03.08.2024, 01:08 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 03.08.2024, 11:40 przez Thomas Figg.)
- Znając Woody'ego, to nie zdążmy nawet się wygodnie rozsiąść - zażartował na temat upijania mieszkającego tu dorosłego, bo jednak jako właściciel pubu to Tarpaulin posiadał większe doświadczenie w piciu niż jakiś poławiacz ryb.
Nie bardzo wiedział co zrobić, bo dobrze znał swoją siostrę i był świadom, że nie mogła znieść faktu, że jakieś dziecko żyło w tragicznych warunkach. gdyby mogła to by zbawiła cały świat. Kilkoro takich jak ona i świat byłby o wiele lepszym miejsce. Gdyby to ona zasiadała jako główna Matka Brytyjka, a nie obecna matrona, to faktycznie to stowarzyszenie by coś przydatnego dla dzieci robiło, a nie było jedynie jako wielka wizytówka zasiadających tam kobiet.
Położył na ramieniu Nory dłoń w ramach pocieszenia, a raczej bardziej uspokojenia i wsparcia.
- Wiem co przeżywasz i że byś chciała dla niego jak najlepiej, ale nie możemy go ot tak sobie go stąd zabrać to byłoby porwanie - rezolutnie zauważył Thomas, doprawdy, jeśli to on był tutaj głosem rozsądku to biada im była pisana. Z drugiej strony wątpił, żeby jakiekolwiek stowarzyszenie odebrałoby dziecko temu człowiekowi, a nawet jeśli to umieścili by go w domu dziecka, więc już sam nie wiedział co gorsze.
Zamarł, kiedy nagle usłyszał ich umówiony znak, choć miał wątpliwości czy jest to faktycznie znak, bo brzmiało jak sowa potrącona przez Błędnego rycerza i stratowana przez rastrale, no ale też nie mogli czekać w nieskończoność.
- Poczekaj, zaraz wrócę - rzucił do siostry nim postanowił wdrożyć w życie część planu, którą wcześniej ustalili, czyli podpieprzenia skrzynki. Mimo, że powinien to w sumie to nie czuł się jak złodziej, przecież zabierali złodziejowi co nie jego, wiec nie czyli nic złego. Wręcz przeciwnie, dobry uczynek spełniali, bo pomagali poszkodowanej kobiecie odzyskać to co należało do niej.
Zbliżył się do chatki i pokazał wujkowi uniesionego w górę kciuka. Co jak co, ale pisał się na medal, jednak pokładane w nim nadzieje nie poszły na próżno i byle rybak nie przepije właściciela pubu z Nokturnu - wypił jeszcze ten napój co miał go uczynić niewidzialnym.
Teraz był czas, żeby on się wykazał, dlatego tak, żeby przypadkiem nie zwrócić na siebie jak najmniej uwagi - może i właściciel chaty był najebany w trzy dupy, a on był względnie niewidzialny, ale jednak wolał nie ryzykować, ze zostanie przyłapany. Wyciągnął różdżkę, tak dla bezpieczeństwa, łatwiej jest kogoś ogłuszyć przy użyciu czarów niż pięści.
Jak najciszej uchylił drzwi i wsunął się do środka w poszukiwaniu rzeczonej skrzynki. Na szczęście w chatach takich ludzi nie było wiele zbędnych rzeczy, dlatego nie musiał kopać niczym dzik w poszukiwaniu żołędzi i dość szybko namierzył, gdzie jest ich cel wyprawy.
Złapał za skrzynkę i obrócił się wokół własnej osi, aby cichym pyknięciem zniknąć z chaty, jakby go nigdy tam nie było. Jedynym dowodem, że Figg znalazł się w środku był brak skrzynki, która teraz była w jego rękach.
- No cześć! - odezwał się z szerokim uśmiechem, kiedy pojawił się tuż obok swojej siostry, choć ona bardziej widziała skrzynkę niż wyraźnie jego ciało.
- Możemy wracać - teraz zdał sobie sprawę, że nie umówili się na znak, że wszystko się udało.
