23.07.2024, 22:26 ✶
Faktycznie, wszystko musiałem odkrywać sam. Co prawda, rodzina towarzyszyła mi, ale głównie w momentach pożywiania się, co z kolei nie było dla mnie komfortowe i przyjemne, nie traktowałem tego nawet jako wsparcie, więc cieszyłem się, że w pewnym momencie czuwanie nad własnym życiem i zdrowiem przejęła Kimi. Nie musiałem gryźć przypadkowych osób, a też nie przypatrywał się temu nikt z rodziny. A Kimi to była Kimi, swojska laska. I potrafiła przywalić, że mogłem niejednokrotnie się zdziwić.
Prowadziłem pamiętnik, ale nie byłem pewien, czy chciałem się z nim dzielić z Victorią. Tam było pełno osobistych wyznań, dużo emocji - niepewności, przerażenia, chaosu, bo pisywałem go w tych gorszych momentach, żeby potem do tego wracać, niczego nie zapomnieć w natłoku myśli.
- Może jednak... Jeśli nie sprawi to problemu - poprosiłem, jednak decydując się na filiżankę herbaty. Zwykle zajmowałem nią ręce, kiedy się stresowałem, a w tej chwili stresowałem się sporo. Nie potrafiłem się całkowicie wyzbyć tego uczucia, szczególnie że wracaliśmy również do początków mojego wampiryzmu. Nie chciałbym nikomu tak rozerwać szyi.
Oczywiście znowu pokiwałem głową. Ten drugi wampir niekoniecznie musiał brać udział w badaniach, ale to nic. Najważniejsze, żebyśmy osiągnęli chociaż drobne sukcesy. Małymi krokami... Metoda prób i błędów. Dam radę. Szczególnie że po trzech latach tamten wampir był mistrzem samokontroli. Może również się dotrę? Nauczę? Może pragnienie nie będzie mi wciąż doskwierać...? Albo nie z tą intensywnością. Byłoby super.
- Coś o tym wiem... - przyznałem na te słowa o odcinaniu się od znajomych, skreślanie przy tym wszelkich planów. Nastąpiła chwila zadumy, a zaraz ponownie kiwnąłem głową. Tak, niech porozmawia z nim w swoim czasie. Może będzie chciał, może nie. Jedno było pewne - ja zamierzałem wziąć w tym udział, chociaż nawet nie konsultowałem tego z nikim z rodziny. Zamierzałem spróbować. Zresztą, byłem już dorosły. I martwy. Nie musiałem się przed nikim tłumaczyć. I nawet jak byłem smarkaty i żywy, to też jakoś innymi się nie przejmowałem. Tata mnie tego nauczył...? Czy może bardziej mama?
Otworzyłem szeroko oczy. Koniec zadumy. Kompletnie nie spodziewałem się, że ktoś mógłby próbować tak ekstrawaganckich, ryzykownych rozwiązań. Próbowałem sobie siebie wyobrazić, że wychodzę na słońce po zażyciu eliksiru ochronnego przed ogniem... Czy płonięcie w takim przypadku bolało? Jakieś pieczenie? Świąd? Gorąco się robiło...?
- Przyznam szczerze, że odkąd obudziłem się... martwy, nie próbowałem wystawiać nawet dłoni na słońce, więc zażywanie eliksiru ochronnego przed ogniem nie przyszło mi do głowy. Czy to jest odwracalne...? To płonięcie? Ciało się regeneruje? Zakładałem, że to takie... ostateczne - przyznałem, wzruszając ramionami. W książkach pisali jedynie o płonięciu na słońcu. Bez szczegółów, których do dziś nie chciałem sprawdzać na własnej skórze, ale niebawem będę musiał. Może nawet przed testowaniem eliksirów by zweryfikować próbę? - Cóż, raz się żyje! Hah. - odparłem, starając się pocieszyć samego siebie. Głupi żart na rozładowanie napięcia w sercu. Będzie dobrze. Musiało być dobrze.
- Jestem do twojej dyspozycji, oczywiście. Pytaj, co tylko potrzebujesz - zacząłem i się zawahałem. Może to była bardziej oznaka mojej słabości, skoro się nie kontrolowałem, ale... może jednak można byłoby mnie jakoś w tym wesprzeć? - Myślałem trochę o tym, co chciałbym zmienić i... przede wszystkim doskwiera mi to nienasycenie, które prowadzi do braku kontroli. Miło by było, gdybym miał nad tym władzę, nad głodem, ale obawiam się, że to prędzej kwestia doświadczenia... Ale też się zastanawiałem nad substytutem krwi? Dla mnie to niewdzięczne kogoś gryźć, zadawać ból... dla krwi - wyznałem, drapiąc ramię i patrząc gdzieś w bok. Niełatwo było mówić o własnych słabościach, a jeszcze ciężej było się przyznawać głośno do wampiryzmu i problemów z tym związanych, szczególnie tych z pożywaniem się. W domu o tym nie rozmawialiśmy, był niejako tematem tabu, szczególnie podczas kolacji. Chociaż, tak z perspektywy czasu, szło mi coraz lepiej. Wcześniej nawet nie wypowiedziałbym głośno słowa krew.
