Lato 1972, 31 lipca, 1 sierpnia // The best of the summer is gone

- Jak chcesz, żebym je ściągnął, to znam lepsze sposoby - mruknął do Layli, przeżuwając przy tym swój kawałek ciasta, odkrywając tym samym, że trzy kolby kukurydzy były jego limitem i teraz dopychał się już do sytuacji, w której od dalszego jedzenia robiło mu się niedobrze. Wyłożył się wygodniej na poduszkach i wsłuchiwał w opowieść Fiery, która całkiem zgrabnie przekazała to tak, jakby Cain nie miał jakiegoś dużego znaczenia w tej historii. W rzeczywistości miał ogromne. Nie tylko w tej scenie, ale i w całokształcie tego lata. - Jeżeli jeszcze raz go spotkam, to go zagadam, może dowiem się czegoś nowego. - Tak naprawdę to kłamał, ale przez to jak niezręcznie wypowiadał się w tak dużym towarzystwie, pewnie ciężko było wyczuć czy mija się z prawdą, czy po prostu nie potrafi zburzyć ściany introwertyzmu. Skoro to był jakiś kuzyn Bletchleya, to mógł być aurowidzem, tak? Tacy ludzie wiedzieli o innych więcej, niż Flynn by chciał.

Niestety Alexander dosyć sprawnie wyłapał ten jeden, malutki szczegół... Nie odezwał się mimo pytania zadanego mu z dość sporą dawką ciekawości w głosie. Udał lekko naburmuszonego, bo to zawsze tak dobrze działało - wszyscy zdążyli przywyknąć do tego, że Flynn czasami się wyłączał. Milczał też kiedy Feliks przechwalał się przed innymi na temat swoich umiejętności. Mógłby się z nim podroczyć, ale jego umiejętności rzucania nożami nie wzięły się znikąd i wcale nie lubił poruszania tego tematu.

- Nie pomogę ci z tym - odpowiedział mu wprost.

Widząc Nicka, skinął mu głową na powitanie i nie powstrzymał się przed niewybrednym komentarzem:

- Twojego starego.

Nieśmiertelny żart w cyrku pełnym sierot. Skinął też głową Jimowi, po czym przymknął oczy i wyciągnął z paczki papierosa, którego odpalił od kadzielnicy i wsadził sobie do ust. Cholernie to śmierdziało, ale zdążył wyrobić sobie przynajmniej częściową odporność. Dymem dmuchał za siebie.