31.07.2024, 07:52 ✶
- Nawet najsłabsze lusterko powinno działać w obrębie Horyzontalnej.
Oczywiście, większy zasięg byłby przydatny, na przykład gdyby Yaxley znowy walczyła gdzieś pod ziemią ze zmutowanymi stworami, ale to na Londyn już było udogodnieniem. Mogło choćby przydać się w sytuacjach, w których Florence nie byłoby w domu - Geraldine przynajmniej będzie wiedziała, że musi pofatygować się od razu do kliniki.
- Atreus jest... uparty - powiedziała dyplomatycznie Florence, która była jedną z najbardziej upartych istot na świecie. - Na szczęście dziś to ubranie wystarczy - wycelowała w koszulę i szepnęła zaklęcie: krew została "wyssana" z materiału, a potem jednym machnięciem różdżki posłana do zlewu, który następnie Bulstrode potraktowała chłoszczyć. Na rozdarcia nic nie mogła poradzić, ale w tej chwili w ubraniu dało się już przejść te kilkanaście metrów ulicą.
- Pij - zażądała zaraz, podsuwające Yaxley łyżeczkę, na którą nalała eliksiru wiggenowego. - Potem ta czerwona, pękata, uzupełniający krew. Dam ci butelkę wiggenowego, ale jutro pamiętaj iść do apteki i uzupełnić zapasy - powiedziała, a w jej ton wkradły się surowsze nuty. Ze swoim trybem życia Yaxley jej zdaniem powinna nosić przy sobie całą, podręczną apteczkę, tymczasem zapominała kupić podstawowe specyfiki do domu. Na szczęście Florence uzupełniła zapasy na Lammas, ale te u nich też szybko topniały, zresztą co gdyby akurat tej nocy miała dyżur? Albo gdyby Geraldine była zbyt ranna, by tutaj dotrzeć? - Nie ruszaj się teraz - dodała, celując w plecy Geraldine.
Swędziało niemożliwie, trochę też piekło. Uczucie było nieprzyjemne, ale po paru minutach ból ustąpił. Rany zostały zaleczone: pozostawało pić eliksiry, aby po przeminięciu działania czaru nie doszło do ich otwarcia.
- Ta ostatnia fiolka też jest dla ciebie, wypij ją za godzinę. Wzmacnia odporność, na wypadek, gdyby już zaczęło się wdawać zakażenie. Geraldine, dlaczego w ogóle znalazlaś się w wiosce trytonów z aurorami? - spytała, teraz, kiedy rany zaleczono, mogąc już zadawać pytania. Odsunęła sobie krzesło, odruchowo poprawiła szlafrok i włosy. Sądziła, że Yaxley będzie zajmować się sprawą swojego obłąkanego brata, tymczasem... walczyła z trytonami w jeziorze.
Oczywiście, większy zasięg byłby przydatny, na przykład gdyby Yaxley znowy walczyła gdzieś pod ziemią ze zmutowanymi stworami, ale to na Londyn już było udogodnieniem. Mogło choćby przydać się w sytuacjach, w których Florence nie byłoby w domu - Geraldine przynajmniej będzie wiedziała, że musi pofatygować się od razu do kliniki.
- Atreus jest... uparty - powiedziała dyplomatycznie Florence, która była jedną z najbardziej upartych istot na świecie. - Na szczęście dziś to ubranie wystarczy - wycelowała w koszulę i szepnęła zaklęcie: krew została "wyssana" z materiału, a potem jednym machnięciem różdżki posłana do zlewu, który następnie Bulstrode potraktowała chłoszczyć. Na rozdarcia nic nie mogła poradzić, ale w tej chwili w ubraniu dało się już przejść te kilkanaście metrów ulicą.
- Pij - zażądała zaraz, podsuwające Yaxley łyżeczkę, na którą nalała eliksiru wiggenowego. - Potem ta czerwona, pękata, uzupełniający krew. Dam ci butelkę wiggenowego, ale jutro pamiętaj iść do apteki i uzupełnić zapasy - powiedziała, a w jej ton wkradły się surowsze nuty. Ze swoim trybem życia Yaxley jej zdaniem powinna nosić przy sobie całą, podręczną apteczkę, tymczasem zapominała kupić podstawowe specyfiki do domu. Na szczęście Florence uzupełniła zapasy na Lammas, ale te u nich też szybko topniały, zresztą co gdyby akurat tej nocy miała dyżur? Albo gdyby Geraldine była zbyt ranna, by tutaj dotrzeć? - Nie ruszaj się teraz - dodała, celując w plecy Geraldine.
Swędziało niemożliwie, trochę też piekło. Uczucie było nieprzyjemne, ale po paru minutach ból ustąpił. Rany zostały zaleczone: pozostawało pić eliksiry, aby po przeminięciu działania czaru nie doszło do ich otwarcia.
- Ta ostatnia fiolka też jest dla ciebie, wypij ją za godzinę. Wzmacnia odporność, na wypadek, gdyby już zaczęło się wdawać zakażenie. Geraldine, dlaczego w ogóle znalazlaś się w wiosce trytonów z aurorami? - spytała, teraz, kiedy rany zaleczono, mogąc już zadawać pytania. Odsunęła sobie krzesło, odruchowo poprawiła szlafrok i włosy. Sądziła, że Yaxley będzie zajmować się sprawą swojego obłąkanego brata, tymczasem... walczyła z trytonami w jeziorze.