23.07.2024, 10:56 ✶
Millie jeszcze nim cała akcja zdążyła się rozkręcić, nim śpiew zabrał ich ze sobą w podróż, zdążyła Bardzo Wyraźnie Się Zdziwić.
– Ty i Brenna? W końcu się zeszliście? Bogowie, myślałam już że to nigdy nie nastąpi! – Och tak, ona jak zapomniała o tej imprezie kiedy jej nogi prowadziły ją ku klifom, jej nogi prowadziły ją obok czyichś innych nóg ostatni raz, nigdy więcej, nigdy więcej, tak teraz z każdym detalem pamiętała że miała to być impreza Zakonniarzy i ich jebanych dejtów. Randka randka randka, pamiętała jaki miała problem z tym, żeby wymyślić kogokolwiek, kto nadawałby się na to wyjście jako jej para. Jak to pięknie się złożyło, że przyszła tu z Eden, a Alastor z Bertiem. Doskonale można było się kurwa wymienić. Perfekcyjnie. Jak przebiegle...
Ale śpiew, śpiew odwrócił jej uwagę, a raczej fakt, że Basilius mniej więcej w tym samym czasie odwrócił się ku morzu i też to słyszał.
Kurwa
Przestrzeń zaczęła falować, a dookoła nich pojawiały się coraz to nowe, coraz to wymyślniejsze, coraz to wspanialsze i bardziej przerażające... wodorosty? Korale? Kurwa RYBY?! Zamrugała obracając się do Basiliusa i zdała sobie sprawę, że on zdecydowanie gorzej znosi sen na jawie. Koszmar na jawie. Coś. Na. Jawie. Ledwie dwa dni temu Moody przyćpała ostro ze swoimi przyjaciółmi na poddaszu swojego ulubionego domu, więc jej pierwsza myśl była taka, że przecież nie pili tego samego. A druga, bardzo i zaskakująco logiczna - jesteśmy nad jebanymi klifami. Krok w niewłaściwą stronę i...
...o ile w pogardzie miała swoje istnienie, zmęczona samą sobą, demonami, które budziły się w niej bez względu na porę dnia i nocy, nie mogła, po prostu nie mogła dopuścić żeby Bazyliszkowi cokolwiek się stało.
Jej dłoń opadła miękko na zaciśniętą pięść, a twarz dziwnie rozpogodziła się. Łagodnie.
Kiedy przyciśniesz kurczaka do ziemi, ten myśli, że coś zaraz go zje i będzie przez kilka minut udawał martwego, by przeżyć.
Jeśli kurczak widzi, że drugi kurczak leży spanikowany na ziemi - nie ruszy się nawet godzinę.
Jeśli kurczak widzi, że drugi kurczak jest spokojny i dziobie sobie ziemię w poszukiwaniu jedzenia - podniesie się od razu.
Czy bazyliszki nie przypominały przerośniętych kurczaków z łuską i wielkimi wybałuszonymi oczami.
– Bardzo nie lubię wody – powiedział jej kiedyś, choć może tylko jej się zdawało. Pod ziemią nie poszli ku wodzie. Woda nie przyszła po nich.
Otoczyła go ramionami i przytuliła do siebie. Ona, doświadczona w atakach paniki, w rzeczach, które wydają się, że istnieją, chociaż wcale ich nie ma. Była chujowa w ogarnianiu rzeczywistości, zagubiona krwią w świecie na pograniczu życia i śmierci, na pograniczu jawy i snu. Ale była doskonałym gospodarzem w tym pieprzonym limbo, w zetknięciu światów. Była jebanym Wergiliuszem.
– Połóż się ze mną. Nic Ci nie będzie, ale nie możemy uciec. – Przycisnęła go do siebie i pociągnęła w dół, na trawę. – To minie. – szeptała cicho do ucha, gładząc go opiekuńczo po głowie. – Zamknij oczy i oddychaj powoli. Powoli wdech... trzymaj cztery sekundy. Teraz wydech... i kolejne cztery. Jestem tu z Tobą, nie jesteś sam. – Jej głos stał się lepki jak miód oczu przypatrujących się wizji. Palce masowały skalp Bazyliszka, drapały go po karku wyciszająco. Cóż, miała nadzieję, że Brenna nie będzie miała jej za złe, że uspokaja jej chłopaka. Najważniejsze, żeby nogi nie poprowadziły na klif. Najważniejsze, żeby Bazyliszek dotarł do końca.
