10.01.2023, 23:40 ✶
Darcy zamarł na moment, przypatrując się Eunice, jakby była nie przymierzając ósmym (a także siódmym, szóstym i trzecim prawdopodobnie) cudem świata. A potem uśmiechnął się promiennie, uśmiechem, który sprawiał, że zdawał się jeszcze młodszym niż był.
- Eunice, jesteś genialna! – pochwalił ją z zapałem. – Merlinie, czemu ja na to nie wpadłem? Na spotkanie z nowym wydawcą wypiję ten eliksir! I przed spotkaniem autorskim! – Wyraźnie zapalił się do pomysłu. Miał wrażenie, że i dotychczasowy wydawca traktował go niepoważnie z powodu wieku, i czytelnicy mieli go za chłopca. Ale wystarczyło parę kropel eliksiru! Postarzy się o jakieś pięć, sześć lat (nie więcej, absolutnie, nie chciał przecież zmarszczek czy, o Morgano, siwych włosów!) i to na pewno rozwiąże wszystkie problemy.
Ba, może nawet uda mu się umówić z jakąś starszą czarodziejką. Darcy był wręcz pewny, że jeżeli jakaś kobieta go odrzucała (choć zdarzało się to rzadko, ale może i dlatego, że wbrew pozorom Lockhart nie podrywał absolutnie każdej w zasięgu wzroku), to przecież przez wiek. Nie mogło chodzić o niego, prawda? Miał świetny charakter i wspaniały wygląd!
- Nie każ mi przeżywać takiego upokorzenia – dodał zaraz, odnośnie historii o króliku. Żartobliwie, oczywiście, uśmiech wciąż nie zszedł mu z twarzy. Nie, miałby opowiedzieć Eunice Malfoy, tfu, Black, opowieść o białym króliczku? Umarłby ze wstydu.
- Tak, sama rozumiesz, kobiety częściej czytają, mają wrażliwsze dusze i… naprawdę?
To zdawało się niemożliwe, ale Lockhart uśmiechnął się jeszcze bardziej. Perseus Black lubił jego książkę? Ten ze słynnego rodu Blacków? Dyplomowany uzdrowiciel? Eunice wybrała sobie wspaniałego męża! Na pewno był bardzo mądry! I utalentowany! Skoro lubił twórczość Darcyego, to…
- Musi mieć doskonały gust – wyrwało mu się, po czym odchrząknął, starając się szybko wymyślić, co zrobić, by zabrzmiało to odpowiednio. – To znaczy, już to wiedziałem, w końcu wziął cię za żonę, ale utwierdzam się w przekonaniu? – dodał radośnie. Nie pamiętał już, że ledwo tydzień temu zastanawiał się, dlaczego śliczna Eunice wyszła za mężczyznę o tyle starszego, podobno chodzącego z laską, na którą czasem rzucały się bobry, i czy przypadkiem to nie rodzice zmusili ją do małżeństwa. Był gotów zaświadczyć, że zawsze uważał, że będą dobraną parą i sam pewnie w to szczerze uwierzył. Do Eunice pasował starszy, mądry mąż. O wrażliwej duszy, doceniającej dobre książki.
- Jeżeli ci się nie podobała, na pewno była paskudna – zapewnił Darcy lojalnie, zabierając za jedzenie ciasta marchewkowego. – Słyszałem o niej straszne rzeczy – dodał konspiracyjnym szeptem, chociaż nie kontynuował wątku, wszak nie wypada. – Cieszę się, że zegar spełnia twoje oczekiwania. A tak poza tym? I pracą na stażu? Mam nadzieję, że pamiętasz, żeby zaplanować sobie trochę czasu na odpoczynek. Zwiedzanie, kulturę, wakacje! W końcu jesteś młoda.
- Eunice, jesteś genialna! – pochwalił ją z zapałem. – Merlinie, czemu ja na to nie wpadłem? Na spotkanie z nowym wydawcą wypiję ten eliksir! I przed spotkaniem autorskim! – Wyraźnie zapalił się do pomysłu. Miał wrażenie, że i dotychczasowy wydawca traktował go niepoważnie z powodu wieku, i czytelnicy mieli go za chłopca. Ale wystarczyło parę kropel eliksiru! Postarzy się o jakieś pięć, sześć lat (nie więcej, absolutnie, nie chciał przecież zmarszczek czy, o Morgano, siwych włosów!) i to na pewno rozwiąże wszystkie problemy.
Ba, może nawet uda mu się umówić z jakąś starszą czarodziejką. Darcy był wręcz pewny, że jeżeli jakaś kobieta go odrzucała (choć zdarzało się to rzadko, ale może i dlatego, że wbrew pozorom Lockhart nie podrywał absolutnie każdej w zasięgu wzroku), to przecież przez wiek. Nie mogło chodzić o niego, prawda? Miał świetny charakter i wspaniały wygląd!
- Nie każ mi przeżywać takiego upokorzenia – dodał zaraz, odnośnie historii o króliku. Żartobliwie, oczywiście, uśmiech wciąż nie zszedł mu z twarzy. Nie, miałby opowiedzieć Eunice Malfoy, tfu, Black, opowieść o białym króliczku? Umarłby ze wstydu.
- Tak, sama rozumiesz, kobiety częściej czytają, mają wrażliwsze dusze i… naprawdę?
To zdawało się niemożliwe, ale Lockhart uśmiechnął się jeszcze bardziej. Perseus Black lubił jego książkę? Ten ze słynnego rodu Blacków? Dyplomowany uzdrowiciel? Eunice wybrała sobie wspaniałego męża! Na pewno był bardzo mądry! I utalentowany! Skoro lubił twórczość Darcyego, to…
- Musi mieć doskonały gust – wyrwało mu się, po czym odchrząknął, starając się szybko wymyślić, co zrobić, by zabrzmiało to odpowiednio. – To znaczy, już to wiedziałem, w końcu wziął cię za żonę, ale utwierdzam się w przekonaniu? – dodał radośnie. Nie pamiętał już, że ledwo tydzień temu zastanawiał się, dlaczego śliczna Eunice wyszła za mężczyznę o tyle starszego, podobno chodzącego z laską, na którą czasem rzucały się bobry, i czy przypadkiem to nie rodzice zmusili ją do małżeństwa. Był gotów zaświadczyć, że zawsze uważał, że będą dobraną parą i sam pewnie w to szczerze uwierzył. Do Eunice pasował starszy, mądry mąż. O wrażliwej duszy, doceniającej dobre książki.
- Jeżeli ci się nie podobała, na pewno była paskudna – zapewnił Darcy lojalnie, zabierając za jedzenie ciasta marchewkowego. – Słyszałem o niej straszne rzeczy – dodał konspiracyjnym szeptem, chociaż nie kontynuował wątku, wszak nie wypada. – Cieszę się, że zegar spełnia twoje oczekiwania. A tak poza tym? I pracą na stażu? Mam nadzieję, że pamiętasz, żeby zaplanować sobie trochę czasu na odpoczynek. Zwiedzanie, kulturę, wakacje! W końcu jesteś młoda.