To nie tak, że Fiery uznała to za niemiłe, bardziej próbowała zażartować, może żart wyszedł nieco toporny, była bowiem trochę odklejona, i nie zawsze łatwo było ją zrozumieć.
- Wiadomo, każdy dzieciak ma coś swojego jeden lubi smoki, inny hipogryfy, a inny latające lwy. - Chyba każdy miał jakieś swoje zamiłowania, gusta były różne, czy coś. Nie zamierzała tego negować, chociaż chciała pokazać tej małej swoje latające lwy, a nóż widelec spodobają jej się bardziej od hipogryfów.
- To w sumie całkiem ciekawe, koty są wspaniałe, więc rozumiem dlaczego są to akurat te zwierzęta. - Lwy też były przecież kotkami, tylko trochę większymi, ale kto by się tam przejmował takimi drobnostkami.
Panna Bell skończyła jeść babeczkę, spojrzała na pączka, który się prosił o to, aby i w niego się wgryzła, jednak nie wydawało jej się, że da radę wciągnąć całego.
- Chcesz pół? - Zapytała jeszcze Thomasa, czy ma chęć pomóc jej go zeżreć. Zresztą trochę głupio, żeby on siedział tutaj przy samej herbacie, kiedy ona zaczęła się opychać słodkościami.
- Na pewno częściowo jest to prawda, gdyby cię nie potrzebowała, to przecież nie korzystałaby z twojej pomocy. - Przynajmniej tak wydawało się Fiery, chociaż właściwie to tylko gdybała, bo nie miała przecież pojęcia, jak tak naprawdę wyglądała cała sytuacja. Miała jednak świadomość, że często pomoc rodziny bywała nieoceniona, sama nie wyobrażała sobie egzystencji bez swojego rodzeństwa, chociaż czasem strasznie ją irytowali, to mimo wszystko nie umiała sobie wyobrazić swojego życia bez nich.
- Teraz to ty sobie umniejszasz, może po prostu idealnie ze sobą współgracie, na pewno każde z was ma swoje unikalne umiejętności, jednak razem możecie działać cuda, czy coś. - Miała wrażenie, że Thomas nieco siebie nie docenia. - Z tego, co pamiętam tego miejsca nie było tutaj jeszcze niedawno, od zawsze współpracujesz z siostrą, czy to tylko chwilowe? - Upiła kolejny łyk kawy, może nie powinna go tak wypytywać, ale w sumie była ciekawa, jak to u niego wyglądało. Wiedziała, że jeśli pojawiała się pilna potrzeba to niektórzy z rodzestwa potrafili rezygnować ze swoich planów, czy marzeń, aby pomóc tej drugiej osobie.
Przeniosła wzrok na ludzi, którzy wychodzili z klubokawiarni, teraz to miejsce zupełnie opustoszało. Dziwne, może ogólnie w Londynie było mniej tłoczno, bo przecież panował sezon wakacyjny, więc pewnie większość czarodziejów wyjechała gdzieś poza miasto.