To minie, to minie... – powtarzała sobie w myślach obserwując z zaciekawieniem podwodny świat, zachwycając się kolorami i myśląc, myśląc też o tym, jak dziwnie było odzyskać ogon.
– Ty i Brenna? W końcu się zeszliście? Bogowie, myślałam już że to nigdy nie nastąpi! – Och tak, ona jak zapomniała o tej imprezie kiedy jej nogi prowadziły ją ku klifom, jej nogi prowadziły ją obok czyichś innych nóg ostatni raz, nigdy więcej, nigdy więcej, tak teraz z każdym detalem pamiętała że miała to być impreza Zakonniarzy i ich jebanych dejtów. Randka randka randka, pamiętała jaki miała problem z tym, żeby wymyślić kogokolwiek, kto nadawałby się na to wyjście jako jej para. Jak to pięknie się złożyło, że przyszła tu z Eden, a Alastor z Bertiem. Doskonale można było się kurwa wymienić. Perfekcyjnie. Jak przebiegle...
Ale śpiew, śpiew odwrócił jej uwagę, a raczej fakt, że Basilius mniej więcej w tym samym czasie odwrócił się ku morzu i też to słyszał.
Kurwa
Przestrzeń zaczęła falować, a dookoła nich pojawiały się coraz to nowe, coraz to wymyślniejsze, coraz to wspanialsze i bardziej przerażające... wodorosty? Korale? Kurwa RYBY?! Zamrugała obracając się do Basiliusa i zdała sobie sprawę, że on zdecydowanie gorzej znosi sen na jawie. Koszmar na jawie. Coś. Na. Jawie. Ledwie dwa dni temu Moody przyćpała ostro ze swoimi przyjaciółmi na poddaszu swojego ulubionego domu, więc jej pierwsza myśl była taka, że przecież nie pili tego samego. A druga, bardzo i zaskakująco logiczna - jesteśmy nad jebanymi klifami. Krok w niewłaściwą stronę i...
...o ile w pogardzie miała swoje istnienie, zmęczona samą sobą, demonami, które budziły się w niej bez względu na porę dnia i nocy, nie mogła, po prostu nie mogła dopuścić żeby Bazyliszkowi cokolwiek się stało.
Jej dłoń opadła miękko na zaciśniętą pięść, a twarz dziwnie rozpogodziła się. Łagodnie.
Kiedy przyciśniesz kurczaka do ziemi, ten myśli, że coś zaraz go zje i będzie przez kilka minut udawał martwego, by przeżyć.
Jeśli kurczak widzi, że drugi kurczak leży spanikowany na ziemi - nie ruszy się nawet godzinę.
Jeśli kurczak widzi, że drugi kurczak jest spokojny i dziobie sobie ziemię w poszukiwaniu jedzenia - podniesie się od razu.
Czy bazyliszki nie przypominały przerośniętych kurczaków z łuską i wielkimi wybałuszonymi oczami.
– Bardzo nie lubię wody – powiedział jej kiedyś, choć może tylko jej się zdawało. Pod ziemią nie poszli ku wodzie. Woda nie przyszła po nich.
Otoczyła go ramionami i przytuliła do siebie. Ona, doświadczona w atakach paniki, w rzeczach, które wydają się, że istnieją, chociaż wcale ich nie ma. Była chujowa w ogarnianiu rzeczywistości, zagubiona krwią w świecie na pograniczu życia i śmierci, na pograniczu jawy i snu. Ale była doskonałym gospodarzem w tym pieprzonym limbo, w zetknięciu światów. Była jebanym Wergiliuszem.
– Połóż się ze mną. Nic Ci nie będzie, ale nie możemy uciec. – Przycisnęła go do siebie i pociągnęła w dół, na trawę. – To minie. – szeptała cicho do ucha, gładząc go opiekuńczo po głowie. – Zamknij oczy i oddychaj powoli. Powoli wdech... trzymaj cztery sekundy. Teraz wydech... i kolejne cztery. Jestem tu z Tobą, nie jesteś sam. – Jej głos stał się lepki jak miód oczu przypatrujących się wizji. Palce masowały skalp Bazyliszka, drapały go po karku wyciszająco. Cóż, miała nadzieję, że Brenna nie będzie miała jej za złe, że uspokaja jej chłopaka. Najważniejsze, żeby nogi nie poprowadziły na klif. Najważniejsze, żeby Bazyliszek dotarł do końca.
To minie, to minie... – powtarzała sobie w myślach obserwując z zaciekawieniem podwodny świat, zachwycając się kolorami i myśląc, myśląc też o tym, jak dziwnie było odzyskać ogon.