05.08.2024, 17:44 ✶
Brenna uśmiechnęła się do Tessy, tym charakterystycznym dla ich rodziny, pogodnym uśmiechem, tak nie pasującym do powagi rozmowy. Może nie powinna, ale czasem było łatwiej do tych poważnych spraw podchodzić z odrobiną humoru, a przecież ciotka też nie odpowiedziała tak do końca poważnie.
Nie nawykli do bycia zupełnie poważnymi, nawet ojciec Brenny, o najsurowszym obyciu z braci. I nawet gdy upływały kolejne miesiące, gdy robiło się coraz ciemniej i straszniej, wciąż mieli uśmiech się często, nawet jeżeli byli to uśmiechy ludzi świadomych, że w każdej chwili mogą umrzeć.
- No, skoro już do nas dołączasz, Voldemort może od razu się poddać albo ukryć w jakiejś mysiej dziurze - zażartowała. - Pewnie, przekażę, gdzie trzeba, że Twoje czwartki są święte - powiedziała, półżartem, półserio. Trochę nie wiedziała jeszcze, jak to będzie wyglądać, ile Zakon będzie wymagać od nich wszystkich. Trochę domyślała się, że dni wolne często będą musiały poczekać, że nie walczysz z mrocznymi czarnoksiężnikami na pół gwizdka, ale przecież też nie zajdą daleko, jeśli od razu od każdego będą wymagali porzucenia wszystkich aspektów normalnego życia.
Na szczęście albo nieszczęście, to jeszcze nie była pełnowymiarowa wojna. Toczyła się w dużej mierze pośród cieni.
Brenna nie była całkiem pewna, czy dobrze teraz postępuje, czy nie. Ale cóż, za późno było na cofanie wypowiedzianych już słów, nie warto więc było się nad nimi więcej zastanawiać. Zrobiła to - i nie że strachu że szlabanem, bo po prawdzie takie rzadko dostawała i jako dziecko, a ich skuteczność nigdy nie była u Brenny duża.
Spodziewała się pytania o Woody, a jednak... no jakoś odpowiedzenie na nie wcale takie łatwe nie było.
Bo Quintessa i Clemens zdawali się wciąż kochać nad życie i jednocześnie absolutnie nie byli w stanie żyć ze sobą. Nie mogli przez to ani do siebie wrócić, ani rozstać się na dobre i ruszyć innymi drogami, tkwili więc w wiecznym impasie.
- Potrzebujemy oczu i uszu na Nokturnie, a on może zobaczyć i usłyszeć to, do czego my nie dotrzemy - powiedziała Brenna cicho. Nie, nie wstydziła się tego, że poprosiła Woody’ego o pomoc. Trochę dlatego, że chodziło tutaj o coś więcej, i nie było miejsca na sentymenty. A trochę z powodu tych sentymentów właśnie: gdyby mu nie powiedziała, miałaby chyba uczucie, jakby drzwi, które zatrzasnęły się za nim parę lat temu, zostały ostatecznie zamknięte na zamek. Wuj, którego znała, chciałby wiedzieć.
Nie nawykli do bycia zupełnie poważnymi, nawet ojciec Brenny, o najsurowszym obyciu z braci. I nawet gdy upływały kolejne miesiące, gdy robiło się coraz ciemniej i straszniej, wciąż mieli uśmiech się często, nawet jeżeli byli to uśmiechy ludzi świadomych, że w każdej chwili mogą umrzeć.
- No, skoro już do nas dołączasz, Voldemort może od razu się poddać albo ukryć w jakiejś mysiej dziurze - zażartowała. - Pewnie, przekażę, gdzie trzeba, że Twoje czwartki są święte - powiedziała, półżartem, półserio. Trochę nie wiedziała jeszcze, jak to będzie wyglądać, ile Zakon będzie wymagać od nich wszystkich. Trochę domyślała się, że dni wolne często będą musiały poczekać, że nie walczysz z mrocznymi czarnoksiężnikami na pół gwizdka, ale przecież też nie zajdą daleko, jeśli od razu od każdego będą wymagali porzucenia wszystkich aspektów normalnego życia.
Na szczęście albo nieszczęście, to jeszcze nie była pełnowymiarowa wojna. Toczyła się w dużej mierze pośród cieni.
Brenna nie była całkiem pewna, czy dobrze teraz postępuje, czy nie. Ale cóż, za późno było na cofanie wypowiedzianych już słów, nie warto więc było się nad nimi więcej zastanawiać. Zrobiła to - i nie że strachu że szlabanem, bo po prawdzie takie rzadko dostawała i jako dziecko, a ich skuteczność nigdy nie była u Brenny duża.
Spodziewała się pytania o Woody, a jednak... no jakoś odpowiedzenie na nie wcale takie łatwe nie było.
Bo Quintessa i Clemens zdawali się wciąż kochać nad życie i jednocześnie absolutnie nie byli w stanie żyć ze sobą. Nie mogli przez to ani do siebie wrócić, ani rozstać się na dobre i ruszyć innymi drogami, tkwili więc w wiecznym impasie.
- Potrzebujemy oczu i uszu na Nokturnie, a on może zobaczyć i usłyszeć to, do czego my nie dotrzemy - powiedziała Brenna cicho. Nie, nie wstydziła się tego, że poprosiła Woody’ego o pomoc. Trochę dlatego, że chodziło tutaj o coś więcej, i nie było miejsca na sentymenty. A trochę z powodu tych sentymentów właśnie: gdyby mu nie powiedziała, miałaby chyba uczucie, jakby drzwi, które zatrzasnęły się za nim parę lat temu, zostały ostatecznie zamknięte na zamek. Wuj, którego znała, chciałby wiedzieć.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.