[23-24.08 Erik & Anthony] Choć płomień zdawał się w rozłące gasnąć

Toretycznie mógł podejrzewać, że za całym porwaniem stali Śmierciożercy, tak jako pracownik Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów oraz członek Zakonu Feniksa zdążył się już jako tako zaznajomić z ich typowymi strategiami. I niezbyt mu to pasowało do sytuacji w Teatrze Selwynów. Czarnoksiężnikom Voldemorta można było wiele zarzucić, ale od osób odpowiedzialnych za ataki i porwania na ulicach... Nie oczekiwał wyczucia czy chęci krycia się ze swoimi działaniami. Zwłaszcza jeśli zakładały one wymuszenie czegoś na innej jednostce.

Bądź co bądź, jeszcze parę lat temu ta zgraja zamaskowanych przestępców potrafiła dosłownie wyciągnąć ludzi na środek ulicy, aby sąsiedzi mogli się przekonać, co się dzieje, kiedy nabruździ się w ich planach lub po prostu krzywo się na nich spojrzy. W ten sposób zniechęcali ludzi do reagowania i współpracy z organami bezpieczeństwa. Nikt nie chciał wylądować na celowniku. Z drugiej strony, to równie dobrze mogli być jacyś naśladowcy, pomyślał, bo i tych było pełne. Domorosłych czystokrwistych, którym marzyła się chwila chwały i zastrzyk adrenaliny, bo mogli poudawać tych gości, o których pisano w gazetach. Wyładować się. Zazwyczaj na słabszych od siebie.

Westchnął ciężko. Cieszył się, że to już było za nimi. Przynajmniej w jakimś stopniu. Obsługa teatru została zaalarmowana. Brygada Uderzeniowa powiadomiona. Anthony odbył sesję ze swoim zaufanym uzdrowicielem, który dostarczył mu potrzebne leki. Zrobili, co mogli, aby naprostować tę sytuację bez natychmiastowego rzucenia się w pościg za porywaczami. Ech, gdyby tylko Erik był wówczas bardziej skupiony. Gdyby splótł silniejsze zaklęcie, które odebrałoby przytomność obu napastnikom i pozwoliło na szybkie spacyfikowanie ich... Pokręcił powoli głową.

— A już myślałem, że powiesz: Lubię to uczucie, gdy po pobiciu w podziemiach teatru mogę wylegiwać się do woli naszprycowany eliksirami uzdrawiającymi. Nie ma drugiego takiego doświadczenia na tej ziemi, Eriku! Koniecznie musisz spróbować! — odparł z wyraźną nutą sarkazmu w głosie, wsuwając palce do dłoni Anthony'ego. Zerknął na niego. — Wybacz, że przyszedłem tak późno. Myślałem, że to krócej zajmie, ale wolałem załatwić teraz, ile tylko mogłem, żeby jutro nie robić kolejnej burzy w biurze. Dopilnuję, żeby zaczęli ich szukać.

Pozwolił Antoniuszowi mówić, bo... Czemu miałby mu tego zabraniać? Jakby na to nie patrzeć, przeżył tego wieczora dużo większy stres niż on. Też zasługiwał na to, aby ktoś go wysłuchał. Ktoś inny niż lekarz. Ktoś, kto też ten był. Ktoś, komu na nim zależało. Chociaż dalej siedział na skraju łóżka, tak przysunął się bliżej mężczyzny, co by ten nie musiał nadwyrężać zbytnio ręki. Powinien odpoczywać. Kto wie, jak będzie wyglądała sytuacja z nagłym urlopem, nawet jeśli ograniczy się on tylko do kilku dni nieobecności w biurze?

— Przestań. Nie dziwi mnie, że przyjąłeś ich ofertę. — Uśmiechnął się krzywo, chociaż ze świecą było zukać na jego twarzy jakichkolwiek oznak irytacji tą decyzją. Obecne tam było tylko zmęczenie i zmartwienie. — Zawsze byłeś bardzo... zaangażowany we wszelkiego rodzaju występy artystyczne. Po Włochach, Azji i Skandynawii naprawdę nie było to dla mnie duże zaskoczenie. Chociaż dalej utrzymuję, że nie wyszedłbym tam z tobą. Pod żadnym warunkiem.

Na informację o barku w sypialni, skinął głową i odszedł na moment, aby zaraz znowu wrócić na miejsce - tym razem z butelką whisky i szklanką. Na razie jednak odłożył oba naczynia na drugą stronę łóżka, bliżej poduszek, co by przypadkiem ich nie stłukli, wiercąc się na łóżku.

— Co powiedział medyk? — spytał, bo nie miał okazji przejrzeć pozostawionej notki. — To znaczy... Zakładam, że nie jest tragicznie, skoro nie wysłał cię od razu na oddział w Szpitalu św. Munga. Więc chyba będziesz żył. Musisz żyć.