[06.08.1972] Toksyczny Rodzic | Richard i dzieciaki

Kiedy wuj powiedział, że nie ma się czym przejmować, zaufała mu i usiadła z powrotem na swoim krześle. Mówiąc o "dziewczynie" Charliego, chciała mu trochę dokuczyć, ale widząc teraz jego minę, uznała, że był to głupi pomysł.
-Dobrze, wuju.- Odparła. Pierwsze co jej przyszło do głowy, to krótki urlop Lorien oraz ojca. Bardzo prawdopodobne, że macocha zabrała gdzieś tatę, żeby razem sobie odpoczęli. Ostatnio nie czuł się za dobrze, więc wycieczka i opieka żony powinny wyjść mu na dobre. A przynajmniej w to właśnie Mulciberówna wierzyła.
-Charlie, daj spokój. Przecież tata już na pewno nie jest na ciebie zły, prawda, wuju? Leo, prawda? Czasami zrobi się jakąś głupotę, ale to... no wiesz... zdarza się.- Chciała pocieszyć kuzyna. Uśmiechnęła się nawet do niego lekko. Doskonale pamięta, jak sama potrzebowała odrobiny ciepłych słów, kiedy wróciła do domu po widowisku randkowym. Musiała również przyznać, że lubiła obecność kuzynów w domu. Było o wiele weselej. Nie chciała, żeby któryś z nich był smutny, tak jak teraz Charlie. Zawsze miałam skłonności do dramatyzowanie, ale Leo pewnie ustawi go trochę jak tylko zjedzą śniadanie.