10.01.2023, 15:41 ✶
To był jeden z tych najzwyklejszych dni, kiedy niewiele działo się w biurze Aurorów. Patrick spędził całkiem owocne przedpołudnie szkicując brzydką, nieforemną wazę na zupę. Przysłał im ją do biura jakiś czarodziej z listem, że akurat ta waza na zupę miała być przeklęta. Zaledwie rzut oka na przedmiot wystarczył by zrozumieć, że ten przeklęty nie był a jedyne dwa przekleństwa, które trawiły rodzinę ślącego czarodzieja polegały na tym, że on był paranoikiem a jego żona nie potrafiła gotować.
Toteż gdy przyszło wezwanie by pojawić się w mugolskiej części Londynu, Steward wystrzelił zza swojego biurka jak z procy. Po pierwsze, musiał rozprostować kości. Po drugie, potrzebował świeżego powietrza by przewietrzyć mózg. Po trzecie, każde wezwanie było lepsze niż przyglądanie się tej przeklętej wazie, z którą nie wiadomo było co należało teraz zrobić. Po czwarte, w odróżnieniu od wielu czarodziejów, Steward lubił mugolską część Londynu, bo lubił mugoli. Lubił anonimowość, którą czuł, gdy przemierzał obok nich ulice, gdy siedział razem z nimi w pubie i gdy gawędził z nimi przy piwie.
Zaraz po aportacji, zaczepił jednego z pracujących na miejscu pracowników Ministerstwa Magii a potem skierował się bezpośrednio ku pochylającej się nad mugolską kobietą czarownicy. Z zaaferowaniem popatrzył na odbudowany naprędce dom. Zastanawiał się, co przywiodło jakiegoś czarnoksiężnika do zajęcia się akurat mieszkającymi w środku ludźmi. Choć mugole byli stosunkowo łatwym celem, zazwyczaj nie budzili szczególnego zainteresowania wśród czarodziei. Nie, dopóki w ich rodzinach nie pojawiał się ktoś, w czyich żyłach płynęła czarodziejska krew. W pierwszej chwili wcale nie powiązał sylwetki Alanny z tą, którą spotkał podczas święta Ostary na cmentarzu. Nawet jej ognistorude włosy nie sprawiły by coś drgnęło w jego umyśle. Ale też tym razem nie poczuł przy niej znajomego zapachu należącego tak naprawdę do kogoś zupełnie innego.
Na krótko, bo sytuacja, do której został przysłany nie należała wcale do wesołych, uśmiechnął się mimowolnie pod nosem, gdy usłyszał jej słowa.
- Stoję za twoimi plecami – odpowiedział, ale w jego głosie nie dało się już wyczuć błąkającego się chwilę wcześniej na ustach uśmiechu. Tak naprawdę, gdy widział co czarodzieje robili mugolom, którzy zetknęli się z magią, w uszach zawsze miał tę przeklętą maksymę, która jak mantra naznaczyła życie jego rodziców: dla większego dobra. Ale on jakoś nie do końca mógł uwierzyć, że to wszystko naprawdę było dla jakiegokolwiek dobra. I chociaż wiedział, że mugolka zostanie uzdrowiona a jej pamięć oczyszczona ze związanych z magią wspomnień, wciąż jakaś jego część czuła, że kryła się za tym wszystkim zwodnicza niesprawiedliwość i upokorzenie. – Cześć – rzucił w stronę mugolskiej kobiety. Przykucnął obok niej, żeby ich twarze znalazły się na jednej wysokości. W głosie aurora pojawiły się łagodne tony, jakby mówił albo do dziecka, albo do kogoś bardzo bliskiego. – Mam na imię Patrick. Opowiesz mi, co się właściwie tutaj wydarzyło?
Toteż gdy przyszło wezwanie by pojawić się w mugolskiej części Londynu, Steward wystrzelił zza swojego biurka jak z procy. Po pierwsze, musiał rozprostować kości. Po drugie, potrzebował świeżego powietrza by przewietrzyć mózg. Po trzecie, każde wezwanie było lepsze niż przyglądanie się tej przeklętej wazie, z którą nie wiadomo było co należało teraz zrobić. Po czwarte, w odróżnieniu od wielu czarodziejów, Steward lubił mugolską część Londynu, bo lubił mugoli. Lubił anonimowość, którą czuł, gdy przemierzał obok nich ulice, gdy siedział razem z nimi w pubie i gdy gawędził z nimi przy piwie.
Zaraz po aportacji, zaczepił jednego z pracujących na miejscu pracowników Ministerstwa Magii a potem skierował się bezpośrednio ku pochylającej się nad mugolską kobietą czarownicy. Z zaaferowaniem popatrzył na odbudowany naprędce dom. Zastanawiał się, co przywiodło jakiegoś czarnoksiężnika do zajęcia się akurat mieszkającymi w środku ludźmi. Choć mugole byli stosunkowo łatwym celem, zazwyczaj nie budzili szczególnego zainteresowania wśród czarodziei. Nie, dopóki w ich rodzinach nie pojawiał się ktoś, w czyich żyłach płynęła czarodziejska krew. W pierwszej chwili wcale nie powiązał sylwetki Alanny z tą, którą spotkał podczas święta Ostary na cmentarzu. Nawet jej ognistorude włosy nie sprawiły by coś drgnęło w jego umyśle. Ale też tym razem nie poczuł przy niej znajomego zapachu należącego tak naprawdę do kogoś zupełnie innego.
Na krótko, bo sytuacja, do której został przysłany nie należała wcale do wesołych, uśmiechnął się mimowolnie pod nosem, gdy usłyszał jej słowa.
- Stoję za twoimi plecami – odpowiedział, ale w jego głosie nie dało się już wyczuć błąkającego się chwilę wcześniej na ustach uśmiechu. Tak naprawdę, gdy widział co czarodzieje robili mugolom, którzy zetknęli się z magią, w uszach zawsze miał tę przeklętą maksymę, która jak mantra naznaczyła życie jego rodziców: dla większego dobra. Ale on jakoś nie do końca mógł uwierzyć, że to wszystko naprawdę było dla jakiegokolwiek dobra. I chociaż wiedział, że mugolka zostanie uzdrowiona a jej pamięć oczyszczona ze związanych z magią wspomnień, wciąż jakaś jego część czuła, że kryła się za tym wszystkim zwodnicza niesprawiedliwość i upokorzenie. – Cześć – rzucił w stronę mugolskiej kobiety. Przykucnął obok niej, żeby ich twarze znalazły się na jednej wysokości. W głosie aurora pojawiły się łagodne tony, jakby mówił albo do dziecka, albo do kogoś bardzo bliskiego. – Mam na imię Patrick. Opowiesz mi, co się właściwie tutaj wydarzyło?