Wtedy byłeś potworem, dziś jesteś potworem, który odnajduje w sobie człowieka. I to jakiego! Kogo! Nieprzeciętnego - takiego, który zwie siebie samego księciem i rozważa o swojej szlachetności. Wzbrania się przed tym, że coś może brzmieć godnie. Wada? Skąd. To były cechy, które nawet nie można nazwać skromnością. Były tak boleśnie ludzkie, że Laurent zapatrywał się na to przez firanę swoich rzęs i widział piękniejszą wersję niż nagość dobrze wyrzeźbionego ciała, które zbadał swoimi palcami. Do którego przylegał. Myślał, że gdyby dostał szansę, zacząłby się uczyć zagięć tych mięśni. Bo to było przyjemne, tak? Kiedy coś jest przyjemne - pragniesz tego. Gorzej, kiedy odwzajemnienie pragnienia może ze sobą przynieść coś, na co niekoniecznie jest się gotowym. Na cokolwiek ta bestia czekała - była zasypywana pytaniami przez człowieka. Cóż za tragiczna koegzystencja... W której formie tej zawiłości rodził się Jeckyll i Hyde?
I pocieszał go. Siedział tutaj, w cieplutkiej wannie i pocieszał go. Mówił brutalną prawdę, której Laurent słuchać nie miał ochoty. Chciał usłyszeć kłamstwo. Chciał słuchać, że to przejdzie, że przeminie, że to wszystko straci na znaczeniu i że naprawdę uda się z tym zasnąć. Zakrztusił się łykiem tej herbaty, ale tylko trochę. Na tyle, że parę kaszlnięć później i z dłonią na klatce piersiowej, z łzami w kącikach oczu, było po wszystkim. To nie przeminie, to się nie skończy, po prostu przeminie i przejdzie do obojętności.
Laurent zaczął płakać. Opuścił głowę z pierwszymi kroplami na policzkach, starając się trzymać trzęsące się na nowo dłonie w stabilności, ale nie próbował nawet tego płaczu powstrzymywać. Płakał. Ponieważ mógł, ponieważ nie wiedział, jak ma inaczej radzić sobie z tymi wszystkimi obietnicami, z tym, że nic nigdy nie jest lepiej - jest tylko coraz gorzej. Brakowało mu już sił na utrzymanie siebie na powierzchni. Był selkie, a wrażenie tonięcia było wszechogarniające. Nie radził sobie z bezpieczeństwem swoim, New Forest, z relacjami z ludźmi, z tym swoim ułomnym ciałem, które go zdradzało, bo ciągle potrzebował bliskości jak szalony, inaczej nie potrafił funkcjonować. Już było mu niemal obojętnie, kto go obejmie w nocy, byle objął. Żeby tylko nie budzić się znów samemu w tym przeklętym domu, który inni nazywali Rajem.
Dla tego Anioła był Piekłem.
- Czyli na czym... na czym mam się skupić. - Zmusił się do tego, żeby odstawić tę herbatę - trochę ją rozlał, ale nie przejął się tym zanadto. To tylko herbata. Oparł się brzegu wanny. - Ty chciałeś ją ugryźć, a ja ugryzłem. Ugryzłem rękę Blacka. - A ich krew była trująca i halucynogenna, ale to nie miało nawet znaczenia. To była łagodna i dobra osoba - nie powinien go krzywdzić. Cokolwiek by się nie działo nie miał takiego prawa. Oparł czoło na przedramieniu, płacząc rzewnie, aż drżały jego wątłe ramiona. Pokręcił lekko tą głową, nie potrafiąc się zdobyć na jakieś wielkie, mądre słowa dla Astarotha - to za każdym było straszne, kiedy człowiek stawał się marionetką w rękach drugiego człowieka. Mimo to legilimencja była zakazana, a jej groźniejsza wersja - hipnoza - nie. - Przepraszam, Astaro-thcie. - Zachłysnął się powietrzem i w końcu uniósł głowę, przecierając przekrwione, przemęczone oczy. Zaczął wycierać sobie twarz ze słonych łez, zastępując je różaną wodą z wanny. - Mam już dość. Jestem zmęczony tym światem. - Tym bólem, który zadrą tkwił w ranie świata. Chciał się ewidentnie podnieść i wyjść z wanny.