24.07.2024, 23:24 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 24.07.2024, 23:37 przez Charles Mulciber.)
Charlie nie dopuszczał do siebie, że do ataku może dojść na swoje własne plecy albo i na pozornie niewinny mebel. Nie znał jego historii i nie wiedział, że fotel może kojarzyć się tacie z jego własnym brutalnym ojcem. Młody Mulciber drgnął, odruchowo osłaniając głowę bardziej. Ruch nie był zbyt obszerny, gdy przecież już miał palce wplecione we włosy.
- Tato! - Zawołał, zupełnie jakby zwracając uwagę ojcu na takie zachowanie. Zupełnie, jakby użycie paska było zupełnie nie na miejscu. - Tato, to nie ma sensu... to bicie.
Nie uśmiechało mu się spędzać tygodni na dochodzeniu do zdrowia po skatowaniu pasem. Szczęśliwie, ojciec podzielał to zdanie i chociaż groźba wisiała w powietrzu, musiałoby dojść do większej tragedii, by obietnica manta została spełniona.
- Zawsze chciałem być taki, jak ty. - Dziecięca naiwność przebiła się w głosie Charlesa, gdy upomniany, podnosił wzrok na Richarda. Gdy ojciec stał, znów górował, znów był wyższy, potężniejszy, znów był postrachem, ale też przykładem. Był aurorem, obrońcą tych, którzy nie mogli bronić się sami. Charlie chciał być dokładnie taki, jak on.
Nawet nie mrugał, gdy słuchał przykazań ojca.
- Tak, ojcze. Znajdę pracę. Jaką... jaką sugerujesz? Chciałbym pracować w czymś, co nie przyniesie mnie i tobie wstydu. - Podkreślił. Potrzebował sugestii, by nie wpaść w kolejne bagno. I choć nie chciał znów wracać do żadnego biura, to jeśli to będzie wybór ojca, do niego się dostosuje. - Te kontrowersyjne świece... są dochodowe, ojcze. Pozwolą mi zacząć. Jeśli będę dyskretny, czy pozwolisz mi dalej je sprzedawać? Tylko tym, którzy bezpośrednio o nie zapytają? - Spróbował negocjować warunki umowy. Te parę zamówień, które dotąd dostał, pozwoliło mu nie tylko na zakup składników, ale też odłożenie paru sykli na bok. Wciąż niezbyt wielu, ale ilość dawała perspektywy na przyszłość. - Isaac Bagshot już dla mnie nie istnieje, ojcze. I ja... ja zbytnio się wstydzę, żeby zostać pod dachem wuja. Chciałbym się wyprowadzić. - Powiedział wprost, opuszczając znów wzrok. - Nie musi być mieszkanie, wystarczy pokój. Oddam ci wszystko, tato, i będę informował, co robię. Dziękuję, tato.
- Tato! - Zawołał, zupełnie jakby zwracając uwagę ojcu na takie zachowanie. Zupełnie, jakby użycie paska było zupełnie nie na miejscu. - Tato, to nie ma sensu... to bicie.
Nie uśmiechało mu się spędzać tygodni na dochodzeniu do zdrowia po skatowaniu pasem. Szczęśliwie, ojciec podzielał to zdanie i chociaż groźba wisiała w powietrzu, musiałoby dojść do większej tragedii, by obietnica manta została spełniona.
- Zawsze chciałem być taki, jak ty. - Dziecięca naiwność przebiła się w głosie Charlesa, gdy upomniany, podnosił wzrok na Richarda. Gdy ojciec stał, znów górował, znów był wyższy, potężniejszy, znów był postrachem, ale też przykładem. Był aurorem, obrońcą tych, którzy nie mogli bronić się sami. Charlie chciał być dokładnie taki, jak on.
Nawet nie mrugał, gdy słuchał przykazań ojca.
- Tak, ojcze. Znajdę pracę. Jaką... jaką sugerujesz? Chciałbym pracować w czymś, co nie przyniesie mnie i tobie wstydu. - Podkreślił. Potrzebował sugestii, by nie wpaść w kolejne bagno. I choć nie chciał znów wracać do żadnego biura, to jeśli to będzie wybór ojca, do niego się dostosuje. - Te kontrowersyjne świece... są dochodowe, ojcze. Pozwolą mi zacząć. Jeśli będę dyskretny, czy pozwolisz mi dalej je sprzedawać? Tylko tym, którzy bezpośrednio o nie zapytają? - Spróbował negocjować warunki umowy. Te parę zamówień, które dotąd dostał, pozwoliło mu nie tylko na zakup składników, ale też odłożenie paru sykli na bok. Wciąż niezbyt wielu, ale ilość dawała perspektywy na przyszłość. - Isaac Bagshot już dla mnie nie istnieje, ojcze. I ja... ja zbytnio się wstydzę, żeby zostać pod dachem wuja. Chciałbym się wyprowadzić. - Powiedział wprost, opuszczając znów wzrok. - Nie musi być mieszkanie, wystarczy pokój. Oddam ci wszystko, tato, i będę informował, co robię. Dziękuję, tato.