30.07.2024, 21:17 ✶
Wpatrywałem się w Laurenta i miałem bardzo niedobre myśli. Nie tak niedobre, jakbyśmy oboje chcieli. Miałem mroczne myśli, kruszące moją duszę i silną wolę, bo... Co, gdybym jednak stał się taką mantykorą? Może nie aż tak inteligentną mantykorą, ale powierzającą swój los instynktowi i naturze? Może tak naprawdę nie byłem już człowiekiem ani istotą, tylko stworzeniem mroku. Może to wszystko, co robiłem, to nie człowieczeństwo, tylko maska w jakimś stopniu inteligentnej bestii? Może polowałem? Może wciąż trwałem na jednym wielkim polowaniu? Instynkt... Czułem go. Czułem tę potrzebę. Pamiętałem wizytę Laurenta u Geraldine. Nie byłem sobą, nie byłem sobą, tylko potworem chcącym zagarnąć dla siebie jak najwięcej krwi.
A jednak siedziałem tu i nie żarłem. Na co czekałem? Na przyjaźń? Na miłość? Na darmową herbatkę?
- To ogromna tragedia - wyszeptałem prawie bezgłośnie. Nie chciałem tego akceptować, siebie takim, taką bestią, zwierzęciem, potworem. To nie było zgodne z moją naturą. Chciałem to odrzucić, nie zamierzałem tego przyjmować.
A jednak CHUJ. Masz to i masz tak żyć, Astarothcie.
Ale ja nie chcę...
Ale musisz. Koniec, kropka.
- To było konieczne - odezwałem się w końcu, wpatrując się w jego postać popijającą herbatę. Równie dobrze mógł jej teraz nie pić, gdyby Adria wygrała. Ja może byłbym jej sługą, zapatrzony w boginię jezior. Straciłbym rozum, zjadł siostrę... A może ona urwałaby mi łeb?
- Gdyby nie to, może już by nas nie było - powiedziałem to głośno, tę okrutną myśl. - Mógłbym cię pocieszać, że to w końcu zniknie, że pójdzie w zapomnienie, ale... tak naprawdę zawsze będzie już częścią ciebie. Ale, jeśli cię to pocieszy, to z każdym kolejnym razem będzie to dla ciebie coraz mniej bolesne, aż w końcu będzie nikłe albo wcale... Nie będziesz czuł już nic. Jak ta mantykora zapewne.
I teraz pytanie - czy do gryzienia innych również miałem przywyknąć? Przywyknąć do bycia wampirem? Przywyknąć do wiecznej nocy? Przywyknąć do zadawania bólu bliskim?
Zanurzyłem się na chwilę pod wodę, zostawiając z tym wszystkim samego Laurenta. Spłukiwałem rytualnie te wszystkie negatywne myśli. Miałem być siłą. Miałem być orężem. Miałem być oparciem. Przynajmniej dziś.
Czy miałem przywyknąć do tego, że wcale nie potrzebowałem oddychać pod wodą...?
Spłukiwałem to wszystko co złe, wyrzucałem to z głowy.
Wynurzyłem się.
- Życie złożone jest z chwil. Teraz potrzebujesz przejść żałobę, ale potem... potem skup się na tym, co daje ci szczęście - poradziłem, czując jak woda spływa mi po twarzy, jak mokre włosy przykleiły mi się do twarzy. Człowiek? Czy wampir? Czy to i to? - Przez Adrię chciałem dziś rozszarpać Geraldine. Tak naprawdę. Nie wiem, co się stało, że tego nie zrobiłem. Chyba się ocknąłem, ale... chciałem to zrobić. Widziałem to wyobraźnią. Nienawidziłem ją za to, że jest przeciwko Adrii. Niezależnie od tego, kto zadał ostateczne ciosy, całe to zamieszanie było przez nią. To była jej wina - wyznałem. Dopiero teraz przetarłem twarz, usiadłem z powrotem na swoim miejscu. Poważny. Już nie było mi do śmiechu. Dekapitacja może fajna rzecz, ale Laurent widział to z innej perspektywy. Nie epickiej akcji, tylko brutalnej rzezi... Żałowałem, że to nie ja ubiłem Adrię, ale bardziej żałowałem tych morderczych myśli względem siostry.