- Hu! Hu! Hu! - równie upośledzona sowa wyrwała się z ust Thomasa i popatrzył na siostrę, nie wiedział czy Woody zrozumie czy też będą musieli się po niego fatygować.
Nie bardzo wiedział co zrobić, bo dobrze znał swoją siostrę i był świadom, że nie mogła znieść faktu, że jakieś dziecko żyło w tragicznych warunkach. gdyby mogła to by zbawiła cały świat. Kilkoro takich jak ona i świat byłby o wiele lepszym miejsce. Gdyby to ona zasiadała jako główna Matka Brytyjka, a nie obecna matrona, to faktycznie to stowarzyszenie by coś przydatnego dla dzieci robiło, a nie było jedynie jako wielka wizytówka zasiadających tam kobiet.
Położył na ramieniu Nory dłoń w ramach pocieszenia, a raczej bardziej uspokojenia i wsparcia.
- Wiem co przeżywasz i że byś chciała dla niego jak najlepiej, ale nie możemy go ot tak sobie go stąd zabrać to byłoby porwanie - rezolutnie zauważył Thomas, doprawdy, jeśli to on był tutaj głosem rozsądku to biada im była pisana. Z drugiej strony wątpił, żeby jakiekolwiek stowarzyszenie odebrałoby dziecko temu człowiekowi, a nawet jeśli to umieścili by go w domu dziecka, więc już sam nie wiedział co gorsze.
Zamarł, kiedy nagle usłyszał ich umówiony znak, choć miał wątpliwości czy jest to faktycznie znak, bo brzmiało jak sowa potrącona przez Błędnego rycerza i stratowana przez rastrale, no ale też nie mogli czekać w nieskończoność.
- Poczekaj, zaraz wrócę - rzucił do siostry nim postanowił wdrożyć w życie część planu, którą wcześniej ustalili, czyli podpieprzenia skrzynki. Mimo, że powinien to w sumie to nie czuł się jak złodziej, przecież zabierali złodziejowi co nie jego, wiec nie czyli nic złego. Wręcz przeciwnie, dobry uczynek spełniali, bo pomagali poszkodowanej kobiecie odzyskać to co należało do niej.
Zbliżył się do chatki i pokazał wujkowi uniesionego w górę kciuka. Co jak co, ale pisał się na medal, jednak pokładane w nim nadzieje nie poszły na próżno i byle rybak nie przepije właściciela pubu z Nokturnu - wypił jeszcze ten napój co miał go uczynić niewidzialnym.
Teraz był czas, żeby on się wykazał, dlatego tak, żeby przypadkiem nie zwrócić na siebie jak najmniej uwagi - może i właściciel chaty był najebany w trzy dupy, a on był względnie niewidzialny, ale jednak wolał nie ryzykować, ze zostanie przyłapany. Wyciągnął różdżkę, tak dla bezpieczeństwa, łatwiej jest kogoś ogłuszyć przy użyciu czarów niż pięści.
Jak najciszej uchylił drzwi i wsunął się do środka w poszukiwaniu rzeczonej skrzynki. Na szczęście w chatach takich ludzi nie było wiele zbędnych rzeczy, dlatego nie musiał kopać niczym dzik w poszukiwaniu żołędzi i dość szybko namierzył, gdzie jest ich cel wyprawy.
Złapał za skrzynkę i obrócił się wokół własnej osi, aby cichym pyknięciem zniknąć z chaty, jakby go nigdy tam nie było. Jedynym dowodem, że Figg znalazł się w środku był brak skrzynki, która teraz była w jego rękach.
- No cześć! - odezwał się z szerokim uśmiechem, kiedy pojawił się tuż obok swojej siostry, choć ona bardziej widziała skrzynkę niż wyraźnie jego ciało.
- Możemy wracać - teraz zdał sobie sprawę, że nie umówili się na znak, że wszystko się udało.
- Hu! Hu! Hu! - równie upośledzona sowa wyrwała się z ust Thomasa i popatrzył na siostrę, nie wiedział czy Woody zrozumie czy też będą musieli się po niego fatygować.