[23-24.08 Erik & Anthony] Choć płomień zdawał się w rozłące gasnąć

— Słabe wytłumaczenie — odparł, starając się skontrować w ten sposób argument mężczyzny. — Ktoś z twoim doświadczeniem i statusem nie powinien dawać się zwodzić zawodowej rutynie. — Zupełnie jakby sam nie ulegał temu samemu grzechowi w swoim codziennym życiu. Czarodziej mógł wyjść z Ministerstwa Magii, ale Ministerstwo Magii niezbyt chętnie wychodziło z czarodzieja. — Zawsze byłeś dla mnie człowiekiem silnej woli. Będę bardzo niepocieszony, jeśli okaże się, że w tej kwestii pojawiły się u ciebie pewne braki.

Igrał z nim. Potrafił to przyznać przed samym sobą, jak i przed całym światem, który obecnie przez brak innego towarzystwa ograniczał się do osoby Antoniusza. Nieco zbyt wysoko uniesione kąciki ust, lekkie drżenie górnej wargi sugerujące nadchodzący uśmiech, który... Udało mu się zdusić w zarodku. Nawet gdy te kilka lat temu to fizyczne zbliżenia popychały ich ku sobie, tak Erika od samego początku fascynował umysł mężczyzny. Kpienie z niego uznawał więc za coś nieco niebezpiecznego. To tak, jakby oświadczył wszem wobec, że śpiewacy operowi to zwykli krzykacze, a smoki tak ukochane przez Shafiqa to przerośnięte jaszczurki.

— A więc... Twierdzisz, że winny jest twój temperament i chęć zabłyszczenia na deskach londyńskiego teatru? — Uniósł powoli brew, zerkając ze zwątpieniem na twarz Anthony'ego. — Zapewniam cię, że w przeciwnym wypadku uraczyłbym cię bardzo długą listą przepisów i zasad bezpieczeństwa co do twojej wizyty na mojej łodzi. Bądź co bądź, jesteś wyjątkowym gościem. Raczej mało jaka łódź miała szansę poczuć ciężar twoich stóp na pokładzie.

Wątpił, aby cokolwiek zmieniło się u mężczyzny akurat w tej kwestii. Nie znosił jezior, mórz i oceanów i nawet, z co poniektórymi basenami miewał spore problemy. Między innymi dlatego unikał organizowania wszelkiego rodzaju spotkań dyplomatycznych na pokładach drogich jachtów i wycieczkowców z odizolowanymi strefami dla czarodziejów. Nawet gdyby miał pod ręką świstoklik zapewniający mu natychmiastowe znalezienie się na brzegu, Anthony Shafiq i tak zdecydowałby się na miejsce na stałym lądzie.

— Bardzo źle — skomentował przyciszonym niskim głosem. — Obawiam się, że zastosowanie wobec ciebie kilku środków przymusu bezpośredniego byłoby najmniejszym z twoich problemów. Następnym krokiem byłoby aresztowanie i przekazanie twojej różdżki do magazynu. Potem odbyłaby się bardzo dogłębna i kompleksowa kontrola osobista. — Urwał nagle, przekrzywiając lekko czubek głowy. — Mogłoby ci się to nie spodobać. Zacząłbyś się rzucać. Oberwałbyś zaklęciem oszołamiającym i trzeba by było złożyć oficjalną skargę za napad na funkcjonariusza sił porządkowych. A potem byśmy się sądzili przez sędziów Wizengamotu. Bardzo zawzięcie.

Nie oponował, gdy palce kochanka prześlizgiwały się po jego koszuli, uwalniając zręcznymi ruchami jego ciało spod drogiego materiału. Odchylił się minimalnie w tył, zapierając się mocniej stopami o podłogę, podsuwając starszemu czarodziejowi kolejne mankiety. Przełknął głośno ślinę, kiedy poczuł palce Shafiqa majstrujące przy sprzączce jego paska. Nie tak sobie wyobrażał tę noc. To znaczy tak sobie ją wyobrażał i mimowolnie dążył do tego obrotu zdarzeń, jednak... Jeszcze przed przekroczeniem progu teatru przez myśl by mu nie przeszło, że Anthony zostanie przy okazji ofiarą porwania i pobicia. To prawie nie było w porządku. A to prawie robiło teraz ogromną różnicę.

Nachylił się ku swemu towarzyszowi, wyswobadzając dłoń z jego uścisku, aby zaraz objąć nią jego twarz. Zaraz dołączyła do niej druga, wymuszając skrzyżowanie spojrzeń między nimi. Najbardziej szare oczy pod słońcem, pomyślał z nostalgią, przypominając sobie spędzone wspólnie noce podczas nocnych delegacji. Te ulotne chwile, gdy leżał na boku, a Anthony spoczywał tuż obok. Te chwile, gdy nie potrafił się powstrzymać i pozwalał sobie na jeszcze jeden pocałunek. Tak jak teraz pozwolił sobie na takowy, zderzając ze sobą ich usta.