06.08.2024, 17:11 ✶
Jego wizja ją trochę bawiła, głównie dlatego, że była tak daleka od prawdy, jak tylko być mogła - ale nie zamierzała tego przyznawać. Może trochę z przekory, może by kontynuować opowieść, a może, bo nie chciała wskazywać mu błędu.
- Nie powiem tego panu, panie Shafiq. Nie ułatwia się zadania wampirzemu gatunkowi, gdy próbuje zebrać informacje o łowcach - odparła. - Ależ czyż to nie doskonały finał? Właściciel wolał raczej, by księga została zniszczona niż dostała się w niepowołane ręce, a klątwa będzie doskonałą karą za sięgnięcie po to, co do złodzieja nie należało.
Czy wierzyła w tę całą historię o przyjacielskiej rywalizacji? Nie byłaby nią zdziwiona - czarodzieje czystej krwi różne miewali rozrywki, często kierowani prostą nudą i nawet za parę lat Brenna miała zacząć myśleć, że Ci mroczni czarnoksiężnicy próbujący zdobyć władzę dawali radę co parę dekad zebrać tylu zwolenników, bo po prostu tym na wyżynach czarodziejskiego świata zaczynało się nudzić. Nie było też powodów, aby Anthony wybierał ją sobie na partnerkę w zbrodni, gdyby faktycznie tejże zbrodni planował dokonać - Brenna była jeszcze na tyle idealistyczna, że nawet jakby miała za to wylecieć, wszystko by zgłosiła. Pewne elastyczne podejście do prawa nie zdążyło się w niej wykształcić. Nie była jednak i na tyle naiwna, by nie brać pod uwagę, że tkwiło w tym jakieś drugie dno. Przeczuwała też, że gospodarz może mieć coś przeciwko, ale… jeśli by nie poszła, nie wykluczała, że Shafiq zrobi to sam: czy więc nie lepiej było stać się świadkiem ewentualnej kradzieży?
Gdyby nie była gliną, i na sali nie było masy bardziej atrakcyjnych dziewcząt, pomyślałaby może, że chciał robić jakieś awanse - widywała w pracy naprawdę różne przypadki, różnica wieku dla wielu nie była przeszkodą - ale nawet w głowie jej to nie postało, głównie dlatego, że była jednocześnie zbyt pewna siebie i za mało. Przekonana była, że poradziłaby sobie doskonale, i zarazem nawet nie pomyślała, że mogłaby tu ściągnąć czyjąś uwagę.
Pozwoliła się wyprowadzić z sali wiedziona trochę ciekawością, trochę tą gryfońską odwagą, graniczącą z głupotą i niepotrzebną brawurą.
- Czy powinniśmy spodziewać się jakichś starożytnych strażników lub konkurencji, chętnej do zdobycia bezcennych manuskryptów? - spytała, jakby naprawdę spodziewała się, że drogę zagrodzą im nieumarli lub pojawią się jacyś łowcy skarbów, gotowi do rywalizacji.
- Nie powiem tego panu, panie Shafiq. Nie ułatwia się zadania wampirzemu gatunkowi, gdy próbuje zebrać informacje o łowcach - odparła. - Ależ czyż to nie doskonały finał? Właściciel wolał raczej, by księga została zniszczona niż dostała się w niepowołane ręce, a klątwa będzie doskonałą karą za sięgnięcie po to, co do złodzieja nie należało.
Czy wierzyła w tę całą historię o przyjacielskiej rywalizacji? Nie byłaby nią zdziwiona - czarodzieje czystej krwi różne miewali rozrywki, często kierowani prostą nudą i nawet za parę lat Brenna miała zacząć myśleć, że Ci mroczni czarnoksiężnicy próbujący zdobyć władzę dawali radę co parę dekad zebrać tylu zwolenników, bo po prostu tym na wyżynach czarodziejskiego świata zaczynało się nudzić. Nie było też powodów, aby Anthony wybierał ją sobie na partnerkę w zbrodni, gdyby faktycznie tejże zbrodni planował dokonać - Brenna była jeszcze na tyle idealistyczna, że nawet jakby miała za to wylecieć, wszystko by zgłosiła. Pewne elastyczne podejście do prawa nie zdążyło się w niej wykształcić. Nie była jednak i na tyle naiwna, by nie brać pod uwagę, że tkwiło w tym jakieś drugie dno. Przeczuwała też, że gospodarz może mieć coś przeciwko, ale… jeśli by nie poszła, nie wykluczała, że Shafiq zrobi to sam: czy więc nie lepiej było stać się świadkiem ewentualnej kradzieży?
Gdyby nie była gliną, i na sali nie było masy bardziej atrakcyjnych dziewcząt, pomyślałaby może, że chciał robić jakieś awanse - widywała w pracy naprawdę różne przypadki, różnica wieku dla wielu nie była przeszkodą - ale nawet w głowie jej to nie postało, głównie dlatego, że była jednocześnie zbyt pewna siebie i za mało. Przekonana była, że poradziłaby sobie doskonale, i zarazem nawet nie pomyślała, że mogłaby tu ściągnąć czyjąś uwagę.
Pozwoliła się wyprowadzić z sali wiedziona trochę ciekawością, trochę tą gryfońską odwagą, graniczącą z głupotą i niepotrzebną brawurą.
- Czy powinniśmy spodziewać się jakichś starożytnych strażników lub konkurencji, chętnej do zdobycia bezcennych manuskryptów? - spytała, jakby naprawdę spodziewała się, że drogę zagrodzą im nieumarli lub pojawią się jacyś łowcy skarbów, gotowi do rywalizacji.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.