04.08.2024, 19:42 ✶
- Uważam, że jestem osobą perfekcyjnie zdrową na umyśle – odparła Charlotte. Owszem, byłaby gotowa do dokonania morderstwa z zimną krwią, ale przecież tylko gdyby miała do tego bardzo mocne powody, jak to że taka osoba stanowiłaby zagrożenie dla jej bliskich i wszystko starannie by zaplanowała. Uważała, że to świadczy o pragmatyczności, zapobiegliwości i może braku litości, ale ani trochę o obłędzie. – Choć w ich przypadku może jestem odrobinkę niesprawiedliwa. W końcu to sprawa magii, która płynie w ich krwi.
Oni nie mogli się udusić pod wodą, tak samo jak jej nie mógł skrzywdzić ogień.
Złe wiedźmy nie płonęły na stosach.
Charlotte czasem, z pewnym rozbawieniem, zastanawiała się, czy to dlatego, że w żyłach mają lód.
Teraz obserwowała członka rodziny Shackleboltów, pływającego pod wodą, a na jej twarzy pojawil się namysł naukowca. Po raz kolejny pomyślała, że musi poświęcić nieco więcej uwagi naukom przyrodniczym, nawet jeżeli obszar jej zainteresowań leżał nieco gdzieś indziej.
– To żeglarze. Podobno wiele lat temu kilku z nich zakochało się w syrenach, trytonach i selkie. Kochają morze tak bardzo, że łatwo im było oddawać serca i morskim istotom, łatwiej niż kobietom i mężczyznom, którzy przykuliby ich do lądów. Oddychają pod wodą, ale i jeśli wierzyć historiom, niektórzy z nich nie mogą już nawet żyć z dala od niej – powiedziała, po czym wreszcie ruszyła dalej. Przemieszczali się pomiędzy salami, niezbyt śpiesznie, bo Charlotte czasem przystawało, aby przyjrzeć się jakiemuś okazowi fauny lub flory, nie poganiała też Jessiego, jeżeli coś zaintrygowało jego. Zerkała też co pewien czas kontrolnie na syna, jakby chcąc się upewnić, że bladość nie pokryła jego policzków, że dłonie nie zaczęły drżeć bardziej, że nie zbliża się atak paniki.
– Interesuje mnie, dlaczego tak długo żył i co dokładnie spowodowało jego śmierć. A właściwie interesuje to „nas”, będę współpracować ze specjalistą z dziedziny nauk przyrodniczych – wyjaśniła Charlotte, zadzierając głowę, spoglądając na wodę ponad nimi, gdy szli tunelem, z każdej strony otoczonym przezroczystym szkłem. Salę jednak, w której za sprawą iluzji zdawało ci się, że kroczysz po dnie oceanu, ze względu na syna pominęła, nawet nie spoglądając w jej kierunku. – Och, to zależy. Bardziej interesowałby mnie eliksir młodości. Po co komuś nieśmiertelność, jeżeli miałby się starzeć?
Oni nie mogli się udusić pod wodą, tak samo jak jej nie mógł skrzywdzić ogień.
Złe wiedźmy nie płonęły na stosach.
Charlotte czasem, z pewnym rozbawieniem, zastanawiała się, czy to dlatego, że w żyłach mają lód.
Teraz obserwowała członka rodziny Shackleboltów, pływającego pod wodą, a na jej twarzy pojawil się namysł naukowca. Po raz kolejny pomyślała, że musi poświęcić nieco więcej uwagi naukom przyrodniczym, nawet jeżeli obszar jej zainteresowań leżał nieco gdzieś indziej.
– To żeglarze. Podobno wiele lat temu kilku z nich zakochało się w syrenach, trytonach i selkie. Kochają morze tak bardzo, że łatwo im było oddawać serca i morskim istotom, łatwiej niż kobietom i mężczyznom, którzy przykuliby ich do lądów. Oddychają pod wodą, ale i jeśli wierzyć historiom, niektórzy z nich nie mogą już nawet żyć z dala od niej – powiedziała, po czym wreszcie ruszyła dalej. Przemieszczali się pomiędzy salami, niezbyt śpiesznie, bo Charlotte czasem przystawało, aby przyjrzeć się jakiemuś okazowi fauny lub flory, nie poganiała też Jessiego, jeżeli coś zaintrygowało jego. Zerkała też co pewien czas kontrolnie na syna, jakby chcąc się upewnić, że bladość nie pokryła jego policzków, że dłonie nie zaczęły drżeć bardziej, że nie zbliża się atak paniki.
– Interesuje mnie, dlaczego tak długo żył i co dokładnie spowodowało jego śmierć. A właściwie interesuje to „nas”, będę współpracować ze specjalistą z dziedziny nauk przyrodniczych – wyjaśniła Charlotte, zadzierając głowę, spoglądając na wodę ponad nimi, gdy szli tunelem, z każdej strony otoczonym przezroczystym szkłem. Salę jednak, w której za sprawą iluzji zdawało ci się, że kroczysz po dnie oceanu, ze względu na syna pominęła, nawet nie spoglądając w jej kierunku. – Och, to zależy. Bardziej interesowałby mnie eliksir młodości. Po co komuś nieśmiertelność, jeżeli miałby się starzeć?