[26 sierpnia 1972] Jeden wieczór pod Londynem - wątek zbiorowy

Wkurwiam rodzinę.


Alexander pomyślał, że Bagshot musi być niespełna rozumu, skoro głośno chwali się uczestnictwem w masowych pogromach mugoli, ale sam nic nie powiedział, nawet nie odwrócił głowy w stronę dziennikarza – nie chciał się bowiem zdradzić, że słucha. Odchodząc od stolika do gry w pokera dostrzegł wśród gości sylwetkę Eden. Już miał kierować swoje kroki w tamtą stronę, chcąc trochę ją podręczyć, jak przystało na wiernego małżonka ale ktoś inny przyciągnął jego uwagę.

Wiesz, gdy ja byłam w twoim wieku…

Odwrócił się, kierując swoje kroki ku jednemu ze stolików. Wiedział, co przyjdzie mu za chwilę usłyszeć.

…W życiu nie przyszłoby mi do głowy wybrać się w takie miejsce bez wiedzy rodziców. W dodatku kompletnie bez pieniędzy.

Zmaterializował się u boku Roberta Mulcibera z papierosem w ręku, z doskonale zobojętniałą miną nie wyrażającą żadnych emocji. Ale coś zmieniło się w Alexandrze – coś nieuchwytnego na pierwszy rzut oka – wydawał się dziwniejszy, nieco mniej ludzki, młodszy i starszy zarazem.

Windermere coś w nim zmieniło.

Widać to było w eleganckich liniach zapadłej, gładko ogolonej twarzy, w tym, jak trzymał plecy prosto, zamiast się garbić, widać to było nawet po sposobie, z jakim ćmił papierosa. W jego oczach dalej gościła ta sama pustka, ale zwykle mętne spojrzenie niebieskich ślepi krystalizowało się z nienaturalną przenikliwością na twarzach rodziny. Wydawał się odległy, ale przecież bliższy starego Alexa – tego, którego część zgromadzonych tu gości znała przed laty – choć sam nie miał o tym pojęcia.

Położył dłoń na oparciu krzesła Lorien.

Lodowate ślepia pociemniały, kiedy prześlizgnął się pożądliwie wzrokiem po jej szyi: tym razem nie miał złych intencji, nie, przyciągnął go wyłącznie błysk łańcuszka, na którym wisiała znajoma zawieszka z symbolem wagi. Spojrzał prosto w naznaczone klątwą oczy kobiety, wyciągając dłoń, by ująć na chwilę wisiorek w palce. Rzucał jej wyzwanie.

W życiu to nie przyszłoby ci do głowy wybrać się w miejsce, gdzie narzuca się limit w ilości galeonów, o którą możesz podbić stawkę, bo zawsze za bardzo lubiłaś grać vabank, pieprzona hipokrytko.

Kącik ust Mulcibera drgnął zdradziecko.

– Zawsze byłaś taką grzeczną dziewczynką, Lorien – wypuścił z palców naszyjnik z miną wyrażającą zblazowaną obojętność, choć wiedział, że jeszcze tego wieczora zagrają w karty o błyskotkę, i napawało go to entuzjazmem – pozwól może młodym się wyszaleć.

Opadł na wolne krzesło obok, skinieniem głowy witając się z Robertem. Bez słowa przeniósł ciężkie spojrzenie na twarz rudej pannicy, przypominającej urokiem pensjonarkę obwieszoną biżuterią wydartą z matczynej szkatułki. Ach tak, córka Roberta, Sonya czy jakoś tak, zapewne owoc mezaliansu z jakąś Weasleyówną: mało kto zapewne podejrzewał kuzyna o tak egzotyczny apetyt, ale nie od dzisiaj wiadomym było, że im bardziej człowiekowi zależy na kontroli, tym gorsze impulsy jest zmuszony w sobie tłumić, a Robert – w ocenie Alexa – był człowiekiem, który tej kontroli potrzebował jak Atreus Bulstrode wpierdolu. To znaczy bardzo. Podsunął dziewczynie papierosa, nie patrząc jednak ani na nią, ani na Lorien: nie, on obserwował reakcję Roberta.

Sam zaciągnął się nieśpiesznie papierosem, rozwalając wygodnie na krześle ze zwyczajową manierą, zanim wypowiedział na głos cztery magiczne słowa.

– Jak było we Francji?

Alexander uśmiechnął się paskudnie.