Prowadziłem pamiętnik, ale nie byłem pewien, czy chciałem się z nim dzielić z Victorią. Tam było pełno osobistych wyznań, dużo emocji - niepewności, przerażenia, chaosu, bo pisywałem go w tych gorszych momentach, żeby potem do tego wracać, niczego nie zapomnieć w natłoku myśli.
- Może jednak... Jeśli nie sprawi to problemu - poprosiłem, jednak decydując się na filiżankę herbaty. Zwykle zajmowałem nią ręce, kiedy się stresowałem, a w tej chwili stresowałem się sporo. Nie potrafiłem się całkowicie wyzbyć tego uczucia, szczególnie że wracaliśmy również do początków mojego wampiryzmu. Nie chciałbym nikomu tak rozerwać szyi.
Oczywiście znowu pokiwałem głową. Ten drugi wampir niekoniecznie musiał brać udział w badaniach, ale to nic. Najważniejsze, żebyśmy osiągnęli chociaż drobne sukcesy. Małymi krokami... Metoda prób i błędów. Dam radę. Szczególnie że po trzech latach tamten wampir był mistrzem samokontroli. Może również się dotrę? Nauczę? Może pragnienie nie będzie mi wciąż doskwierać...? Albo nie z tą intensywnością. Byłoby super.
- Coś o tym wiem... - przyznałem na te słowa o odcinaniu się od znajomych, skreślanie przy tym wszelkich planów. Nastąpiła chwila zadumy, a zaraz ponownie kiwnąłem głową. Tak, niech porozmawia z nim w swoim czasie. Może będzie chciał, może nie. Jedno było pewne - ja zamierzałem wziąć w tym udział, chociaż nawet nie konsultowałem tego z nikim z rodziny. Zamierzałem spróbować. Zresztą, byłem już dorosły. I martwy. Nie musiałem się przed nikim tłumaczyć. I nawet jak byłem smarkaty i żywy, to też jakoś innymi się nie przejmowałem. Tata mnie tego nauczył...? Czy może bardziej mama?
Otworzyłem szeroko oczy. Koniec zadumy. Kompletnie nie spodziewałem się, że ktoś mógłby próbować tak ekstrawaganckich, ryzykownych rozwiązań. Próbowałem sobie siebie wyobrazić, że wychodzę na słońce po zażyciu eliksiru ochronnego przed ogniem... Czy płonięcie w takim przypadku bolało? Jakieś pieczenie? Świąd? Gorąco się robiło...?
- Przyznam szczerze, że odkąd obudziłem się... martwy, nie próbowałem wystawiać nawet dłoni na słońce, więc zażywanie eliksiru ochronnego przed ogniem nie przyszło mi do głowy. Czy to jest odwracalne...? To płonięcie? Ciało się regeneruje? Zakładałem, że to takie... ostateczne - przyznałem, wzruszając ramionami. W książkach pisali jedynie o płonięciu na słońcu. Bez szczegółów, których do dziś nie chciałem sprawdzać na własnej skórze, ale niebawem będę musiał. Może nawet przed testowaniem eliksirów by zweryfikować próbę? - Cóż, raz się żyje! Hah. - odparłem, starając się pocieszyć samego siebie. Głupi żart na rozładowanie napięcia w sercu. Będzie dobrze. Musiało być dobrze.
- Jestem do twojej dyspozycji, oczywiście. Pytaj, co tylko potrzebujesz - zacząłem i się zawahałem. Może to była bardziej oznaka mojej słabości, skoro się nie kontrolowałem, ale... może jednak można byłoby mnie jakoś w tym wesprzeć? - Myślałem trochę o tym, co chciałbym zmienić i... przede wszystkim doskwiera mi to nienasycenie, które prowadzi do braku kontroli. Miło by było, gdybym miał nad tym władzę, nad głodem, ale obawiam się, że to prędzej kwestia doświadczenia... Ale też się zastanawiałem nad substytutem krwi? Dla mnie to niewdzięczne kogoś gryźć, zadawać ból... dla krwi - wyznałem, drapiąc ramię i patrząc gdzieś w bok. Niełatwo było mówić o własnych słabościach, a jeszcze ciężej było się przyznawać głośno do wampiryzmu i problemów z tym związanych, szczególnie tych z pożywaniem się. W domu o tym nie rozmawialiśmy, był niejako tematem tabu, szczególnie podczas kolacji. Chociaż, tak z perspektywy czasu, szło mi coraz lepiej. Wcześniej nawet nie wypowiedziałbym głośno słowa krew.