30.07.2024, 12:59 ✶
Czarodziejski światek był ciasny i czasem to mogło doskwierać, a Hogwart oddzielał dzieciaki od domów i szybko wrzucał na głęboką wodę. Jednocześnie jednak właśnie to oddzielenie i ciasność sprawiały, że łatwo było stworzyć trwałe przyjaźnie – większość swoich bliskich Brenna znała jeszcze ze szkoły, a tam gdzie nitki były za czasów szkolnych i tuż po nich kruche, często zaplotły się później pod wpływem wspólnego pracy w Ministerstwie i wojny. Tak właśnie było z Millie.
Może zresztą ta wojna, śmierć Derwina i Jasona, powód, dla którego kupowała ten dom, ostatnie tygodnie, trudne przecież dla wszystkich, sprawiły, że w jej torbie też znajdowała się świeczka kupiona na stoisku kowenu i torebka ziół. Nigdy nie wierzyła, że Matka Księżyca faktycznie słucha modlitw ludzi: że naprawdę postrzega ich jak swoje dzieci.
Ale czasem nawet bez wiary dobrze było pozwolić sobie na odrobinę nadziei.
– Jeśli chcesz, możesz spróbował to potem odmalować – powiedziała, też zadzierając głowę i krytycznie przyglądając się malunkowi. – Chyba lubili astronomię. Albo astrologię. Albo oba – oceniła, biorąc pod uwagę, że i na obrazach powtarzał się motyw nocnego nieba. – Myślę, że Basilius spojrzałby na to wszystko z przerażeniem, potem pomyślał, że oszalałam, że to kupiłam, ale nie wiem czy nie uznałby, że powiedzenie tego na głos jest niemiłe, a potem schody zawaliłyby się pod którymś z nas i tutaj już na pewno powiedziałby, że to moja wina – wyliczyła, uśmiechając się lekko. Prewett nie był w ich małym klubie czytelniczym. Z różnych powodów: nikt o zdrowych zmysłach nie słałby go na prostą linię, a i nie zdawał się typem wojownika, chętnego walczyć o dobro inaczej niż na szpitalnej Sali, zdejmując klątwy. Nie była pewna, jakby zareagował. I czy na pewno nie czułby się w obowiązku podzielić informacjami ze swoją rodziną.
Ale prawda była taka, że myśl o tym, że drugi klątwołamacz poza Thomasem mógłby się im przydać, tłukła się czasem po głowie Brenny, zwłaszcza odkąd dołączyli do nich Vincent i Florence. Dylemat lojalności wobec rodziny w końcu trochę się przez to zmniejszał.
– Tak, pomyślałam, że przyda się… no sama nie wiem, jak to uznać. Trochę rozluźnienia ludziom? A minęło… minęło już trochę czasu.
W maju Derwin, w czerwcu Jason. Mogłoby się wydawać, że te trzy miesiące od śmierci pierwszego i półtora od śmierci drugiego to za krótko – ale Brenna miała ponure przeczucie, że jeśli będą czekać na odpowiedni moment, to przyjdzie im czekać wiecznie. Nie chciała, by członkowie Zakonu żyli tylko pracą i wojną, jak robił to Alastor (a przynajmniej jak zdawało się jej, że robi).
Może zresztą ta wojna, śmierć Derwina i Jasona, powód, dla którego kupowała ten dom, ostatnie tygodnie, trudne przecież dla wszystkich, sprawiły, że w jej torbie też znajdowała się świeczka kupiona na stoisku kowenu i torebka ziół. Nigdy nie wierzyła, że Matka Księżyca faktycznie słucha modlitw ludzi: że naprawdę postrzega ich jak swoje dzieci.
Ale czasem nawet bez wiary dobrze było pozwolić sobie na odrobinę nadziei.
– Jeśli chcesz, możesz spróbował to potem odmalować – powiedziała, też zadzierając głowę i krytycznie przyglądając się malunkowi. – Chyba lubili astronomię. Albo astrologię. Albo oba – oceniła, biorąc pod uwagę, że i na obrazach powtarzał się motyw nocnego nieba. – Myślę, że Basilius spojrzałby na to wszystko z przerażeniem, potem pomyślał, że oszalałam, że to kupiłam, ale nie wiem czy nie uznałby, że powiedzenie tego na głos jest niemiłe, a potem schody zawaliłyby się pod którymś z nas i tutaj już na pewno powiedziałby, że to moja wina – wyliczyła, uśmiechając się lekko. Prewett nie był w ich małym klubie czytelniczym. Z różnych powodów: nikt o zdrowych zmysłach nie słałby go na prostą linię, a i nie zdawał się typem wojownika, chętnego walczyć o dobro inaczej niż na szpitalnej Sali, zdejmując klątwy. Nie była pewna, jakby zareagował. I czy na pewno nie czułby się w obowiązku podzielić informacjami ze swoją rodziną.
Ale prawda była taka, że myśl o tym, że drugi klątwołamacz poza Thomasem mógłby się im przydać, tłukła się czasem po głowie Brenny, zwłaszcza odkąd dołączyli do nich Vincent i Florence. Dylemat lojalności wobec rodziny w końcu trochę się przez to zmniejszał.
– Tak, pomyślałam, że przyda się… no sama nie wiem, jak to uznać. Trochę rozluźnienia ludziom? A minęło… minęło już trochę czasu.
W maju Derwin, w czerwcu Jason. Mogłoby się wydawać, że te trzy miesiące od śmierci pierwszego i półtora od śmierci drugiego to za krótko – ale Brenna miała ponure przeczucie, że jeśli będą czekać na odpowiedni moment, to przyjdzie im czekać wiecznie. Nie chciała, by członkowie Zakonu żyli tylko pracą i wojną, jak robił to Alastor (a przynajmniej jak zdawało się jej, że robi).
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.