02.08.2024, 09:08 ✶
– To bardzo, bardzo mądre. Wiesz moja rodzina od strony ee... no wiesz od jego strony – mówienie o ojcu zawsze sprawiało mu trudność, a przez swoje zamiłowania do ezoterycznej strony świata i zasadniczego odklejenia od jakiejkolwiek materialnej strony świata (poza regularną młócką, ale powiedzmy, że wynikało to z fascynacji bratem) z Moodymi nie było jej aż tak po drodze, a z ojcem... z ojcem w szczególności. – No tam jest cała sieć. W mieście. Mogłabym teraz na urlopie spróbować jakoś to odkurzyć, ale... ech Brenna, to jest cudowne miejsce. I ten sufit. Tu jest tak dużo miejsca!
To było dziwne uczucie rozsadzające, klatkę piersiową, zamiast ją ściskać. Bywała w dużych domach, w rezydencjach, bywała w jej świecie, ale zawsze czuła to nieprzyjemne gniecenie, sprowadzające do parteru, mówiące, że to nie jest jej miejsce. Księżycowy Staw potrzebował dużo miłości, aby chociaż powspominać czasy jego dawnej świetności (a i to pewnie będzie nie do odzyskania), z drugiej strony może po raz pierwszy stałby się dla kogoś domem. Wielki, wspaniały dom, tak inny od małych wynajętych mieszkanek, ciasnych poddaszy zawalonych śmieciem.
Wyciągnęła różdżkę i zwinnym zaklęciem translokacyjnym pozwoliła nie tylko dymowi, ale i kadzidłu wznieść się w przestrzeń w ogromną przestrzeń, którą obejmowała już sercem, ale nie mogła objąć ramionami. Obfitość tego miejsca i obfitość doświadczeń, które przez nią przepływały nie deprymowały jej.
– To miejsce jest zupełnie inne niż Lecznica. Kocham je. – przyznała z prostotą, może mówiąc bardziej do siebie niż do Brenny, bo kiedy dwa miesiące siedzi się zamkniętym w ciasnej salce z jedną wariatką, to człowiekowi zbyt łatwo przychodzi mówienie do siebie. Żałowała, że nie ma miotły, że nie może wzlecieć pod sufit, dotknąć gwiazd, ale wiedziała że to wciąż jest na wyciągnięcie ręki. Bardzo, bardzo chciała nie być odcięta od tego bogactwa, jakby posmakowała snu, który nie należał do Brenny czy do niej, snu o wielkkości, o byciu ważnym miejscem dla kogoś, o wypełnieniu się ponownie życiem, a nie śmiercią. I ona chciała to wezwanie wypełnić, spełnić cudzy sen, skoro z własnymi szło jej tak kiepsko.
– Mmm... co myślisz, może skoro już mamy taką okadzoną świątynię i odsłoniłaś część mebli, chciałabyś poprosić ze mną boginię o ochronę tego miejsca i nas, nas wszystkich, którzy tu będziemy? – zaproponowała. Nie lubiła bogów, ale teraz gotowa była im zapalić świece. Za martwe na polu ciało matki, za obfitość, która spływała na wzrastający w siłę Zakon, za tych, którzy żyli, a nie odjechali szarą potworną lokomotywą w nieznane...
To było dziwne uczucie rozsadzające, klatkę piersiową, zamiast ją ściskać. Bywała w dużych domach, w rezydencjach, bywała w jej świecie, ale zawsze czuła to nieprzyjemne gniecenie, sprowadzające do parteru, mówiące, że to nie jest jej miejsce. Księżycowy Staw potrzebował dużo miłości, aby chociaż powspominać czasy jego dawnej świetności (a i to pewnie będzie nie do odzyskania), z drugiej strony może po raz pierwszy stałby się dla kogoś domem. Wielki, wspaniały dom, tak inny od małych wynajętych mieszkanek, ciasnych poddaszy zawalonych śmieciem.
Wyciągnęła różdżkę i zwinnym zaklęciem translokacyjnym pozwoliła nie tylko dymowi, ale i kadzidłu wznieść się w przestrzeń w ogromną przestrzeń, którą obejmowała już sercem, ale nie mogła objąć ramionami. Obfitość tego miejsca i obfitość doświadczeń, które przez nią przepływały nie deprymowały jej.
– To miejsce jest zupełnie inne niż Lecznica. Kocham je. – przyznała z prostotą, może mówiąc bardziej do siebie niż do Brenny, bo kiedy dwa miesiące siedzi się zamkniętym w ciasnej salce z jedną wariatką, to człowiekowi zbyt łatwo przychodzi mówienie do siebie. Żałowała, że nie ma miotły, że nie może wzlecieć pod sufit, dotknąć gwiazd, ale wiedziała że to wciąż jest na wyciągnięcie ręki. Bardzo, bardzo chciała nie być odcięta od tego bogactwa, jakby posmakowała snu, który nie należał do Brenny czy do niej, snu o wielkkości, o byciu ważnym miejscem dla kogoś, o wypełnieniu się ponownie życiem, a nie śmiercią. I ona chciała to wezwanie wypełnić, spełnić cudzy sen, skoro z własnymi szło jej tak kiepsko.
– Mmm... co myślisz, może skoro już mamy taką okadzoną świątynię i odsłoniłaś część mebli, chciałabyś poprosić ze mną boginię o ochronę tego miejsca i nas, nas wszystkich, którzy tu będziemy? – zaproponowała. Nie lubiła bogów, ale teraz gotowa była im zapalić świece. Za martwe na polu ciało matki, za obfitość, która spływała na wzrastający w siłę Zakon, za tych, którzy żyli, a nie odjechali szarą potworną lokomotywą w nieznane...