29.07.2024, 22:32 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 01.08.2024, 18:28 przez Millie Moody.)
Uścisk Brenny koił. Choć umysł Mildred rzadko kiedy dopuszczał szczęście, jakim byli w jej życiu wierni i lojalni przyjaciele, osoby czułe, otwarte na nią mimo wszystkich dziwactw i dość agresywnego niekiedy obycia, tak teraz może dzięki Świętu Żniw i wdzięczności, która ją tak zalewała pod wpływem wspólnej wycieczki, może dzięki temu pozwoliła sobie poczuć ulgę.
To było w sumie zabawne, bo Millie nigdy nie była osobą wyjątkowo religijną. Uważała Matkę i inne bóstwa za gromadę chujów bawiących się losami ludzi szarpanych przez okoliczności i własne popędy. A jednak teraz przechodząc przez próg Księżycowego Stawu, myślała wiele o Święcie Żniw. Myślała o kiermaszu na którym była, o wesołej atmosferze, Lammasowym chlebie, który nawet kupiła i zabrała ze sobą razem z rytualną świecą i ziołowym kadzidłem. Myślała o śmiesznostkach wróżb z kukiełek kukurydzianych i święceniu plonów. I myślała o tym, jak bardzo to wszystko było pojebane, skoro Lugh ustanowił to święto na cześć swojej kurwa zmarłej matki, która zarobiła się po łokcie w polu. Lugh to w ogóle... Ucieleśnienie dworu buław, ognisty bożek mądrości, rzemiosła i wszystkiego tego co mężczyźni wbijali sobie do głowy jako wartościowe w czasach pokoju, choć oczywiście najważniejsze było, że zarżnął swojego dziada czy coś. Tak czy inaczej, ludzie teraz śmiali się i podskakiwali, bo matka Lugha zdechła w polu. Myśli Millie mimowolnie uciekły do jej własnej matki, do wspólnie robionych kukiełek i śmiechu, a potem tego momentu, gdy nie było już łez i nie było już złożonej chorobą rodzicielki i była tylko jedna wielka, ziejąca...
– TAJEST PANI DETEKTYW! – odpowiedziała na ostrzeżenia Brenny, zadzierając głowę i zagapiając się totalnie w rozgwieżdżony sufit. – Ale czad... Myślisz, że Bazyliszek się tak czuł u siebie w domu? Szkoda, że... że nie będzie mógł tu wpaść. – mruknęła do Brenny, ale trochę do siebie. – Nie no wiesz, moja aparatura do bimbru nie jest kluczowa dla przetrwania naszego kółka. Chociaż zdecydowanie, nie mogę się doczekać, aż będziemy mogli wszyscy się napić. Mówisz, że ta potańcówka to jest teraz piątego, tak?
To było w sumie zabawne, bo Millie nigdy nie była osobą wyjątkowo religijną. Uważała Matkę i inne bóstwa za gromadę chujów bawiących się losami ludzi szarpanych przez okoliczności i własne popędy. A jednak teraz przechodząc przez próg Księżycowego Stawu, myślała wiele o Święcie Żniw. Myślała o kiermaszu na którym była, o wesołej atmosferze, Lammasowym chlebie, który nawet kupiła i zabrała ze sobą razem z rytualną świecą i ziołowym kadzidłem. Myślała o śmiesznostkach wróżb z kukiełek kukurydzianych i święceniu plonów. I myślała o tym, jak bardzo to wszystko było pojebane, skoro Lugh ustanowił to święto na cześć swojej kurwa zmarłej matki, która zarobiła się po łokcie w polu. Lugh to w ogóle... Ucieleśnienie dworu buław, ognisty bożek mądrości, rzemiosła i wszystkiego tego co mężczyźni wbijali sobie do głowy jako wartościowe w czasach pokoju, choć oczywiście najważniejsze było, że zarżnął swojego dziada czy coś. Tak czy inaczej, ludzie teraz śmiali się i podskakiwali, bo matka Lugha zdechła w polu. Myśli Millie mimowolnie uciekły do jej własnej matki, do wspólnie robionych kukiełek i śmiechu, a potem tego momentu, gdy nie było już łez i nie było już złożonej chorobą rodzicielki i była tylko jedna wielka, ziejąca...
– TAJEST PANI DETEKTYW! – odpowiedziała na ostrzeżenia Brenny, zadzierając głowę i zagapiając się totalnie w rozgwieżdżony sufit. – Ale czad... Myślisz, że Bazyliszek się tak czuł u siebie w domu? Szkoda, że... że nie będzie mógł tu wpaść. – mruknęła do Brenny, ale trochę do siebie. – Nie no wiesz, moja aparatura do bimbru nie jest kluczowa dla przetrwania naszego kółka. Chociaż zdecydowanie, nie mogę się doczekać, aż będziemy mogli wszyscy się napić. Mówisz, że ta potańcówka to jest teraz piątego, tak?