23.07.2024, 10:32 ✶
Tydzień.
W jeden tydzień.
Utopiła się ziemią, a teraz w czerni i bieli woda miała dopełnić prawdy o jej życiu. Czy wszyscy już wiedzieli, że była podsuszoną, kruchą skorupą, którą wypełniały zgniłe szczątki minionego życia? Minionych godzin?
Ziemia wiedziała.
Otworzyła swoje usta i połknęła ją, by stała się kwiatami. By stała się robactwem, które posiliło się miękkimi tkankami. By wróciła tam, gdzie jej miejsce, gdzie jej przeznaczenie, gdzie powinność. Ziemia, zaborcza ziemia łkała czarnymi grudkami ziemi pieśń o tym, jak ciało Mildþryþ Moody nie zostało w niej złożone jak stanowiło odwieczne prawo. Ziemia, zaborcza ziemia nie chciała oddać jej szkockiej burzy, nie chciała płomieniom Beltane.
Siedziała w emaliowanej trumnie wypełnionej zszarzałą wodą, czekając aż w końcu jej serce zacznie wolniej bić, aż w końcu zaśnie, ale nie po to by śnić, ale by zgasnąć. By żyć tak wolno i cicho, żeby nie żyć wcale. Przestrzeń śmierdziała Windermere. Ktoś ją stamtąd zabrał.
Ktoś, kto pozostawił ją tutaj, w emaliowanej trumnie.
Bała się napisać do brata. Bała się, że zamknie ją w domu w paranoicznym strachu, że ją straci. Bała się momentu, w którym jej brat by tego nie zrobił.
Miłość jest wtedy, gdy Ci na kimś zależy. Miłość jest wtedy, gdy dla dobra drugiego pozwalasz mu odejść. Miłość jest wtedy gdy wgryzasz się w jego ciało, jak robaki wypełzające z błogosławionej mugolską śmiercią ziemi, jak pnącza oplatasz i przyciskasz do siebie kradnąc ostatni oddech. Miłość jest wtedy, gdy nie możesz przestać o kimś myśleć, gdy Twoja dusza wysycona jest pragnieniem stopienia się w jedno. Gdy ciało drży. Usta błądzą. Drżące usta wgryzione w kościste kolano nogi tak mocno przyciśniętej do tułowia.
Zamiast spokoju przychodził dreszcz, rozpaczliwa, beznadziejna próba rozluźnienia mięśni, znalezienia ulgi, skoro znów się nie umarło. Była praca do zrobienia. Śmierciożercy do złapania. Obowiązki do wypełnienia. Raporty do napisania. Przyjaciele do uratowania. Zawsze jednak trzeba było ratować ją. Nie chciała być ciężarem. Chciała by ktoś ją chciał jako swój ciężar. Chciała by ktoś nauczył ją kochać samą siebie.
Nie miał kto.
Była sama w emaliowanej trumnie, w czarnej toni jeziora zamkniętego kłamliwą bielą. Bielą podłogi Lecznicy Dusz. Zapach lawendy, zapach przeklętego środka do mycia przeklętej podłogi wgryzł jej się w nos, a czerń spowiła ściany, jęzorami liżąc kafelki łazienki. Kafelki Lecznicy. Kafelki istnienia.
mogłaś należeć do Ziemi, ale wróciłaś do mnie
Szepty wypełniały otumanioną doświadczeniami czaszkę. Za dużo, za szybko, zbyt intensywnie. Znów. Zacisnęła zęby mocniej, znacząc bladą skórę, drżąc i wypuszczając z zaciśniętego gardła szloch. Czarne paznokcie wbijały się w barki w ciasnym objęciu, w kokonie robaka, któremu nigdy nie przyjdzie zostać motylem.
W jeden tydzień.
Utopiła się ziemią, a teraz w czerni i bieli woda miała dopełnić prawdy o jej życiu. Czy wszyscy już wiedzieli, że była podsuszoną, kruchą skorupą, którą wypełniały zgniłe szczątki minionego życia? Minionych godzin?
Ziemia wiedziała.
Otworzyła swoje usta i połknęła ją, by stała się kwiatami. By stała się robactwem, które posiliło się miękkimi tkankami. By wróciła tam, gdzie jej miejsce, gdzie jej przeznaczenie, gdzie powinność. Ziemia, zaborcza ziemia łkała czarnymi grudkami ziemi pieśń o tym, jak ciało Mildþryþ Moody nie zostało w niej złożone jak stanowiło odwieczne prawo. Ziemia, zaborcza ziemia nie chciała oddać jej szkockiej burzy, nie chciała płomieniom Beltane.
Siedziała w emaliowanej trumnie wypełnionej zszarzałą wodą, czekając aż w końcu jej serce zacznie wolniej bić, aż w końcu zaśnie, ale nie po to by śnić, ale by zgasnąć. By żyć tak wolno i cicho, żeby nie żyć wcale. Przestrzeń śmierdziała Windermere. Ktoś ją stamtąd zabrał.
Ktoś, kto pozostawił ją tutaj, w emaliowanej trumnie.
Bała się napisać do brata. Bała się, że zamknie ją w domu w paranoicznym strachu, że ją straci. Bała się momentu, w którym jej brat by tego nie zrobił.
Miłość jest wtedy, gdy Ci na kimś zależy. Miłość jest wtedy, gdy dla dobra drugiego pozwalasz mu odejść. Miłość jest wtedy gdy wgryzasz się w jego ciało, jak robaki wypełzające z błogosławionej mugolską śmiercią ziemi, jak pnącza oplatasz i przyciskasz do siebie kradnąc ostatni oddech. Miłość jest wtedy, gdy nie możesz przestać o kimś myśleć, gdy Twoja dusza wysycona jest pragnieniem stopienia się w jedno. Gdy ciało drży. Usta błądzą. Drżące usta wgryzione w kościste kolano nogi tak mocno przyciśniętej do tułowia.
Zamiast spokoju przychodził dreszcz, rozpaczliwa, beznadziejna próba rozluźnienia mięśni, znalezienia ulgi, skoro znów się nie umarło. Była praca do zrobienia. Śmierciożercy do złapania. Obowiązki do wypełnienia. Raporty do napisania. Przyjaciele do uratowania. Zawsze jednak trzeba było ratować ją. Nie chciała być ciężarem. Chciała by ktoś ją chciał jako swój ciężar. Chciała by ktoś nauczył ją kochać samą siebie.
Nie miał kto.
Była sama w emaliowanej trumnie, w czarnej toni jeziora zamkniętego kłamliwą bielą. Bielą podłogi Lecznicy Dusz. Zapach lawendy, zapach przeklętego środka do mycia przeklętej podłogi wgryzł jej się w nos, a czerń spowiła ściany, jęzorami liżąc kafelki łazienki. Kafelki Lecznicy. Kafelki istnienia.
mogłaś należeć do Ziemi, ale wróciłaś do mnie
Szepty wypełniały otumanioną doświadczeniami czaszkę. Za dużo, za szybko, zbyt intensywnie. Znów. Zacisnęła zęby mocniej, znacząc bladą skórę, drżąc i wypuszczając z zaciśniętego gardła szloch. Czarne paznokcie wbijały się w barki w ciasnym objęciu, w kokonie robaka, któremu nigdy nie przyjdzie zostać motylem.