[Lato 1972] Once they were animals | Nora & Thomas

- Ja, żartować z ciebie? Gdzieżbym śmiał! Za kogo ty mnie masz! - wymiauczał cały rozbawiony tą sytuacją, co jak co ale droczenie się z siostrą należało do tych przyjemniejszych rzeczy. Może faktycznie ten sen nie miał być tak traumatyczny jak ostatni który go nawiedził.
- Tak, zupełnie nie wiem co się tutaj dzieje, ale to chyba nie jest efekt, żadnego dziwnego drinka czy słodyczą. Chyba jesteśmy we śnie. Mam taką nadzieję - jak na kota to był bardzo wygadany, przez co jego pomiaukiwania niosły się po całym zaułku. Naprawdę miał nadzieję, ze faktycznie trafili do snu razem i zaraz się obudzą i będą mogli się śmiać z tego, że spotkali się podczas niego przemienieni właśnie w koty.
Rozejrzał się po okolicy, faktycznie przydałoby się jej coś zjeść, inaczej nie będą mogli nic zrobić - nie chciał, żeby jego siostra chodziła głodna. Mimo, że był to tylko sen, to nie wyzbywał się swoich instynktów, który nakazywał mu troszczyć się o nią.
Wszystko jednak obracało się przeciwko nim - zbliżający się człowiek jasno dawał im do zrozumienia, ze nie trafili do miłego snu, gdzie będą mogli się bawić kłębkiem wełny jako koty, czy ganiać za myszami.
Najlepiej byłoby im uciec, jednak nie mieli do tego zbyt wielu opcji, jedyna droga z zaułka wiodła obok zbliżających się ludzi. Na całe szczęście nie byli to chyba czarodzieje, inaczej zamiast kijów mieliby różdżki i dość szybko by zakończyła się cała ta akcja.
- Schowaj się za mną, a najlepiej to poszukaj miejsca, gdzie możesz się schować, ja ich przytrzymam. - wymiauczał cały najeżony, uszy aż po sobie położył. Gdzie koto-Thomasa wyglądał jakby był grzebieniem taki był nastroszony. Dobrze wiedział, że w starciu z ludźmi miał naprawdę marne szanse, ale to nie oznaczało, że nie zamierzał podjąć walki.
- Zobacz, jaki bojowy, broni chyba tej kotki - musimy ich oboje dorwać odezwał się ten sam co wcześniej kiedy tak zbliżali się do nich ewidentnie złymi zamiarami - zagradzali całe przejście, przemknięcie obok nich nie wchodziło w grę, musieli albo znaleźć inną drogę ucieczki, albo...
- Ja ich zajmę a ty wtedy uciekniesz - wymiauczał do swojej siostry, innej opcji nie widział, a czasu na obmyślanie planu już nie mieli, od ludzi dzieliły ich ledwo cztery metry.