[02.08 OMSHM] A Whole New World

Jonathan zerknął na dostarczone przez Lisę luźne sugestie i skrzywił się nieznacznie, bo przy blondwłosej asystentce Shafiqa o lodowatych oczach nie musiał udawać, że wszystko w biurze idzie doskonale, a ich szefa nie ma było tylko dlatego, że załatwiał Poważne Sprawy Kambodży.
– Hm... Chyba jestem w stanie zrozumieć co autor miał na myśli – powiedział, ponownie przywołując na swoją twarz pewny siebie uśmiech. Może to była kwestia tego, że już widział listę proponowanych zamienników i sam rozmawiał z Anthonym na ten temat. A może po prostu po tylu latach nauczył się interpretować tego typu szkice pozostawiane przez jego przyjaciela i szefa
ale jedno było pewne – tragedii jeszcze nie będzie. Powrócił spojrzeniem w stronę Lisy, a w jego oczach pojawił się szczery błysk troski. Kusiło go, aby spytać się, czy naprawdę zakładała, że to ktoś słał mu papierowe ptaki, czy też Anthony nagle stał się po prostu wielkim fanem sztuki origami, bo niezmiernie go to ciekawiło, a nie będzie przecież zerkał na jego prywatne papierowe ptaki, chociaż biurka mieli obok siebie. – Liso, ustalenie tej listy nie zajmie mi dużo czasu, a i tak to praca dla jednej osoby. Zresztą jesteśmy już po godzinach, nie ma sensu, abyś tutaj siedziała, a to całe biuro potrzebuje cię wyspanej. Proszę cię idź do domu, połóż się i przyjdź do pracy nawet dwie godziny później, dobrze? Inaczej i zamiast mnie zastaniesz jutro stos papierowych zwierząt.
Naprawdę potrzebował obecnie przy sobie kogoś jeszcze, kto nie był zwykłym, szarym pracownikiem, z całym szacunkiem do zwykłych, szarych pracowników, kto będzie pomagał mu ogarniać ten chaos. Potrzebował Lisy jak najbardziej zdolnej do pracy.
Nie ważne jednak jaka była decyzja asystentki Shafiqa, Jonathan przejął od niej tę nieszczęsną kartkę papieru i powrócił do biura, by zobaczyć... Hah...
Gdyby tak jak reszta po prostu tutaj pracował, pewnie sam wpakowałby się na jeden z tych dywanów. Niestety jako zastępca musiał wcielać się w rolę kogoś, kto jest znacznie bardziej poważniejszy, niż by chciał. Nie wparował jednak na środek pomieszczenia, aby przerwać zabawę. Wszyscy byli zestresowani i przemęczeni. Nie uważał, aby zabranie im tego momentu, jakkolwiek poprawiłoby tę sytuację. Dlatego jedynie stanął przy drzwiach (tak, aby w wypadku, gdy musiałby reagować, wyglądałoby to jakby dopiero przyszedł) mając nadzieję, że nikt go nie zauważył i postanowił spróbować zerknąć na nici kogoś, kogo najbardziej podejrzewał o wywołanie tego zamieszania. A nawet jeśli to nie był pomysł Bagshota, to ich stażysta był na tyle charakterystyczną osobą, że chyba każdy z pracowników miał o nim jakieś zdanie. Dlatego też zakładał, że jeśli niektórzy zaczną się irytować tym wygłupami, frustrację przeleją właśnie na niego. Wtedy oczywiście wkroczy do akcji, aby nie doszło do mordu w jego biurze. Jeśli natomiast nic takiego nie będzie miało miejsca... I tak trzeba było zrobić porządek z tymi dywanami. Mogli załatwić to i w taki sposób.

Rzut na nici Isaaca, by zobaczyć, czy nikt nie chce w niego rzucić zszywaczem (Percepcja III)

Rzut Z 1d100 - 91
Sukces!