On i ja. Nie wiem. Trochę. Trochę sama nie wiem co zrobić z tym całym bałaganem. – Przyznała w przypływie szczerości, bo łatwiej było się zwierzać Olivii Quirke niż swoim przyjaciołom. Miała taką aurę pewnie. A może chodziło o to, że była znajomą nieznajomą, a takim ludziom łatwiej gadać, bo widzi się ich raz, a potem zapomina o ich istnieniu?