26.07.2024, 22:47 ✶
Czy mogła wyrazić sprzeciw wobec jego obecności, jeśli nie była jej do końca świadoma? Czy mogło to być uznane, za naruszenie jej prywatności, jeśli drastycznie, desperacko potrzebowała poczuć kogoś. Coś. Znaleźć się poza ciasną plątaniną własnych myśli, znaleźć się w otuleniu, w słodkiej żywicy zastygającej świat w bezruchu, w wiecznym spokoju wyzbytym lęku zmiany. Gdyby śmierć miała kolor jej oczu, czy zawahałaby się?
Pod ziemią, nie ma papierosów.
Przyniósł znajomą woń, docierającą do niej bardziej nawet niż słowa, niż jego onieśmielenie, niż brudne łzy oddawane brudnej wodzie jej duszy. Przysiadł obok, złoty chłopiec, teraz w zaćmieniu, ukryty zazdrośnie przez księżyc, który obwieszczał się bogiem. I tak jej głowa, jak głowa czarnego irysu zwróciła się ku temu zaćmieniu, skroń opierając na jego kędzierzawej przestrzeni wypełnionej cierpieniem.
– Jesteś prawdziwy? – zapytała ochryple po dłuższej chwili, nie mając pewności, czy da wiarę odpowiedzi na to pytanie. – Umarłeś razem ze mną? – Trzecie życie, zostało tylko sześć, jeszcze sześć, jedno po drugim, jak główki porcelanowych lalek ustawionych ciasno na parapecie kostuchy. Otarła się o niego powoli, zostawiając niewidoczne łzy, oddając mu swoją wodę, zamiast jezioru w którym została utopiona. – Przepraszam, że nie byłam dość dobra. Przepraszam, że znów Cię zawiodłam. – Szeptała cicho szukając ukojenia w spowiedzi, która przyszła za późno. Po tej stronie wszak nie ma miejsca na zadośćuczynienie. To zarezerwowane było tylko żywym.
– Za dużo było tych kielichów, chciałam z każdego się napić, chciałam tylko... chciałam nie czuć tej pustki w sobie. Jak to zrobić? Czym ją wypełnić, jeśli czereśnie dają za mało soku? – szeptała cicho, wdychając smród wsiąknięty w jego ubrania jak najprzedniejsze kadzidło, rozkoszując się koszmarem, który toczył jego życie w czasie snu i na jawie. Marzenie ziściło się. Nie była sama, a nawet jeśli jej ukochany przyjaciel był ledwie duchem, który miał ją torturować, to był lepszym towarzystwem niż otaczająca ich zewsząd czerń. Nieśmiało poluźniła palce na ramionach, odsłaniając czerwone odciski pociągnięte czarnymi zaciekami. – Czemu dałeś pożreć się ziemi? Twoją domeną jest przecież lekkość chmur? – zapytała nagle zmienionym głosem, odlepionym od bólu, bardziej świadomym choć wciąż poruszającym się w dziedzinach symboli i tajemnicy. Czy to Windermere miała na myśli? A może żywcem pogrzebanie, tarotowe odwrócone denary przygważdzające, uniemożliwiające ruch. A może jej myśli splotły się z jego, przez sam dotyk czaszka do czaszki, gdy czarny warkocz rozgoryczenia światem tylko czekał na pierwsze dobranie, od skroni pierwszego z nich.
Pod ziemią, nie ma papierosów.
Przyniósł znajomą woń, docierającą do niej bardziej nawet niż słowa, niż jego onieśmielenie, niż brudne łzy oddawane brudnej wodzie jej duszy. Przysiadł obok, złoty chłopiec, teraz w zaćmieniu, ukryty zazdrośnie przez księżyc, który obwieszczał się bogiem. I tak jej głowa, jak głowa czarnego irysu zwróciła się ku temu zaćmieniu, skroń opierając na jego kędzierzawej przestrzeni wypełnionej cierpieniem.
– Jesteś prawdziwy? – zapytała ochryple po dłuższej chwili, nie mając pewności, czy da wiarę odpowiedzi na to pytanie. – Umarłeś razem ze mną? – Trzecie życie, zostało tylko sześć, jeszcze sześć, jedno po drugim, jak główki porcelanowych lalek ustawionych ciasno na parapecie kostuchy. Otarła się o niego powoli, zostawiając niewidoczne łzy, oddając mu swoją wodę, zamiast jezioru w którym została utopiona. – Przepraszam, że nie byłam dość dobra. Przepraszam, że znów Cię zawiodłam. – Szeptała cicho szukając ukojenia w spowiedzi, która przyszła za późno. Po tej stronie wszak nie ma miejsca na zadośćuczynienie. To zarezerwowane było tylko żywym.
– Za dużo było tych kielichów, chciałam z każdego się napić, chciałam tylko... chciałam nie czuć tej pustki w sobie. Jak to zrobić? Czym ją wypełnić, jeśli czereśnie dają za mało soku? – szeptała cicho, wdychając smród wsiąknięty w jego ubrania jak najprzedniejsze kadzidło, rozkoszując się koszmarem, który toczył jego życie w czasie snu i na jawie. Marzenie ziściło się. Nie była sama, a nawet jeśli jej ukochany przyjaciel był ledwie duchem, który miał ją torturować, to był lepszym towarzystwem niż otaczająca ich zewsząd czerń. Nieśmiało poluźniła palce na ramionach, odsłaniając czerwone odciski pociągnięte czarnymi zaciekami. – Czemu dałeś pożreć się ziemi? Twoją domeną jest przecież lekkość chmur? – zapytała nagle zmienionym głosem, odlepionym od bólu, bardziej świadomym choć wciąż poruszającym się w dziedzinach symboli i tajemnicy. Czy to Windermere miała na myśli? A może żywcem pogrzebanie, tarotowe odwrócone denary przygważdzające, uniemożliwiające ruch. A może jej myśli splotły się z jego, przez sam dotyk czaszka do czaszki, gdy czarny warkocz rozgoryczenia światem tylko czekał na pierwsze dobranie, od skroni pierwszego z nich.