Wiadomości w tym wątku

Brenna Longbottom

Po prawdzie gdy zgasło światło Brenna też spodziewała się, że coś się jej stanie. Była zdumiona, gdy padło nie na nią, nie na Basiliusa nawet, a na obcego uzdrowiciela. Miało to głęboki sens, wpisujący się w schemat ich pecha, ale ona nie wiedząc, że Prewett się z mężczyzną dogadał, nie wiedziała o tym.
To było prawie jakby los pogroził im palcem, mówiąc no, no, nie ze mną takie numery.
Chwilę później jednak znowu się zaczęło, pech zaatakował ją, pod postacią tych wszystkich pudeł.
- Jasne, niech się pani nie przejmuje, nic się nie stało - zapewniła Brenna pośpiesznie biedną pielęgniarkę. Nie pomyślała na razie o tym, co Basilius: że może właśnie rozszerzyła ich pecha także na piątki siedemnastego. Brenna z jednej strony miała bogatą wyobraźnię i łatwo wierzyła w rzeczy niemal nieprawdopodobne historoe, przynajmniej swoim bliskim. Z drugiej miewała skłonności do racjonalizowania i pewnej przyziemności. - Tak, to dobry pomysł, dzięki. W każdym razie, dalej jeśli chodzi o piątki, to podobno przesąd mógł się wziąć stąd, że w piątek trzynastego wydano wyrok na templariuszy we Francji... a gdy ich wielki mistrz spłonął na stosie, miał rzucić klątwę na króla i na papieża, do trzynastego pokolenia włącznie. Może on naprawdę był magiem? Tylko nie wiem, dlaczego miałoby trafić nas, chyba że któreś z nas ma w drzewie genealogicznym wielkiego mistrza Zakonu, a drugie króla, albo któreś papieża, i się urochomiło, ale w rodach czystej krwi pilnuje się genealogii, u mnie mają zapiski az do Gryffindora, więc w sumie musiałyby tutaj być nieźle fikołki, chociaż jakby się zastanowić, ja bym się nie zdziwiła, jakby papież też był czarodziejem i żadnych ślubów czystości nie przestrzegał, a bywają zdrady i białe plamy... - plotła tak, wchodząc po schodach, na wszelki wypadek trzymając się poręczy. Jeszcze rok temu uważałaby, że to wszystko to absolutna bzdura, ale w tej chwili naprawdę musiała zacząć już patrzeć na sprawę inaczej i była gotowa szukać nawet najbardziej absurdalnych wyjaśnień.
A potem...
...rozległ się śmiech.
Dziwnie żabi.
Dokładnie w tej samej chwili, w której dotarła do szczytu schodów.
- O nie - jęknęła Brenna.
- Panie Ferdynandzie!!!
Pan Ferdynand wpadł na nią z impetem. I gdyby nie odbił się od tarczy utkanej przez Prewetta, pewnie by z tych schodów spadła, a tak tylko zatoczyła się trochę. Uzdrowicielką tymczasem dopadła pana Ferdynanda, rzuciła jakieś zaklęcie, chyba konfundujące i stanowczo ujęła go pod ramię.
- Bardzo przepraszam, uciekł z oddziału zamkniętego... chodźmy, panie Ferdynandzie...
- On wciąż tu jest? - spytała oszołomiona trochę Brenna Basiliusa. - Ucieka regularnie, czy tylko w piątki trzynastego? - dodała podejrzliwym tonem.