No i co z tego, że Sauriel nie pracował w brygadzie? Gdyby chciał to mógłby tam pracować. W końcu nadawał się jak mało kto. Zresztą, Stanleyowi chodziło o to, aby podkreślić informacje dotyczącą tego, że kto ma wiedzieć gdzie Borgin jest, ten wie. Tylko tyle i aż tyle.
- No rozumiem. Mam tylko nadzieję, że nic mu się nie stało - odparł krótko ale za to szczerze. Nie miał interesu w krzywdzeniu Laurenta. Trochę inaczej wygląda sprawa w kwestii tego samego wraz z ubraną maską i przywdzianą szatą. Nie mniej jednak, Vulturis, też nie widział sensu w rujnowaniu życia młodego Prewetta. Były ważniejsze cele od jego kompana z dormitorium, a już przynajmniej w mniemaniu Borgina.
Miał pilnować się z tym do kogo wysyła listy? Cholibka. Jakby to miał jej wytłumaczyć... Przede wszystkim to dlaczego psuła jego marzenia? Stanley już miał opracowany plan. Victoria pewnie mogłaby się zapytać jaki, a odpowiedź była prosta - otóż kurwa sprytny, polegający na wysyłaniu wyklejonych listów przez cały sierpień do swojej ulubionej współpracownicy jaką była Brenna Longbottom. Niby nie pracował już w Ministerstwie, ale z drugiej strony nie złożył de facto wypowiedzenia, więc mógł ją nadal nazywać koleżanką z pracy, chociaż bardziej pasowałoby coś w stylu demona bez serca.
Dla bezpieczeństwa powodzenia swojej misji, nie wspomniał o tym Lestrange i jedynie pokiwał głową ze zrozumieniem. Jeszcze by doszło do tego, że Brenna mogłaby się zorientować odnośnie adresata tych wiadomości. Wszyscy przecież wiedzieli, że liczył się element zaskoczenia. To właśnie chciał osiągnąć Stanley.
Tak Victoria trafiła do Slytherinu. Trafił tam też Stanley. Co się jeszcze trafiło? Brenna. Nie. Ona akurat - i na całe szczęście - trafiła do Gryfindoru. Trafił się fakt, że Lestrange była naczelnym prześladowcą Borgina. Oczywiście według niego. W końcu jej głos to śnił mu się po nocach. Borgin nie biegaj... Jak do cholery miał nie biegać, skoro był już spóźniony na zajęcia?! I to w dodatku te z zielarstwa! Nie widziała jak bardzo było mu wtedy śpieszno?
Na całe szczęście tamte czasy minęły i mogli je nawet wspominać z jakimś uśmiechem na ustach czy odrobiną grymasu. Ale niesmak pozostał. I to nie z tego jak zachowywała się Victoria, a raczej z powodu mazi, która mu przygotowała. Jakie to było kurwa okropne.
Pomyśleć, że jeszcze się dziwiła faktem, że nie mógł wytrzymać. Sama tego nie próbowała! Pierdolony Thoran Yaxley. Niech Cię, kurwa, kule biją przeklinał go w myślach, bo dostał niesłuszny opierdol. Ponownie. Za niewinność. Biedny Sauriel.
- No dobrze, dobrze. Pięć minut. Zrozumiałem przecież - odparł atak, wzdychając przy tym teatralnie. Nie czekając na to, aż Victoria spełni swoją groźbę, odwrócił się na pięcie i zamknął drzwi. Nie miał wyboru - musiał albo popełnić rytualne sudoku albo umyć te zęby. Postanowił na to drugie, chociaż pierwszego nie odpuścił - rozwiąże je po powrocie do Głębiny.
Borgin to, Borgin tamto. Borgin, kurwa, sramto. Zawsze to samo. Pogrzeje mnie z nimi Odgrażał się w myślach, wcierając te pastę w każdy, nawet najmniejszy, zakamarek. Tym razem to mucha nie siadała. Siabadaba, tu i tam. Pach. Gotowe.
Co prawda miał wrażenie, że zaraz się przekreci na drugi świat, bo trzymał to nawet z 6 czy 7 minut. I to wszystko po to, aby Lestrange nie spełniła swojej groźby. Bo nie spełni jej skoro ładnie je wyszorował, prawda?!
Kiedy pozbywał się tego "czegoś" ze swoich ust, postanowił zerknąć w lustro. No, no. Ale wspaniały... no i zęby też niczego sobie Puścił sobie oczko, pstrykając palcami do własnego odbicia. Grunt, że teraz były czyste. No i mógł wyjść do przyszłej - miał nadzieję - pani Rookwood.
- Voila! - zakomunikował, wychodząc z łazienki. Powiedział to z taką dumą, jakby co najmniej własnymi siłami napisał egzamin z zielarstwa, a tak się przecież nie stało. Chyba nigdy nie podszedłem do tego egzaminu na własną rękę ale cóż, trzeba sobie pomagać, czyż nie?
- Czy teraz jest w porządku? Wszystkie rygory zostały spełnione? - zapytał - No i co to za biznes? - dodał po chwili, szczerząc odrobinę ząbki. A co mu tam - niech Victoria też podziwia efekt jego ciężkiej pracy. No dobra... ich ciężkiej pracy.
"Riddikulus!"
- Danielle Longbottom na widok Stanleya Bo[r]gina
"Jestem dumna, że pomagałeś podczas zamachu."
- Stella Avery na wieści o udziale Stanley w walkach podczas Beltane 1972