10.01.2023, 12:21 ✶
Nie poganiała Lestrange’a, czekając cierpliwie aż odpowie. Brała pod uwagę i że się zastanawiał, i że po prostu skupił się na tej strasznej czynności, jaką był taniec i nie chciał się rozpraszać – bo nagle zaczęli nawet nadążać za rytmem i nie musiał już specjalnie się starać, aby się nawzajem nie podeptali.
- To brzmi jak ktoś, kto rozpaczliwie potrzebuje jeśli nie wspólnika, to dobrze zorganizowanego sekretarza albo asystenta – podsumowała, kiedy wreszcie się odezwał. „Dobra organizacja” to były jedne z jej ulubionych słów. Wiedziała też, że niestety bardzo trudno kogoś takiego znaleźć. W szpitalu poza sobą jakoś nie natknęła się na nikogo, kto dorównywałby jej wyśrubowanym standardom. Inna sprawa, że nawet sama nie zawsze im dorównywała i się tylko tym irytowało.
- Ściśle rzecz ujmując, dwa, bo przy trzeciej mogę już przejść do mordowania – sprostowała, jakby faktycznie rzucała się zabijać, kiedy zdepcze ją ktoś w tańcu. Chociaż tak naprawdę Florence przez całe życie nie wyrządziła nikomu krzywdy inaczej niż słowem, a przynajmniej nie zrobiła tego z premedytacją.
Zamyśliła się na chwilę nad pytaniem „jacy są Lupinowie”. Tak naprawdę nie poświęcała bardzo wiele uwagi cudzym charakterom w pracy: a raczej dostrzegała pewne rzeczy, ale nie rozmyślała nad nimi zbyt dużo. Analizy zostawiała dla przyjaciół i rodziny.
- Hm… Cedric jest aż do przesadny pomocny. To dobry uzdrowiciel, ale też czasem wydaje się, że zdolny do zapomnienia własnej głowy. – Pomyślała, że pewnie w tym mógłby dogadać się z Williamem, ale ona podobnie jak Lestrange nie chciała urazić rozmówcy, więc tę uwagę zachowała dla siebie. – Gwarantuję, że jeśli poszedłbyś do Cedrica i powiedział, że jeśli podejmiecie współpracę, to pomoże wielu biednym, chorym ludziom, zaraz chciałby podpisywać papiery. Cameron to mój stażysta. Ma sporo uroku osobistego i chyba dość wiele mu w życiu pomagał załatwić, bo wydaje się wstrząśnięty tym, że na moich praktykach nijak to nie zadziała. Chyba uważa, że planuję go zamordować i przerobić na składniki alchemiczne – stwierdziła, choć nie miała takich planów.
Nigdy nie zajmowała się przecież przyrządzaniem eliksirów.
- Obaj są dobrzy w eliksirach, ale jeżeli byś coś załatwiał, to pewnie z ich starszą siostrą albo matką. Je kojarzę tylko z zakupów w aptece. Na pewno znają się na tym, co robią – dokończyła. Wątpiła, aby pani Lupin albo najstarsza siostra pozwoliły coś podpisywać Cedricowi i Cameronowi bez konsultacji. Jeden z tych chłopców miał za dobre serce, a drugi… cóż. Był Cameronem.
Puściła rękę Williama, kiedy taniec się zakończył i nawet żartobliwie dygnęła lekko.
- Również dziękuję za taniec, panie Lestrange. Też cieszę się, że moje nogi nie ucierpiały i mam nadzieję, że będziesz się dziś dobrze bawił – życzyła mu. Sama poczekała, czy miał jeszcze coś do dodania, bo potem planowała już odejść i rozejrzeć się za jedną znajomą ze szkoły, która miała tutaj być. Nie wypadało w końcu, by stali razem zbyt długo.
- To brzmi jak ktoś, kto rozpaczliwie potrzebuje jeśli nie wspólnika, to dobrze zorganizowanego sekretarza albo asystenta – podsumowała, kiedy wreszcie się odezwał. „Dobra organizacja” to były jedne z jej ulubionych słów. Wiedziała też, że niestety bardzo trudno kogoś takiego znaleźć. W szpitalu poza sobą jakoś nie natknęła się na nikogo, kto dorównywałby jej wyśrubowanym standardom. Inna sprawa, że nawet sama nie zawsze im dorównywała i się tylko tym irytowało.
- Ściśle rzecz ujmując, dwa, bo przy trzeciej mogę już przejść do mordowania – sprostowała, jakby faktycznie rzucała się zabijać, kiedy zdepcze ją ktoś w tańcu. Chociaż tak naprawdę Florence przez całe życie nie wyrządziła nikomu krzywdy inaczej niż słowem, a przynajmniej nie zrobiła tego z premedytacją.
Zamyśliła się na chwilę nad pytaniem „jacy są Lupinowie”. Tak naprawdę nie poświęcała bardzo wiele uwagi cudzym charakterom w pracy: a raczej dostrzegała pewne rzeczy, ale nie rozmyślała nad nimi zbyt dużo. Analizy zostawiała dla przyjaciół i rodziny.
- Hm… Cedric jest aż do przesadny pomocny. To dobry uzdrowiciel, ale też czasem wydaje się, że zdolny do zapomnienia własnej głowy. – Pomyślała, że pewnie w tym mógłby dogadać się z Williamem, ale ona podobnie jak Lestrange nie chciała urazić rozmówcy, więc tę uwagę zachowała dla siebie. – Gwarantuję, że jeśli poszedłbyś do Cedrica i powiedział, że jeśli podejmiecie współpracę, to pomoże wielu biednym, chorym ludziom, zaraz chciałby podpisywać papiery. Cameron to mój stażysta. Ma sporo uroku osobistego i chyba dość wiele mu w życiu pomagał załatwić, bo wydaje się wstrząśnięty tym, że na moich praktykach nijak to nie zadziała. Chyba uważa, że planuję go zamordować i przerobić na składniki alchemiczne – stwierdziła, choć nie miała takich planów.
Nigdy nie zajmowała się przecież przyrządzaniem eliksirów.
- Obaj są dobrzy w eliksirach, ale jeżeli byś coś załatwiał, to pewnie z ich starszą siostrą albo matką. Je kojarzę tylko z zakupów w aptece. Na pewno znają się na tym, co robią – dokończyła. Wątpiła, aby pani Lupin albo najstarsza siostra pozwoliły coś podpisywać Cedricowi i Cameronowi bez konsultacji. Jeden z tych chłopców miał za dobre serce, a drugi… cóż. Był Cameronem.
Puściła rękę Williama, kiedy taniec się zakończył i nawet żartobliwie dygnęła lekko.
- Również dziękuję za taniec, panie Lestrange. Też cieszę się, że moje nogi nie ucierpiały i mam nadzieję, że będziesz się dziś dobrze bawił – życzyła mu. Sama poczekała, czy miał jeszcze coś do dodania, bo potem planowała już odejść i rozejrzeć się za jedną znajomą ze szkoły, która miała tutaj być. Nie wypadało w końcu, by stali razem zbyt długo.