[23-24.08 Erik & Anthony] Choć płomień zdawał się w rozłące gasnąć

Może Erik powinien się cieszyć, że Anthony nie miał jeszcze zbytnio do czynienia z machinacjami Śmierciożerców. Sojuszników Ministerstwa Magii i Albusa Dumbledore'a można było znaleźć w najróżniejszych miejscach, a więc nie można było wykluczyć, że sympatycy Czarnego Pana też nie kryli się po kątach, uważając, żeby przypadkiem nie obnosić się za mocno ze swoimi poglądami. Im dłużej Shafiq utrzymywał neutralność, tym było lepiej dla niego. Nie tylko wygodniej, ale i bezpieczniej. Bądź co bądź, nie był szeregowym urzędnikiem, a piastował dosyć ważną rolę w swoim departamencie. Ktoś musiał podtrzymywać pozory normalnego funkcjonowania rządu.

— Ohohohoho, mnie w tego nie wciągaj! — ostrzegł z zaczepną nutką w głosie, unosząc wymownie palec wskazujący w górę. — Może ty jesteś najbardziej poszkodowany, ale ja też jestem ofiarą. — Przesunął spojrzenie w bok, aby spojrzeć prosto na mężczyznę. Ścisnął mocniej jego dłoń. — W pierwszej chwili chciałem po prostu wrócić na widownię. Myślałem, że się teleportowałeś. Że to jakiś żart. Nie wiem, co by się stało tam na dole, gdybyśmy... Gdybyśmy się mniej znali.

I tak będziesz musiał tam dać coś od siebie, odpowiedział bezgłośnie Erik, kiwając powoli głową na tłumaczenia Anthony'ego. Może nie zależało mu na rozgłosie i plotkach związanych z atakiem, ale Longbottom nie zamierzał pozwolić mu tak po prostu o tym zapomnieć po kilku godzinach. Musieli znaleźć tych ludzi i doprowadzić pod oblicze sprawiedliwości. Chyba, że zaczną stawiać agresywny opór. Wówczas możliwe, że trzeba będzie ich tam zanieść.

— Wolę przebywać na widowni tego teatru niż na jego deskach — odparł sucho, odpowiadając w ten sposób na pytanie bez zbytniego wdawania się w szczegóły. Wystarczyło, że jego przeszłość z Laurencem namieszała mu w życiu przed paroma tygodniami. Nie miał zamiaru jeszcze wyciągać tej kwestii na światło dzienne, gdy pobity Anthony leżał pod kołdrą i ledwo mógł się ruszać. — A może w tym wypadku po prostu szukałem wymówki, żeby móc uwiecznić twoje wygłupy sceniczne na zdjęciach, aby potem móc je wyciągać w najmniej odpowiednich momentach. Na pewno kręcił się tam jakiś przekupny fotograf.

Z niemałym trudem powstrzymał się przed wystawieniem języka, aby dodatkowo podkreślić żartobliwy charakter swych słów. Może gdyby byli za granicą czułby się pewniej. Poza Wielką Brytanią zawsze czuli się pewniej, jakby wraz ze skokiem na kontynent zostawiali w tyle wszystkie zobowiązania, zasady, tytuły i obowiązki. Owszem, dalej byli w pracy, ale w chwilach wolnych... Byli tylko Erikiem i Anthonym. I pozwalali sobie wówczas na rzeczy, na które te parę lat temu raczej po prostu nie znaleźliby miejsca w swojej codzienności.

Tęsknił za tym. I chyba dlatego tak ciężko było mu jednocześnie odnawiać kontakt ze starszym czarodziejem i trzymać emocje na wodzy z obawy o konsekwencje własnych działań. Teraz jednak nie musiał się już tego obawiać. Przynajmniej nie w tak dużym stopniu. Bądź co bądź, od zerwania rytuału w Szpitalu św. Munga minęło już parę dni i nic nie zapowiadało, aby ten miał się na nowo wybudzić ze snu. Wszystko wróciło do normy. A jednak Longbottom dalej tkwił w okresie pełnym zmian i roszad.

— Byłbym wielce zawiedziony, gdybyś zdecydował się odejść z tego świata bez uprzedzenia. I bez mojego wyraźnego pozwolenia — przyznał ciepłym głosem, wiercąc się nieco na łóżku i napierając plecami na dłoń mężczyzny, jakby zachęcał go w ten sposób do kontaktu. — Wiem, że moja rodzina jest szalenie utalentowana, ale pragnę zauważyć, że akurat z duchami i zaświatami mamy niewiele wspólnego. Byłoby niesamowicie trudno dotrzymać ci wtedy tempa, czy nawet skrócić dystans o mniej niż te nasze pięć kroków, nie sądzisz?

Uśmiechnął się do niego szelmowsko, wypuszczając powoli powietrze przez nos. Dobry Merlinie, jak bardzo się cieszył, że był cały i zdrowy. Względnie.