- Czy ja wiem, czy zabójcze, nie tak trudno je wytresować. - Fiery znała się na tresurze zwierząt, jak nikt inny, właściwie nie bała się żadnych stworzeń i jej zdaniem, każde zwierzę można było oswoić z odpowiednim podejściem. Fakt, może nie był to idealny towarzysz dla dzieciaka, z drugiej jednak strony uważała, że warto próbować. Może akurat okaże się, że ta dziewczynka będzie potrafiła podobnie jak ona zajmować się magicznymi stworzeniami. Zawsze warto podążać za swoimi marzeniami. Miała też świadomość, że hipogryfy wymagały sporo miejsca, nie łatwo było je hodować, więc może i też rozumiała dlaczego póki co jeszcze nie sprawili jednego jego siostrzenicy.
Faktycznie Fiery miała wrażenie, że kot zachowywał się, jakby rozumiał, co do niego mówi, jego mimika o tym wskazywała, jednak to chyba nie było do końca możliwe, ona jeszcze nie wiedziała, z jakim typem kota ma do czynienia.
- Myślę, że każdy chciałby mieć takiego psa pasterskiego. - Rzuciła z uśmiechem, porównanie wydało jej się całkiem trafione, chociaż mało kto chyba byłby skłonny skorzystać z podobnej wizualizacji. Rozjaśniło jej to jednak bardzo jego podejście, wydawało się być całkiem właściwie.
- Wszystko zależy od tego, co kto lubi robić, ja bym się chyba nie nadawała do przygotowania czegoś takiego. - Nie miała zbyt wiele cierpliwości, nie potrafiła planować, zdecydowanie łatwiej przychodziło jej życie z dnia na dzień. Trochę nie miała innego wyjścia, w cyrku ciągle zmieniali swoje miejsce zamieszkania, nic nie było w ich życiu stałe.
Bell starała się, aby nie było po niej widać tego, że nie pochodzi stąd. Wiedziała, że i tak zwraca na siebie uwagę, wolała więc się pilnować, pewnie gdyby trochę wypiła to nie dałoby się nie zauważyć, że nie pochodzi z Wielkiej Brytanii, zresztą czasem mieszała języki którymi się posługiwała, sporą część życia spędziła też we Francji i zdarzało jej się trochę mieszać te trzy języki, kiedy zaczynała mówić szybko i bez większego zastanowienia.
Przeniosła wzrok na kota, który zeskoczył z lady. Przyglądała mu się uważnie, najwyraźniej zamierzał zaszczycić ich swoim towarzystwem, wspaniale, ona naprawdę bardzo lubiła zwierzęta.
Spojrzała na Thomasa, gdy wspomniał, że musi ją ostrzec. Nie miała pojęcia, o czym mówi i dlaczego miałby ją ostrzegać przed tym słodkim kotkiem.
Nie czekała długo, aby to się wyjaśniło. Kot w końcu odezwał się ludzkim głosem. Zamrugała szybko kilka razy, nie mogła sobie tego wymyślić, jak nic to zwierzę się do niej odezwało. Wpatrywała się w niego zaskoczona, bo czegoś takiego jeszcze nie widziała.
- Ty umiesz mówić? - Znaczy, właśnie się do niej odezwał, więc musiał umieć mówić, najwyraźniej jednak Fiery wolała się upewnić, że faktycznie tak jest. Zupełnie zignorowała treść wypowiedzi, którą do niej skierował, bo to była dla niej zupełna nowość, gadający kot, naprawdę widziała w swoim życiu wiele, miała przecież lwy ze skrzydłami, które potrafiły latać, ale ten zwierzak miał swoje zdanie i mógł je przekazać siedzącym przy stole czarodziejom.
- Miło mi cię poznać Kapitanie Pazurze, jesteś niesamowity. - Nachyliła się jeszcze w stronę kota i dosyć niepewnie wyciągnęła w jego stronę dłoń, przeniosła spojrzenie na Thomasa, nie do końca wiedziała, czy powinna zapytać go o zgodę, czy kocur mógł sam decydować o tym, czy ona może go posmyrać za uszkiem. Dziwna sprawa.