06.08.2024, 22:49 ✶
Pochwalał jego podejście, nawet jeśli było z lekka wymuszone przez sytuację życiową. Nauka była ważna, nie można było stawać w miejscu licząc na cud.
Na sekundę się zawiesił, szukając w pamięci domów w Hogwarcie. Faktycznie miały takie kolory, kojarzył o czym mówił, ale nie zagłębiał się nigdy w temat, a nazwy domów pamiętał jak ktoś mu je mówił. Ravenpuff, nie, to było inaczej... Hmm… Tak, to było inaczej. Nieważne! Słuchał go po prostu dalej, częściowo rozumiejąc, choć zgubił się na wspomnieniu Ginny, bo chyba nie znał żadnej i nie powinien znać? Poznał raptem dwójkę znajomych Samuela i to dość przelotnie.
- Na pewno ci się tam spodoba, opowiedz mi później jak tam było. - lekkie zagubienie nie przeszkadzało mu w cieszeniu się szczęściem Samuela, bo skoro czekał go wyjazd, do tego tak mocno oczekiwany, to jak tu się nie cieszyć?
Padło jednak niewygodne pytanie, monolog z jednej strony, monolog z drugiej. Nie chciał, żeby Samuel tak rozumiał jego działania, nie był zły na pytania, po prostu nie umiał odpowiedzieć na wszystko, nie zawsze, do tego znów został zarzucony milionem słów, gdzie połowy już zapomniał w ferworze zmartwień i namyślania się. Otworzył usta, chcąc coś powiedzieć, ale zamknął je znów. Czemu czasami nawet jak się chce, to nie znajduje się słów?
- Jak zaczniesz mówić co myślisz i czujesz, to wezmą cię za słabego, albo za głupiego, będą patrzeć na ciebie krzywo, albo z politowaniem, bo na świecie jest więcej złych ludzi nić dobrych. No i czasami jak powiesz co czujesz, to możesz kogoś przestraszyć i stracisz kogoś na kim ci zależy, zostaniesz kompletnie sam. - czas na jego przemowę? Nie wiedział ile to za dużo, kiedy skończyć. - Poza tym ja nie mam za wiele interesujących rzeczy do powiedzenia. - zaśmiał się, wzruszając ramionami. - A jeśli chodzi o wtedy to nie naskoczyłeś na mnie, po prostu musiałem wyjść. Ta... Ula, nie mówiła wiele i jednocześnie mówiła do mnie bardzo głośno. Nie chciała mnie tam, a i ja... Wiesz, dwójka obcych ludzi, to całe spanie razem, przytulanie... No i ty z tym... Nie pamiętam jego imienia. To, że znam ciebie, to nie znaczy, że jestem waszym przyjacielem na takie miano trzeba sobie zasłużyć. - chyba nie do końca słowa mu tu pasowały i zmarszczone brwi pokazywały, że jeszcze w jego głowie coś się tworzy. - No, ale jeśli kiedyś sobie kogoś znajdę, to na pewno mu wszystko powiem. - Aż będzie mieć mnie kompletnie dosyć. Plany na przyszłość można mieć, ale życie je weryfikuje i póki co wszystko czego chciał trochę się posypało. W tej chwili miał jeden cel, dożyć kolejnego dnia, a i na to czasami nie miał ochoty.
Na sekundę się zawiesił, szukając w pamięci domów w Hogwarcie. Faktycznie miały takie kolory, kojarzył o czym mówił, ale nie zagłębiał się nigdy w temat, a nazwy domów pamiętał jak ktoś mu je mówił. Ravenpuff, nie, to było inaczej... Hmm… Tak, to było inaczej. Nieważne! Słuchał go po prostu dalej, częściowo rozumiejąc, choć zgubił się na wspomnieniu Ginny, bo chyba nie znał żadnej i nie powinien znać? Poznał raptem dwójkę znajomych Samuela i to dość przelotnie.
- Na pewno ci się tam spodoba, opowiedz mi później jak tam było. - lekkie zagubienie nie przeszkadzało mu w cieszeniu się szczęściem Samuela, bo skoro czekał go wyjazd, do tego tak mocno oczekiwany, to jak tu się nie cieszyć?
Padło jednak niewygodne pytanie, monolog z jednej strony, monolog z drugiej. Nie chciał, żeby Samuel tak rozumiał jego działania, nie był zły na pytania, po prostu nie umiał odpowiedzieć na wszystko, nie zawsze, do tego znów został zarzucony milionem słów, gdzie połowy już zapomniał w ferworze zmartwień i namyślania się. Otworzył usta, chcąc coś powiedzieć, ale zamknął je znów. Czemu czasami nawet jak się chce, to nie znajduje się słów?
- Jak zaczniesz mówić co myślisz i czujesz, to wezmą cię za słabego, albo za głupiego, będą patrzeć na ciebie krzywo, albo z politowaniem, bo na świecie jest więcej złych ludzi nić dobrych. No i czasami jak powiesz co czujesz, to możesz kogoś przestraszyć i stracisz kogoś na kim ci zależy, zostaniesz kompletnie sam. - czas na jego przemowę? Nie wiedział ile to za dużo, kiedy skończyć. - Poza tym ja nie mam za wiele interesujących rzeczy do powiedzenia. - zaśmiał się, wzruszając ramionami. - A jeśli chodzi o wtedy to nie naskoczyłeś na mnie, po prostu musiałem wyjść. Ta... Ula, nie mówiła wiele i jednocześnie mówiła do mnie bardzo głośno. Nie chciała mnie tam, a i ja... Wiesz, dwójka obcych ludzi, to całe spanie razem, przytulanie... No i ty z tym... Nie pamiętam jego imienia. To, że znam ciebie, to nie znaczy, że jestem waszym przyjacielem na takie miano trzeba sobie zasłużyć. - chyba nie do końca słowa mu tu pasowały i zmarszczone brwi pokazywały, że jeszcze w jego głowie coś się tworzy. - No, ale jeśli kiedyś sobie kogoś znajdę, to na pewno mu wszystko powiem. - Aż będzie mieć mnie kompletnie dosyć. Plany na przyszłość można mieć, ale życie je weryfikuje i póki co wszystko czego chciał trochę się posypało. W tej chwili miał jeden cel, dożyć kolejnego dnia, a i na to czasami nie miał ochoty.