- I to straszne jaką bronią mogę być w czyichś rękach - zauważyłem, zagryzając wargę. Nie podobała mi się taka wizja. Nie chciałem być marionetką w niczyich rękach.
A jednak siedziałem tu i nie żarłem. Na co czekałem? Na przyjaźń? Na miłość? Na darmową herbatkę?
- To ogromna tragedia - wyszeptałem prawie bezgłośnie. Nie chciałem tego akceptować, siebie takim, taką bestią, zwierzęciem, potworem. To nie było zgodne z moją naturą. Chciałem to odrzucić, nie zamierzałem tego przyjmować.
A jednak CHUJ. Masz to i masz tak żyć, Astarothcie.
Ale ja nie chcę...
Ale musisz. Koniec, kropka.
- To było konieczne - odezwałem się w końcu, wpatrując się w jego postać popijającą herbatę. Równie dobrze mógł jej teraz nie pić, gdyby Adria wygrała. Ja może byłbym jej sługą, zapatrzony w boginię jezior. Straciłbym rozum, zjadł siostrę... A może ona urwałaby mi łeb?
- Gdyby nie to, może już by nas nie było - powiedziałem to głośno, tę okrutną myśl. - Mógłbym cię pocieszać, że to w końcu zniknie, że pójdzie w zapomnienie, ale... tak naprawdę zawsze będzie już częścią ciebie. Ale, jeśli cię to pocieszy, to z każdym kolejnym razem będzie to dla ciebie coraz mniej bolesne, aż w końcu będzie nikłe albo wcale... Nie będziesz czuł już nic. Jak ta mantykora zapewne.
I teraz pytanie - czy do gryzienia innych również miałem przywyknąć? Przywyknąć do bycia wampirem? Przywyknąć do wiecznej nocy? Przywyknąć do zadawania bólu bliskim?
Zanurzyłem się na chwilę pod wodę, zostawiając z tym wszystkim samego Laurenta. Spłukiwałem rytualnie te wszystkie negatywne myśli. Miałem być siłą. Miałem być orężem. Miałem być oparciem. Przynajmniej dziś.
Czy miałem przywyknąć do tego, że wcale nie potrzebowałem oddychać pod wodą...?
Spłukiwałem to wszystko co złe, wyrzucałem to z głowy.
Wynurzyłem się.
- Życie złożone jest z chwil. Teraz potrzebujesz przejść żałobę, ale potem... potem skup się na tym, co daje ci szczęście - poradziłem, czując jak woda spływa mi po twarzy, jak mokre włosy przykleiły mi się do twarzy. Człowiek? Czy wampir? Czy to i to? - Przez Adrię chciałem dziś rozszarpać Geraldine. Tak naprawdę. Nie wiem, co się stało, że tego nie zrobiłem. Chyba się ocknąłem, ale... chciałem to zrobić. Widziałem to wyobraźnią. Nienawidziłem ją za to, że jest przeciwko Adrii. Niezależnie od tego, kto zadał ostateczne ciosy, całe to zamieszanie było przez nią. To była jej wina - wyznałem. Dopiero teraz przetarłem twarz, usiadłem z powrotem na swoim miejscu. Poważny. Już nie było mi do śmiechu. Dekapitacja może fajna rzecz, ale Laurent widział to z innej perspektywy. Nie epickiej akcji, tylko brutalnej rzezi... Żałowałem, że to nie ja ubiłem Adrię, ale bardziej żałowałem tych morderczych myśli względem siostry.
- I to straszne jaką bronią mogę być w czyichś rękach - zauważyłem, zagryzając wargę. Nie podobała mi się taka wizja. Nie chciałem być marionetką w niczyich rękach.