07.08.2024, 04:14 ✶
Gdyby nie to, że mieli czterdzieści trzy lata, a Anthony bał się wody, Jonathan by pewnie teraz go ochlapał za tę pewność siebie z jaką wytykał mu przeoczenie tych paru szczegółów. Erik. Erik Longbottom. Ktoś kogo nie dość, że po prostu znał jako bratanka Morpheusa, to jeszcze byli razem w pewnym specyficznym klubie czytelniczym. A on przez te wszystkie lata nic nie zauważył! Chociaż pewnie gdyby Voldemort postanowił zaatakować wcześniej, Zakon też utworzyłby się szybciej i może wtedy znałby już Erika na tyle dobrze, by zorientować się w sytuacji. Anthony Shafiq i Erik Longbottom. Ładnie to brzmiało. Może nie tak ładnie jak imiona postaci teatralnych dramatów, ale to dobrze, bo tej dwójce życzył jak najlepiej.
– Widzisz przyjacielu – powiedział, chwytając kieliszek, by zanurzyć usta w czerwonym winie. – Gdybym wcześniej wiedział, że to jest twój typ, to może zabrałbym cię kiedyś na jakąś niezobowiązującą randkę dla ukojenia nerwów – zażartował, odkładając kieliszek z powrotem na miejsce. To była dobra chwila. Żałował, że będzie musiał ją zaraz popsuć swoim wyznaniem. – Cieszę się, że sprawia, że jesteś szczęśliwy. Jeśli w najbliższych czasie ktoś znowu zaprosi mnie na jakiś ślub, na ceremoni w kowenie będę się modlić za wasze szczęście, a nie młodej pary. – I naprawdę miał to szczerze na myśli.
Jonathan przygryzł wargi. W tych sprawach, nie był ani Anthony, ani Morpheusem, a co za tym szło, osobą która najlepiej odpowiedziałaby mu na to pytanie byłby on sam. Szkoda tylko, że on akurat odpowiedzi nie miał. Ale może Shafiq miał rację? Może nie było co rozmyślać o tym za często? Bo przecież to nie tak, że myśli o Mediolanie zajmowały mu każda chwilę dnia i nocy. Były to dość głośne myśli, ale miewał głośniejsze.
– Masz rację, to nie ta sprawy spędza mi sen z powiek – Bo robiły to dwie inne, no po 1970 nawet trzy inne sprawy. I chyba pierwszy raz jakkolwiek przyznał się komuś z ich trójki, że miał problemy z zasypianiem. Bo przecież zawsze dbał o to, aby być wyspanym i uśmiechniętym, a to że od kilku lat to wyspanie zawdzięczał wspomagaczom w postaci kadzidełek i eliksirów, jak i kosmetykami na wory pod oczami, było już zupełnie inna sprawą. – Wiesz, ja po prostu nie chcę zniszczyć tej przyjaźni. – Chociaż... Czy aby na pewno powinien się akurat tym przejmować? Teraz, gdy musiał się przyznać i Charlotte do tego co wydarzyło się we Francji? Anthony też jeszcze nic nie wiedział. Mógł bardzo łatwo stracić nie jedną, a dwie przyjaźnie, co pewnie byłoby lepsze, niż gdyby zostali zabici.– Jessie... Wiem, że jest dorosły, ale czasami zapominam, że już nie jest tym małym chłopcem i znacznie bardziej rozumie gdy coś się z nami dzieje, niż byśmy tego chcieli. Niesamowite prawda? Myślę o jego prezencie na dwudzieste pierwsze urodziny, pytam jak w pracy, rozmawiam na poważniejsze tematy, a jednocześnie wciąż mam wrażenie, że dopiero zaczyna Hogwart. Z Ritą tak samo. – Pokręcił głową. Były w tym jakieś dziwne paradoksy upływu czasu, o których nie chciał myśleć. Zamiast tego wymusił kolejny uśmiech.
– Mój drogi, jaka wycieczka rodzinna? To nie twoja przecież wina, że Longbottomowie są szanowanymi ekspertami w swoich fachach, a ty naturalnie wybierasz tych najlepszych. Ah no i to logiczne, że zabierasz ze sobą swoją najlepsza stażystkę, a klatwołamacz też się przyda. Dbasz o bezpieczeństwo całej grupy. Zresztą masz tam też jakieś inne nazwiska, czyż nie?
Zwlekał. Gadał o jednym za nic na świecie nie chcąc mówić o tym drugim. Zrobił to już dzisiaj raz, ale jak bardzo nie kochałby ich wieszcza w barwnych szatach, tak o Anthony'ego zawsze się martwił, a teraz musiał spojrzeć mu w oczy i powiedzieć, że przez niego jest w niebezpieczeństwie. Jego chudy krukoński przyjaciel, który nie miał na półce żadnej ciekawej literatury, zanim nie wręczył mu Lovecrafta.
– Widzisz przyjacielu – powiedział, chwytając kieliszek, by zanurzyć usta w czerwonym winie. – Gdybym wcześniej wiedział, że to jest twój typ, to może zabrałbym cię kiedyś na jakąś niezobowiązującą randkę dla ukojenia nerwów – zażartował, odkładając kieliszek z powrotem na miejsce. To była dobra chwila. Żałował, że będzie musiał ją zaraz popsuć swoim wyznaniem. – Cieszę się, że sprawia, że jesteś szczęśliwy. Jeśli w najbliższych czasie ktoś znowu zaprosi mnie na jakiś ślub, na ceremoni w kowenie będę się modlić za wasze szczęście, a nie młodej pary. – I naprawdę miał to szczerze na myśli.
Jonathan przygryzł wargi. W tych sprawach, nie był ani Anthony, ani Morpheusem, a co za tym szło, osobą która najlepiej odpowiedziałaby mu na to pytanie byłby on sam. Szkoda tylko, że on akurat odpowiedzi nie miał. Ale może Shafiq miał rację? Może nie było co rozmyślać o tym za często? Bo przecież to nie tak, że myśli o Mediolanie zajmowały mu każda chwilę dnia i nocy. Były to dość głośne myśli, ale miewał głośniejsze.
– Masz rację, to nie ta sprawy spędza mi sen z powiek – Bo robiły to dwie inne, no po 1970 nawet trzy inne sprawy. I chyba pierwszy raz jakkolwiek przyznał się komuś z ich trójki, że miał problemy z zasypianiem. Bo przecież zawsze dbał o to, aby być wyspanym i uśmiechniętym, a to że od kilku lat to wyspanie zawdzięczał wspomagaczom w postaci kadzidełek i eliksirów, jak i kosmetykami na wory pod oczami, było już zupełnie inna sprawą. – Wiesz, ja po prostu nie chcę zniszczyć tej przyjaźni. – Chociaż... Czy aby na pewno powinien się akurat tym przejmować? Teraz, gdy musiał się przyznać i Charlotte do tego co wydarzyło się we Francji? Anthony też jeszcze nic nie wiedział. Mógł bardzo łatwo stracić nie jedną, a dwie przyjaźnie, co pewnie byłoby lepsze, niż gdyby zostali zabici.– Jessie... Wiem, że jest dorosły, ale czasami zapominam, że już nie jest tym małym chłopcem i znacznie bardziej rozumie gdy coś się z nami dzieje, niż byśmy tego chcieli. Niesamowite prawda? Myślę o jego prezencie na dwudzieste pierwsze urodziny, pytam jak w pracy, rozmawiam na poważniejsze tematy, a jednocześnie wciąż mam wrażenie, że dopiero zaczyna Hogwart. Z Ritą tak samo. – Pokręcił głową. Były w tym jakieś dziwne paradoksy upływu czasu, o których nie chciał myśleć. Zamiast tego wymusił kolejny uśmiech.
– Mój drogi, jaka wycieczka rodzinna? To nie twoja przecież wina, że Longbottomowie są szanowanymi ekspertami w swoich fachach, a ty naturalnie wybierasz tych najlepszych. Ah no i to logiczne, że zabierasz ze sobą swoją najlepsza stażystkę, a klatwołamacz też się przyda. Dbasz o bezpieczeństwo całej grupy. Zresztą masz tam też jakieś inne nazwiska, czyż nie?
Zwlekał. Gadał o jednym za nic na świecie nie chcąc mówić o tym drugim. Zrobił to już dzisiaj raz, ale jak bardzo nie kochałby ich wieszcza w barwnych szatach, tak o Anthony'ego zawsze się martwił, a teraz musiał spojrzeć mu w oczy i powiedzieć, że przez niego jest w niebezpieczeństwie. Jego chudy krukoński przyjaciel, który nie miał na półce żadnej ciekawej literatury, zanim nie wręczył mu Lovecrafta.